TPRS in de rolstoelles – 2 –

Zoals ik al eerder in een kort stukje vertelde geef ik les aan lichamelijk gehandicapte mensen in Zuid – Limburg. Vorig jaar heb ik daar van september tot december met mijn vrienden de Spaanse taal geoefend. En dit jaar mocht ik weer drie maanden eraan vastplakken.

Het is een groep die uitsluitend met TPRS werkt, geen huiswerk krijgt, niet kan schrijven (sommigen), maar wel kan lezen.

Dit maakt, dat ik erg alert moet blijven op mijn tempo (heel langzaam, dus!) en op de hoeveelheid nieuwe woorden die aangereikt kunnen worden. En… het verhaal moet iets met hen te maken hebben. Ook dat ligt gevoelig: niet iedereen kan lopen of goed zien. Dus ik moet de verhalen zo maken, dat iedereen zich erin herkend. En die dingen, die zij zelf niet kunnen, die laten we een olifantje en een kikker doen. En oh wee, als ik een keertje de poppetjes vergeten heb. Smoesjes zoals: het olifantje was verkouden en de kikker had hoofdpijn werken maar een keer. Maar toch hebben we dan geoefend hoe je “verkouden” en “hoofdpijn” zegt.

Wat ik jullie nog wil meegeven is, dat ik me enorm verbaas over hoeveel ze onthouden! Want eerst zeiden ze allen tegen mij: “Wij leren toch niks. Probeer maar, zul je zien…” En nu geven ze mij op alle vragen antwoorden en proberen elkaar te overtroeven.

Soms loopt eentje zomaar weg. Dan heeft iemand hem gezegd, dat hij te veel zeurt. Eerst vroeg ik me af wat ik moest doen. Maar algauw bleek, dat de nieuwsgierigheid het wint van de boosheid, want hup!, daar rolde de rolstoel weer binnen.

Ook dit is anders dan anders. Het zijn volwassen mensen, maar soms reageren zij als lastige kinderen. Dan zet ik een liedje op en deel de tekst uit en is de rust weer in de groep gekeerd.

Heeft een van jullie ervaring met dit soort lessen? En zo ja, wat voor tips geef je me? Alvast mijn dank voor het meedenken.

Lieve groet aan allen en een fijne week, Ingrid

Het belang van Focus bij TPRS

Deze zomer ging ik op cursus. Een mooie  aanbieding via LinkedIn van een Talenschool in Madrid. Geen TPRS-cursus, maar ik dacht, ach, een week lang mezelf onderdompelen in de Spaanse taal is ook veel waard. En dat was het ook.

Helaas viel de cursus tegen. Heel theoretisch, urenlang naar een spreker luisteren, weinig inspirerende en/of originele activiteiten.

Halverwege de week kreeg ik een kwartier de tijd om een mini-TPRS-les Nederlands aan Spanjaarden te geven. Dat was heel leuk. Daaruit bleek, dat TPRS zich goed leent voor improvisatie, maar toch staat of valt bij een gedegen voorbereiding. Oei, Nederlands bleek toch iets ingewikkelder om te onderwijzen dan Spaans.

Wat ik hiervan heb geleerd is het volgende; net als al het andere in het leven, is het onder de knie krijgen van TPRS een vaardigheid die focus behoeft, mijn volledige aandacht en geen afleiding.

En ja, aantrekkelijke aanbiedingen voor een weekje Madrid moet ik voortaan laten schieten.

Tenzij daar de allereerste TPRS-conferentie in Europa plaatsvindt!

Hoe houden jullie de focus op TPRS en in jullie lessen?

Daphne Thijsse

Een SPECIALE groep

Kort geleden kreeg ik een telefoontje met de vraag of ik lichamelijk gehandicapte mensen lessen Spaans wil geven. Ja, natuurlijk! Ik kreeg contact met de organisator. We kwamen tot een formule, die voor beiden aantrekkelijk was.

Gisteren eerste les.
Ik was gewaarschuwd: lichamelijke handicap betekent vaak ook geestelijk minder snel, minder actief. Die mensen hebben al heel veel meegemaakt.
Ik kom de klas in met mijn beste humeur. Allemaal rolstoelen en loopstokken. Mensen die me verwachtingsvol aankijken. Oké. Dat wordt dus een graadje langzamer dan ik eerst had gedacht.

We beginnen te oefenen met zeer eenvoudige structuren. We stellen ons aan elkaar voor. We vragen elkaar hoe het gaat. Bij ‘goed’ steken we een duim op, bij heel goed twee. Bij “mwah” schudden we wat met de schouders en bij slecht gaan de mondhoeken en de duim omlaag.
Het kost nog even tijd om ze zo ver te krijgen. Ze zeggen bij voorbeeld “slecht” maar hebben een brede lach op hun gezicht. “Is dat overtuigend?” vraagt juf. “Geloven we hem/haar dat het slecht gaat?” “Neeeeee…”

We zingen samen een lied over ons thema: Hoe heet jij, hoe heet u? Ze willen het 2 keer zingen. Na drie kwartier gaan ze allemaal pauzeren.

Dan gaan we verder met een verhaal. Eentje wordt uitgeroepen tot beroemde Operazanger en een meisje dat ineengedoken op haar rolstoel zit wordt een sympathieke secretaresse, die aan het eind van ons verhaal zelf bedenkt, dat zij de teksten voor de operazanger typt.

