Kennis maken met TPRS

Afgelopen vrijdag 7 februari ging ik naar een netwerkbijeenkomst om kennis te maken met TPRS. Er zijn in onderwijsland op dit ogenblik twee nieuwe methodes waar ik al heel lang meer van wil weten. TPRS is er daar een van. Na ontvangst door Alike Last, Kirstin Plante en Rosana Navarro, en een korte kennismakingsronde werden wij de leerlingen en Rosana de “juf”. Drie dingen vielen me in het bijzonder op: de veiligheid die ik voelde om met de hele groep antwoord te geven, het enorm grote aantal herhalingen en dat alle antwoorden die we gaven met een “muy bien” beantwoord werden. Dat stimuleerde ons om door te gaan met Spaans spreken.

Want Spaans was de taal die voor deze korte demonstratie was uitgekozen, omdat de meesten deze taal niet beheersten. Rosana begon met een simpele vraag, waarbij we alleen maar ja of nee moesten antwoorden. En zij herhaalde altijd onze antwoorden met hele zinnen. De vragen werden gecompliceerder en onze antwoorden ook. Hulpmiddelen die werden ingezet, waren het bord. Hierop stonden alle woorden. Rosana wees deze woorden aan om ons te helpen. Verder geweldige toneelattributen, waarover ik niet te veel zeg, want het is veel leuker om dat zelf te komen ontdekken in een van de bijeenkomsten. En twee van onze medeleerlingen. Zij vervulden hun rol fantastisch.

Als afronding van deze les TPRS moesten wij in kleine groepjes het verhaal aan elkaar vertellen. Tot mijn verbazing en na enige aarzeling van mijn kant lukte dit wonderwel. Ik heb nog nooit in mijn leven in zo’n korte tijd zo veel Spaans geleerd. Het mooie is dat het nog steeds in mijn hoofd zit en ik ervan overtuigd ben, dat het daar ook nog wel een poosje blijft zitten.

Ik ben zo enthousiast geworden over deze methode dat ik het zeker in mijn lessen ga gebruiken. Het is naar mijn mening in te passen op ieder niveau van taalverwerving, zolang je maar als docent duidelijk hebt, wat jouw leerdoel is. En of je nu de ene manier van taalverwerving toepast of de andere: tijd kost het allemaal. Dan kun je volgens mij maar beter kiezen voor een manier die werkt!

Sylvia van den Brink
http://frans-leren-oss.nl/ 

TPRS-feuilletonverhaal

Annemieke Woudt, één van de cursisten van de Deeltijdopleiding tot TPRS-docent, heeft een geweldige manier om gevoelige onderwerpen toch te kunnen behandelen. Ze geeft les aan inburgeraars, die vaak vreselijke dingen hebben meegemaakt. Onderwerpen die op het eerste gezicht niet bijzonder gevoelig zijn, zoals familie, kunnen voor deze mensen zeer pijnlijk zijn. Zo'n onderwerp is dus niet erg geschikt voor PQA, en ook niet om een bizar verhaaltje mee te bouwen ("bizar" is bij Nt2-lessen toch al een lastig fenomeen).

Daarom is Annemieke begonnen met een verhaal rondom de dagelijkse belevenissen van Bram (in de ene groep) en Amina (in de andere groep). Deze verhalen zijn uitgegroeid tot feuilleton – iedere week komt er een aflevering bij volgens het thema dat die week aan de orde is. Zo hebben de cursisten van groep 1 de familie van de hoofdpersoon, Bram, erbij bedacht, compleet met leeftijden en beroepen, en is Bram en naar de Sinterklaasintocht. Zijn zusje heeft bovendien Sint Maarten gelopen. In de tweede groep bleek Amina met een gebroken voet toch in staat om naar de dokter te lopen, en heeft ze haar verzekeringspapieren moeten invullen.

De cursisten vragen steeds: "wanneer komt Bram/Amina weer?" en verzinnen in de pauzes zelf nieuwe avonturen voor hen. Voor Annemieke is dit verhaal ideaal om allerlei PQA-gesprekken aan te koppelen. Zo bleek bij een gesprek over beroepen dat één van de cursisten verpleegster is. Prompt werd er geroepen: "net als Sarah!" – de zus van Bram. Zo zie je dat de personages uit het feuilleton, net als bij soapseries als GTST, voor de trouwe volgers ook een soort familie wordt, maar dan één waar het altijd prettig vertoeven is.

Wie probeert dit idee ook een keer uit? Laat ons weten hoe het uitpakt!

Differentiëren – een voorbeeld

In een volwassenengroep Spaans met net-niet-beginners en best-wel-gevorderden heb ik de afgelopen weken een serie activiteiten gedaan waarmee om beurten iedereen op zijn eigen niveau werd bediend. Ik geef hier de essentie weer rondom één onderdeel van het doelvocabulaire. De voorbeelden geef ik in het Nederlands.

