Je hebt wel eens van die dagen dat het je ondanks al je goede voornemens en voorbereiding gewoon niet lukt: je verliest in je vraagstelling de doelconstructie uit het oog, of je oprechte interesse in die ene leerling verdampt als je na een paar vragen niet op de juiste vervolgvraag kunt komen. Of de grappige kwinkslagen die je thuis had bedacht om een verhaal op te leuken, komen in de klas niet of nauwelijks over. Etcetera, etcetera…

Genoeg redenen om de TPRS-pijp aan Maarten te geven, zou je kunnen denken. Zeker als je daarbij optelt dat je hoogstwaarschijnlijk de enige bent in jouw vakgroep/op jouw school die werkt met TPRS, en het daarom moet doen zonder vangnet van collega’s die snappen waar je tegenaan loopt , met wie je kunt sparren en die je, als je het even niet ziet zitten, een peptalk kunnen geven.

Toch doen jullie dat volgens mij niet -gezien het feit dat jullie allemaal lid zijn van dit blog-, en vinden jullie na zo’n mindere ervaring toch weer de moed om het een volgende keer opnieuw te proberen. Misschien geen heel lesuur, en misschien beperk je je tot een klein stukje uit het scala aan TPRS-technieken, maar toch: je blijft TPRS waar mogelijk in je lessen integreren, met vallen en opstaan.

Voor mij is het zo dat ik zonder (een stukje) TPRS in iedere les het gevoel heb dat mijn les niet af is. Als ik TPRS toepas, heb ik de indruk dat mijn leerlingen meer open staan voor communicatie in de doeltaal en hieraan meer plezier beleven. Ook zie ik relatief vaker ‘kwartjes vallen’ dan wanneer ik andere werkvormen gebruik . Zonder TPRS mis ik een stukje échte connectie met mijn leerlingen, en dat is voor mij de drijfveer om te blijven tprs-en, ook als het een keertje tegenzit.

Waar ik heel benieuwd naar ben is hoe jullie dit voor elkaar krijgen. Met andere woorden, waarin vinden jullie de ‘drive’ om dit te doen? Putten jullie de nodige inspiratie uit het lezen over TPRS, het bijwonen van netwerkbijeenkomsten of het volgen van trainingen, of heeft het te maken met iets anders, bijvoorbeeld de wisselwerking tussen jou en je leerlingen?

Ik kijk uit naar jullie reacties; alvast bedankt!

Groetjes,

Iris

Een reactie op “TPRS in voor- en tegenspoed?”

  1. i.behage zegt:

    Hallo Iris,
    Dit is heel herkenbaar, zeker voor mij hier in het zuiden. Maar telkens als dan weer een opmerking van de kant van de leerlingen komt: “Hé, weer iets geleerd” of “…eindelijk begrijp ik hoe je dat gebruikt” of “Met die praat oefeningen van jou leer ik veel meer”, denk ik met vernieuwde moed: Oké, juist! Vaker doen!
    Groetjes,
    Ingrid

Reageer


× 7 = tweeenveertig