De les is om en de begeleider komt binnen met bezorgd gezicht: “Hoe ging het? Wij zijn hier allemaal mensen en kunnen de dingen tegen elkaar zeggen…”
Antwoord: “Tot voor een minuut ging het nog uitstekend! Nu jij weer binnenkomt…” Als dat geen compliment is?
 
Heeft een van jullie ervaring met deze doelgroep? En zo ja, wat raden jullie me dan aan? Tips?

Alvast mijn hartelijke dank en een fijn weekend, Ingrid Behage

Startende zzp-er met TPRS

Graag deel ik met jullie mijn ervaringen met TPRS. Ik ben beginnend én zelfstandig docent Spaans en ik geef mijn lessen geheel op basis van TPRS. Ik heb vorig jaar van september tot december stage gelopen bij Kirstin Plante en mocht daar de kunst afkijken én oefenen. Een mogelijkheid waar ik heel dankbaar voor was! Ik heb nu één beginnersgroep, 1 uur Spaans in de week. Ik heb 8 lessen gehad. De laatste les heb ik met mijn leerlingen een verhaal gelezen van bijna 1 A4 lang. Eerlijk gezegd sta ik er zelf verbaasd van dat ze na 8 lessen al zo’n groot verhaal kunnen lezen, en alles begrijpen!Leslokaal

Ik ben nog niet ‘vastgeroest’ in een andere methode, ik kan als zelfstandig docent ook helemaal mijn eigen plan trekken en kan dus zonder bezwaren TPRS gebruiken. Toen ik begon, besloot ik dat ik alle lesstof wel zelf kon bedenken op basis van de basisstructuren en de basiswoordenschat. Dat valt tegen en ik loop er regelmatig op vast. Zo merk ik bijvoorbeeld dat ik te weinig nieuw vocabulaire aanbied; de leerlingen merken dat ook en willen ook graag meer nieuwe woorden. Ik wil graag de verleden tijd gaan aanbieden, maar ik heb geen idee hoe ik daarmee moet beginnen. In je eentje TPRS pionieren, dat valt niet mee! Toch vind ik TPRS een ideale methode, omdat het écht werkt, omdat iedereen er plezier in heeft en omdat het lesgeven terugbrengt naar de basis…eigenlijk heb je alleen maar een bord, een krijtje en mucha imaginación – veel verbeelding nodig!

Daphne Thijsse

Just for fun?

NTPRS 2012 : een coachingsessieVorige zomer ben ik naar de vijfdaagse National TPRS conference in Saint Louis in de USA geweest. Deze conferentie vindt altijd plaats in de zomervakantie, in juli. Hangt er dus een vakantiesfeertje en is men er ‘’just for fun”? De deelnemers zijn zeer betrokken en zitten ’s ochtends om 8 uur al paraat bij de mededelingen voor die dag. Om 8.15 beginnen de eerste workshops  en de laatste workshops en coaching-sessies eindigen om 17.30. En overal zit het steeds goed vol! Men is zeer betrokken bij het aanscherpen van oude en het verwerven van nieuwe technieken en er vindt continu uitwisseling plaats met collega's; wat overigens niet wegneemt dat er heel veel gelachen wordt! Wat wordt er gedaan op zo’n TPRS conferentie? Bekijk hier het programma van de NTPRS 2012 van maandag 23 juli t/m vrijdag  27 juli in Las Vegas (USA).

Eén van de NTPRS-workshops die ik in 2011 volgde was van Bryce Hedstrom en Linda Li: The art and genius of going slowly. Linda deed een les TPRS Chinees en Bryce deed af en toe een voice-over van wat er gebeurde of stelde vragen aan de deelnemers i.v.m. het “langzaam gaan”. De paradox: hoe langzamer wij doceren, hoe sneller de leerlingen leren… Hier vind je de hand-out bij hun workshop. Bryce heeft een interessante website en blog. Je kunt op zijn site ook TPRS materiaal downloaden, zowel gratis als tegen betaling, met name voor Spaans, maar je kunt er ook veel inspiratie opdoen!

Zou jij ook wel naar de NTPRS willen? Hoe zou je dat voor elkaar kunnen krijgen? (Financieel, tijd, familie etc.)

Met collegiale groeten, Alike Last

TPRS in de Spaanse les – VE

Met het gebruik van TPRS sta ik nog in de kinderschoenen. En, net als een kind, ben ik daar heel enthousiast over!

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven, dat ik niet de hele les met TPRS doe, maar soms stukjes en soms een hele les.

Het gekke is, dat ik telkens weer over deze lessen de beste complimenten krijg: “Nu hebben we wat gedaan!”
“Goh, wat hebben we veel geleerd!”
“Leuk, wat hebben we gelachen!”

En dan kan ik na een paar maanden vragen, of men nog weet, waar het in die TPRS les over ging, en steevast: dat was dat en dat verhaal en het liep zo.

Ik moet me er beslist verder in bekwamen! Herken je dit, dat je dat ook wilt, maar dat het er toch soms niet van komt? Of herken je het juist niet en wat doe jij eraan om je daadwerkelijk verder te bekwamen? (Klik op de link rechts boven dit artikel om je reactie te geven).

Nog een kritische noot: niet iedereen wil met verhalen werken. Daar moet ik rekening mee houden, omdat lesgeven mijn bron van inkomen is. Dus ik pas me ook aan aan de wensen van de leerling.

Maar als je het nuttige met het aangename (grappige) wilt verenigen, dan raad ik aan TPRS te gebruiken!

Ingrid Behage