We begonnen met TPR: pak +  leg/zet neer. Ik gaf een aantal commando’s, klassikaal en individueel, en stelde af en toe vragen over (wat pakt Anne? Wie legt een pen neer?). Vervolgens gaven de cursisten elkaar commando’s. Beginners herhaalden alleen de commando’s die ik hen had gegeven, gevorderden maakten gecompliceerdere commando’s en kozen zelf andere voorwerpen.

De les werd afgesloten met een scène die ik samen met de klas verzon, en waarin de commando’s werden verwerkt: een kantoor met een zeer bazige baas, die iedereen rondcommandeerde.  De scène werd geacteerd door de cursisten. Beginners deden alleen wat ik hen opdroeg, gevorderden kregen wat meer inbreng in het acteren.

Voor de tweede les had ik een leesverhaaltje over een bazig konijn dat zijn baasje steeds bevelen gaf. Het taalniveau van het verhaaltje was vrij hoog, met af en toe  een gemakkelijke zin. De moeilijke zinnen liet ik vertalen door de gevorderden, de gemakkelijke zinnen door de beginners. Sommige makkelijke zinnen waren best lang, waardoor de beginners niet het gevoel kregen dat ze als kleuters behandeld werden :-) Soms stond er een onbekend woord in dat ik bij het oplezen alvast vertaalde, zodat een beginner de zin toch kon behappen.

In mijn vragen óver de zinnen kon ik nog eens extra differentiëren. Bijvoorbeeld de zin: “Federico zegt: Pak me op en zet me op de verwarming!” Eerst vraag ik wie dit zegt, tegen wie hij het zegt en wat hij zegt. Ik vraag “Hoe zeg je ‘pak hém op’?” en stel nog een paar vragen over de betekenis van de grammatica, zodat voor iedereen duidelijk is hoe de zin in elkaar zit. Dan maak ik het wat moeilijker. Ik vraag: “Wil Federico dat zij hem  op de verwarming zet?” In deze vraag (en het antwoord erop) komt in het Spaans een subjuntivo voor, een ‘lastige’ vorm voor Nederlandstaligen. Bij deze vraag en de daarop volgende vragen blijkt duidelijk hoe verschillend mijn publiek is: de beginners luisteren en begrijpen (daar zorg ik voor, door vertaling, gebaren, en begripscontroles), maar zijn nog te hard bezig met verwerken om antwoord te kunnen geven. De gevorderden geven wel antwoord, en na een paar vragen zien ze ook ineens dat de werkwoordvorm anders is, en stellen ze daar vragen over.

Het verhaal had een open einde, dus werd de les afgesloten met het in groepjes verzinnen van een einde. In dit geval zette ik de gevorderden bij elkaar en ook de beginners bij elkaar. Op deze manier konden beide groepen op hun eigen niveau met elkaar overleggen. In gemengde groepjes neemt de gevorderde vaak het voortouw, waardoor de beginner niet verder komt dan toehoren. Dit kan ook heel nuttig zijn, daar niet van, maar in dit geval was mijn doel: differentiëren.

In deze twee lessen heb ik op verschillende manieren kunnen differentiëren in input én output.  Gemakkelijke input bij de TPR en in de scène, moeilijke én gemakkelijke input in de leestekst, gemakkelijke én moeilijke vragen over de tekst. De output differentiëerde ik door de groepen in niveaus in te delen.

Was dit voor jou nuttig om te lezen? Wat zijn jouw manieren om te differentiëren?

Kirstin

TPRS Netwerkbijeenkomst 08-02-13

Netwerkbijeenkomst TPR Storytelling
op vrijdag 8 februari 2013
van 14.00 – 17.00 uur in AMERSFOORT
Netwerkbijeenkomst voor iedereen in Nederland en België die werkt met TPR Storytelling of die er kennis mee zou willen maken.

Het doel van de netwerkbijeenkomst is collegiale uitwisseling tussen docenten die al met TPRS werken of die deze methodiek willenTPRS Netwerkbijeenkomst 16-06-2012; foto door Christine van Hoorn gaan uitproberen in hun lessen. De activiteiten zijn gericht op het leggen van contacten, het uitwisselen van ideeën en ervaringen, het oefenen van TPRS-technieken en het coachen van elkaar. Er zal een aparte sessie zijn voor de ''nieuwelingen" en voor de gevorderden.

Noteer de eerstvolgende TPR Storytelling Netwerkbijeenkomst alvast in je agenda:
- zaterdagochtend 1 juni 2013 van 09.30 tot 12.30 uur in Utrecht

Een activiteit van Stichting tprs Platform

Copyright foto Christine van Hoorn