Storytelling

Netwerkbijeenkomst TPR Storytelling
op zaterdagochtend 14 april 2012
van 10.00 – 13.00 uur vlakbij CS in Utrecht

Netwerkbijeenkomst voor iedereen in Nederland en België die werkt met TPR Storytelling of daar mee wil gaan werken.

Het doel van de netwerkbijeenkomst is collegiale uitwisseling tussen docenten die al met TPRS werken of deze methodiek uit willen gaan proberen. De activiteiten zijn gericht op het leggen van contacten, het uitwisselen van ideeën en ervaringen, het oefenen van TPRS-technieken en elkaar coachen. Er zal aan het begin van de bijeenkomst een aparte sessie zijn voor beginners en voor de (licht)gevorderden.

Klik hier voor meer informatie over en inschrijving voor de bijeenkomst van 14 april 2012.

Een samenwerkingsverband van Taalleermethoden.nl & TPRS Nederland.

Op de uitgeversmarkt van de GPD eind januari kwam ik een oud-collega Frans tegen, die werkt op een VO school hier in de regio. Ze waren  dit jaar begonnen met een nieuw lesboek Frans-Frans. Ze was heel tevreden over de manier van werken, omdat ze volledig werken met het doeltaal=voertaal principe. Maar ze vertelde dat het hard werken is voor de leerlingen en dat ze veel op moeten zoeken, omdat ze veel niet begrijpen en dat ze in dat opzoeken niet zoveel zin hebben: ze hoort heel veel gezucht. Maar volgens haar was ‘t een kwestie van doorzetten en het zou in de loop der jaren wel beter worden.

Nu is mijn ervaring bij TPRS het tegenovergestelde. Een cursist van me liet me bijvoorbeeld weten: ” Ik heb nog nooit zoveel geleerd zonder ook maar iets uit mijn hoofd te hoeven leren. Het komt je als het ware aanwaaien. Zo voelt het.” Bij sommige taalleerders roept dit zelfs het gevoel op, dat ze zich afvragen of “het leren” wel goed gaat, omdat het zo moeiteloos gaat; het maakt ze achterdochtig: leren ze wel iets? Het gaat zo gemakkelijk! Ik wijs ze dan op de resultaten en dat leerplezier daarmee écht samen kan gaan; een nieuwe taal verwerven hoeft niet bloed, zweet en tranen te kosten.

Maak jij beide reacties ook mee in je lessen en hoe reageer jij daarop? Of misschien wil je op iets anders uit dit artikel reageren? Klik rechtsboven, onder de titel, om jouw reactie te geven.

Groeten van Alike

Een tijdje geleden gaf een collega aan het moeilijk te vinden een verhaaltje te bouwen rondom de aanwijzende voornaamwoorden. Nadat ze de verschillende opties had besproken en gecirkeld (bijvoorbeeld: “Wil Henk deze of die fiets?”), liep ze vast en had ze geen inspiratie meer om het verhaaltje verder te brengen.

Dit ‘probleem’ kun je op verschillende manieren oplossen:

a) We zijn snel geneigd de aanwijzende voornaamwoorden te gebruiken in combinatie met het lijdend voorwerp. Probeer ze echter ook eens te koppelen aan het onderwerp of plaatsbepaling (“Willen deze meisjes of die meisjes een nieuwe jurk?”, “Gaat Jan naar deze winkel of die winkel?”, etc.);

b) Beeld de aanwijzende voornaamwoorden fysiek uit: hang relevante foto’s/plaatjes op verschillende plaatsen in je lokaal of zet voorwerpen her en der in de ruimte neer.
Ook kun je je leerlingen individueel of in groepjes de rol van onderwerp, voorwerp of locatie geven. Zorg ervoor dat ze zich verspreiden door de klas.
Koppel vervolgens de foto’s/voorwerpen/leerlingen aan een van de aanwijzende voornaamwoorden en wijs of loop naar de verschillende ‘locaties’ telkens wanneer je een ander aanwijzend voornaamwoord belicht.

c) Gebruik extra details om ‘deze/die’-locatie of ‘dit/dat-voorwerp’ interessanter te maken, dus ‘die fiets, met de roze trappers’ in plaats van enkel ‘die fiets’.

d) Creëer een parallel verhaal rondom een persoon die niet ‘deze pennen wil’, zoals de hoofdpersoon uit het oorspronkelijke verhaal, maar juist ‘die (pennen), daar bij het raam’.

e) Dit laatste kun je ook doen wanneer je in gesprek gaat met je leerlingen (“Wil jij (= leerling A) dat boek, met de gouden kaft, of wil (leerling B) dat boek?” “Nee, (leerling B) wil niet dat boek, met de gouden kaft, maar dit boek, dat behoorlijk duur is”, etcetera.

