#TPRS – Oefening baart kunst

Kennen jullie dit? Je bent enthousiast over TPRS en ervan overtuigd dat het werkt. Je hebt je de theorie eigen gemaakt en het in je lessen uitgeprobeerd. En dan gaat het de ene keer geweldig en alles zit mee (de cursisten doen actief mee en het verhaal groeit terwijl je haast ongemerkt de doelCoachingsessie tijdens NTPRS 2012 Las Vegasstructuren herhaalt) en de andere keer loop je vast (jij stelt steeds weer hetzelfde soort vragen waardoor je niet echt verder komt met je verhaal  en de cursisten lijken zich te vervelen). Ik ken beide situaties, maar baal ervan als het niet lukt en nog meer als ik niet weet waar het aan ligt.

Voor ons docenten (leraren/ taaltrainers) is de lessituatie vaak de enige oefenplek met alle nadelen van dien. Als we het niet meteen goed doen, dan krijgen we een desbetreffende reactie van onze cursisten. Bovendien zijn we vaak met zoveel dingen tegelijkertijd bezig dat het moeilijk is om naar onszelf te kijken en erachter te komen waar het misging.

Op de National TPRS conference in Las Vegas was dat anders. In de diverse workshops en in speciale coachingsessies was er ruim de tijd om TPRS-technieken op je collega’s uit te proberen. Wat ik in eerste instantie hartstikke eng vond, bleek geweldig te werken.  

In groepjes van drie tot zeven docenten gingen we aan de slag met de te oefenen techniek. Een van de docenten was de coach en daarmee de enige die feedback op de “les” mocht geven en die hulp kon bieden als je het als docent even niet meer wist. De overige docenten speelden leerlingen die uiteraard ook als docenten naar de les keken. Soms was er ook nog een coach bij die de coach coachte.

Het fijne van dit soort oefensessies is dat je als docent geen hele les hoeft te geven, maar je op één techniek kan focussen. Daarnaast zijn de leerlingen veel welwillender dan je eigen leerlingen, gewoon omdat het docenten zijn die weten hoe het voelt om voor de klas te staan (en omdat er duidelijk  gevraagd werd om het voor de docent die les gaf zo aangenaam mogelijk te maken).

Ik heb in deze oefensessies veel geleerd en zou dit veel vaker willen doen. Gelukkig is er inmiddels ook in Nederland steeds meer gelegenheid om te oefenen. Dit kan bijvoorbeeld tijdens de netwerkbijeenkomsten van Platform TPRS of in de oefensessies  van TPRS Nederland die eens in de zoveel tijd op de woensdagavond worden aangeboden. Het liefst zou ik echter eens in de twee weken met collega’s  willen afspreken om op elkaar te oefenen en eventueel in elkaars lessen te komen kijken.

Ik ben benieuwd of er meer docenten zijn die er behoefte aan hebben om op elkaar te oefenen. Ikzelf woon in Amsterdam en geef NT2 aan volwassenen. Maar misschien kunnen jullie dit forum ook benutten om waar dan ook oefengroepjes, in de taal die jij geeft, te vormen.

Slideshow op Youtube van NTPRS 2012

Angela Napolowski

Nog één nachtje slapen …

 Sinds maanden roep ik: “Ik heb dit jaar vier weken vakantie.” Eigenlijk is dat niet helemaal waar.

Nog één nachtje slapen, dan vertrek ik samen met Iris en Kirstin naar Las Vegas om de NTPRS bij te wonen. Las Vegas! – Best wel spannend hoor voor iemand als ik die nog nooit buiten Europa is geweest, maar strikt genomen is het natuurlijk geen vakantie. 

Toch voelt het als vakantie. Ik lees de workshopbeschrijvingen met evenveel enthousiasme als een reisgids en kan niet wachten tot het zover is.
Vakantie betekent voor mij bijtanken en inspiratie opdoen zodat ik een voorraad/bron heb waar ik in het dagelijkse leven uit kan putten. En ik verwacht wat dat betreft heel veel van de NTPRS.

Ik ben iemand die het beste leert door dingen te zien en te ervaren. En door herhaling. Volgens mij heb ik tot nu toe het meest over TPRS geleerd door zelf Spaanse les te volgen bij Kirstin. Door mee te maken hoe zij lesgeeft, heb ik haast ongemerkt dingen van haar overgenomen: de blik naar het vraagwoord aan de muur als ze een vraag stelt, de korte pauze die ze inlast nadat ze een onbekend woord heeft gebruikt (om ons tijd te geven het woord te verwerken), de vraag “Wat betekent …” als zij in onze ogen kan lezen dat een al bekend woord toch niet bij iedereen bekend blijkt te zijn, de manier waarop zij haar stem en lichaam gebruikt om een verhaal levendig te maken … Het staat ook allemaal in de boeken over TPRS, maar in de les komt het tot leven en ervaar ik wat voor effect het heeft.

Daarnaast hebben verschillende TPRS workshops een blijvende indruk achtergelaten en mijn manier van lesgeven beïnvloed. Als deelnemer van een TPRS-lesje Mandarijn voelde ik hoe het is als je de taal helemaal niet kent en kreeg ik een idee hoe het voor een aantal van mijn cursisten moet zijn. In de basisworkshop heb ik de kracht van het lezen ervaren. Pas toen we een kort verhaal gingen lezen, viel bij mij het kwartje.

En dan zijn er nog de dvd’s van Susan Gross, Blaine Ray en Beth Skelton. Ik citeer Susan altijd als ik cursisten of docenten uitleg waarom ik liever geen grammaticaregels geef. Ik kijk naar de voorbeeldlessen Spaans van Blaine Ray om me weer voor de geest te halen hoe je een verhaal boeiend kan maken door details toe te voegen, en tegelijkertijd voor de nodige herhalingen kunt zorgen. Beth laat zien hoeveel meer je met TPRS kunt doen en hoe props helpen begrip vast te stellen en een verhaal kleur te geven …

Nog twee nachtjes slapen, dan beginnen voor mij de workshops in Las Vegas. Wie weet, zien we elkaar daar. Anders hoop ik jullie hier weer tegen te komen, want ook deze blog is voor mij inmiddels een prachtige bron voor inspiratie.

Graag hoor ik van jullie of jullie nog andere inspiratiebronnen kennen, het liefst iets om aan deel te nemen of om te bekijken.

Fijne vakantietijd!
Angela