Met het gebruik van TPRS sta ik nog in de kinderschoenen. En, net als een kind, ben ik daar heel enthousiast over!

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven, dat ik niet de hele les met TPRS doe, maar soms stukjes en soms een hele les.

Het gekke is, dat ik telkens weer over deze lessen de beste complimenten krijg: “Nu hebben we wat gedaan!”
“Goh, wat hebben we veel geleerd!”
“Leuk, wat hebben we gelachen!”

En dan kan ik na een paar maanden vragen, of men nog weet, waar het in die TPRS les over ging, en steevast: dat was dat en dat verhaal en het liep zo.

Ik moet me er beslist verder in bekwamen! Herken je dit, dat je dat ook wilt, maar dat het er toch soms niet van komt? Of herken je het juist niet en wat doe jij eraan om je daadwerkelijk verder te bekwamen? (Klik op de link rechts boven dit artikel om je reactie te geven).

Nog een kritische noot: niet iedereen wil met verhalen werken. Daar moet ik rekening mee houden, omdat lesgeven mijn bron van inkomen is. Dus ik pas me ook aan aan de wensen van de leerling.

Maar als je het nuttige met het aangename (grappige) wilt verenigen, dan raad ik aan TPRS te gebruiken!

Ingrid Behage

Reageer


3 + = tien