De neiging bestaat om als je over een congres praat alleen over de inhoud van de workshops en de de workshopleiders te vertellen. Dat zal ik dan ook zeker nog doen. Maar op het TPRS-congres in Las Vegas van afgelopen zomer waren het ook de deelnemers die indruk maakten. Wat ik vooral bijzonder vond was de bereidheid van veel deelnemers om zich te laten coachen. Het is één ding om in een workshop te luisteren naar nieuwe informatie en een verwerkingsopdracht uit te voeren, iets heel anders is het om voor het kritisch oog van een groepje collega’s je nieuw verworven vaardigheden uit te proberen en je daarbij ook nog eens te laten coachen! Dit is, geloof mij, echt doodeng. En toch heeft de hele week de coachingszaal vol gezeten met  docenten die deze stap durfden te zetten.

Ik ben zelf een aantal keer gecoacht en heb ook bij verschillende coachingsgroepjes gezeten om te observeren. Het was werkelijk verbluffend om te zien wat een sprong in hun ontwikkeling de docenten maakten die een half uurtje lesgaven onder begeleiding van een coach. Ik heb docenten gezien die in het begin na iedere zin stilvielen en na twintig minuten schijnbaar moeiteloos de ene vraag na de andere afvuurden. Docenten die van een stijve hark veranderden in een expressieve vragensteller, en docenten die in het begin niemand durfden aankijken stapten na twintig minuten oefenen al rechtstreeks op  ‘leerlingen’ af om hen bij de les te betrekken. De aanmoediging en de  vriendelijke en concrete hulp van de coaches bracht deze docenten niet één, maar meerdere stappen verder. Ik heb met ontroering zitten kijken naar de bemoedigende houding van de docenten die even ‘leerling’ waren, de moed van docenten om de sprong in het diepe te wagen, en het gegroeide zelfvertrouwen (en de opluchting) wanneer ze hun beurt afsloten.

Ben jij al eens gecoacht? Hoe vond je dat? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen.

Kirstin

Reageer


4 − drie =