Laatst zei een cursiste na afloop van een les tegen me: “Thanks for making the lesson more visual.” Ik was helemaal niet blij met deze zin omdat hij als kritiek voelde. Voor mijn gevoel zorg ik altijd voor visuele ondersteuning van het verhaal dat ik vertel: nieuwe woorden en structuren staan altijd op het bord en vaak maak ik tekeningen of neem plaatjes mee. Op mijn vraag wat ze precies bedoelde antwoordde zij: “I appreciate the use of props (rekwisieten). It helped me a lot.”

Op een woensdagmiddag was ik weer eens bezig met het voorbereiden van een TPRS-les. Ik was van plan om het verhaal ‘Zoveel te doen’ uit ‘Het hele verhaal’ te vertellen dat gaat over een man die op reis wil gaan en daarvoor nog een aantal dingen moet doen: hij moet zijn koffer inpakken, de was doen en een spijkerbroek kopen. Toen ik mijn eigen tas inpakte, dacht ik bij mezelf: eigenlijk zou het leuk zijn om een echte koffer mee te nemen, een aantal dingen die je kunt inpakken en nog meer voorwerpen die in het verhaal voorkomen. Tergelijkertijd voelde ik weerstand bij me opkomen: is dat nou echt nodig, moet ik voor twee cursisten zoveel spullen meezeulen. Ik kan net zo goed plaatjes gebruiken of een en ander tekenen. Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om toch maar alles mee te zeulen. En het was weer een succes. De rekwisieten maakten het vertellen en uitbeelden van het verhaal veel makkelijker en leuker, want levensechter. De cursisten konden een echte koffer inpakken, zien waarom een spijkerbroek spijkerbroek heet en begrepen de zin ‘Er is telefoon voor je’ meteen toen ik de hoorn van mijn roze neptelefoon aan een van mijn cursisten gaf.

Behalve dat de rekwisieten het verhaal opleuken, zorgen ze volgens mij ook voor een groter leereffect omdat de doelstructuren en -woorden niet alleen gehoord (auditief) en gelezen (visueel), maar ook uitgebeeld (kinesthetisch, visueel) worden.

Waarom ik het dan niet altijd doe? Omdat ik op één dag vaak op drie verschillende locaties lesgeef. Mijn droom: mijn eigen schooltje waar ik alles kan opslaan net zo als Kirstin, mijn docente Spaans en grote TPRS-voorbeeld.

Wat doen jullie om jullie verhalen leven in te blazen? Gebruiken jullie rekwisieten, plaatjes, pantomime? Hoe reageren jullie cursisten daarop? Wat werkt goed en wat minder? Graag lees ik over jullie ervaringen!

Groetjes uit de Morvan,

Angela