Tijdens het vertalen van TPRS in a Year! van ‘TPRS-filosoof’ Ben Slavic kwam ik het volgende stuk tegen, dat ik hier graag integraal wil weergeven.

 “De les gaat om betekenis. En betekenis is gerelateerd aan personalisatie. Taal moet een middel zijn en niet een doel. Het gaat om de dingen waar we met de kinderen over praten, niet om het praten-om-de-taal-te-gebruiken. De kinderen zijn het onderwerp en het doel van de les. Sommige communicatieve activiteiten uit tekstboeken doen een poging tot personaliseren, maar die pogingen zijn zwak en geven een matig resultaat. Bij zulke activiteiten stellen we vragen als: “Hoe laat vertrek jij ‘s morgens naar school?” en gaan we na het antwoord meteen door naar de volgende leerling. Dit geeft het gevoel dat we het feit dat de eerste leerling al om 7 uur van huis gaat maar saai vinden. Ook als de leerling geen antwoord geeft gaat de docent door naar de volgende leerling, en de kinderen denken: “Waarom vraagt hij het als hij toch niet geïnteresseerd is in het antwoord?” Dit is het soort onderwijs dat Lev Tolstoj ertoe bracht zijn schooltijd te beschrijven als “de saaiste tijd van het leven, gevuld met eindeloze taken en activiteiten zonder enige betekenis”. Als we de fout maken ons alleen op de taal te richten, en niet op de kinderen, zitten zij alleen in de les om het goede antwoord te geven. In plaats daarvan zouden we moeten honoreren wat kinderen altijd willen doen, namelijk over henzelf praten op een interessante manier. Een kind vragen hoe laat hij ‘s morgens vertrekt is niet interessant. Ik geef daar zelf eerlijk gezegd ook niet veel om. Waarom zou ik geïnteresseerd moeten zijn in hoe laat een kind van huis vertrekt? Het interesseert mij niet, en dat weten ze. Ik moet eerder een soort derde oog ontwikkelen waarmee ik mezelf afvraag of de kinderen de dingen die ik aan hen vraag wel écht iets voor hen betekent. Dit is vooral lastig omdat kinderen erg goed zijn in doen alsof ze iets begrijpen. De meesten van ons nemen de gemakkelijke weg en laten de supersterren de les bepalen. Later in het jaar levert dit ordeproblemen op met degenen die het niet kunnen volgen.”

Beter dan dit kan ik het zelf niet zeggen. Een tekst als deze is de reden dat ik TPRS-handboeken steeds opnieuw blijf lezen, omdat ze me steeds weer een beetje dieper laten doordringen tot de betekenis en het belang van écht personaliseren. Mijn volgende les zal weer ietsje beter zijn dan de vorige.

En waar ik benieuwd naar ben: welke boeken of teksten hebben voor jou speciale betekenis?

Kirstin

3 Reacties op “Wijze woorden”

  1. Laura zegt:

    Dit is een tekst recht uit mijn hart: taal als middel, niet als doel. De mooiste lessen ontstaan vaak buiten de leergangen om. Leerlingen willen leren, het is alleen vaak een zoektocht naar wat het beste aanslaat. Iedere dag is een uitdaging om een manier te vinden en … dan komen ze vaak zelf met het antwoord. De kunst is om hun antwoord te begrijpen en het (dankbaar) áán te grijpen.

  2. Mariette Boin zegt:

    U hebt misschien gelijk, maar u brengt het wel erg negatief. Mijn suggestie is:
    vraag een kind hoe laat hij naar school gaat, en dan: wie gaat er nog meer om die tijd naar school? Wie gaat er vroeger, wie later. Bedoeling is dat kinderen structuur oefenen: zo horen ze die ook een paar keer herhaald. Zo is het al een stuk interessanter. Want dat willen ze best van elkaar weten. En je kunt er ook weer op door gaan: Hoe ga je… Hoe zou je graag willen …. en met wie (!) enz. Ik heb er zelf ook zin in op die manier, en dat is trouwens ook heel belangrijk voor een leraar!
    Vr gr

    M.Boin

  3. i.behage zegt:

    Ja, dat personaliseren geldt niet alleen voor kinderen… Ook volwassenen, zelfs hoogopgeleiden, reageren heel geïnteresseerd als het over persoonlijke verhalen gaat. Zowel die van hen als die van de docent(e), is mijn ervaring. Goede tip van M. Boin om op deze manier toch zo iets als de tijd te oefenen.
    Fijne feestdagen en groetjes,
    Ingrid

Reageer


vier × 6 =