Ik hoop dat jullie wat hebben aan deze tips. Veel succes met het uitproberen ervan!

Groetjes,

Iris

Veel aandacht gaat bij TPRS uit naar stap 1 en 2 - betekenis geven en het verhaal vragen - maar ook stap 3 = lezen (de “R” van TPRS) is een zeer belangrijke, omdat hiermee in feite de meeste vocabulaire verworven wordt! Vrijdag 27 januari j.l. gaf ik een workshop op de Good Practice Day van het ICLON op de Universiteit van Leiden getiteld: “Geef ze leeshonger!”. Leerlingen vinden lezen vaak niet leuk, ze hebben er geen zin in en zeker niet in een andere taal. Hoe verleid je ze dan om ze toch aan het lezen te krijgen?  Als inspiratie voor mijn workshop had ik o.a. dankbaar gebruik gemaakt van ideeën die we vorig jaar aangereikt hadden gekregen in de interessante workshop over TPRS & lezen van TPRS-docente Spaans en auteur van TPRS-novella’s Spaans en Frans, Mira Canion. 

Graag geef ik de volgende leestip mee: het Read Aloud Handbook van Jim Trelease is een must voor talendocenten, maar ook voor ouders, bibliotheekmedewerkers en boekhandelaren!

Welke boeken over lezen of TPRS kun jij aanbevelen? Heb jij een lijst – naar niveaus – van boeken in jouw taal?(Zoals bv. de lijst voor Engelstalige jeugdboeken in Jim’s boek)

Groeten van Alike

Afgelopen week merkte ik dat ik niet alleen als docent, maar óók als leerling nog wel eens verval in oude gewoontes. Ik zat als deelnemer én coach in een proefles Nederlandse Gebarentaal met TPRS. Het was de bedoeling dat ik de docent, die TPRS aan het leren is, feedback zou geven over de les. En dat was helemaal niet gemakkelijk! Blijkbaar vind ik het toch moeilijker om een les in gebarentaal te beoordelen dan een les in gesproken taal, omdat er bij gebarentaal zoveel andere dingen komen kijken dan bij een gesproken taal.

In het begin was het bijvoorbeeld niet voor iedereen duidelijk dat de docent een vraag stelde. Ze had net gebaard (en de betekenis met woorden en plaatjes duidelijk gemaakt) “mijn naam is Iris”, en vroeg toen aan een cursist: “is jouw naam Iris?” De cursisten begrepen niet dat dit een vraag was. De automatische reactie van de docent was: de vraag aan iemand anders stellen, de bevestigende zin nog eens herhalen, nóg eens de vraag stellen, enzovoort, net zolang tot we hadden geraden wat het betekende. Dit is een werkwijze die veel wordt gebruikt, maar die in TPRS juist níet wordt gebruikt. Het effect is namelijk dat mensen moeten gaan raden en onzeker worden. Bovendien kost het veel tijd, kostbare tijd die beter aan begrip en verwerving besteed kan worden. De TPRS-manier om dit op te lossen is: de vertaling op het bord schrijven. Dit is HEEL BELANGRIJK! Het is dan in één keer duidelijk wat je bedoelt. Bovendien kon de docent de “vertaling” dan gebruiken om duidelijk te maken hoe wij konden zien dat ze een vraag stelde, door op de woorden te wijzen bij het gebaren, en door verband te leggen tussen het vraagteken en de hoofdhouding en gezichtsuitdrukking (waaruit blijkt dat je een vraag stelt). Dit is grammatica in context, ofwel betekenisgrammatica.

Ook was ik als deelnemer dankbaar voor uitleg die ze gaf over het ontbreken van een mondbeeld bij persoonlijk voornaamwoorden (dit betekent dat je mond niet beweegt als je op een persoon of naar jezelf wijst). Zeker als taaldocent die ervan houdt talen uit te pluizen en op basis van regeltjes zinnen in elkaar te knutselen vond ik het prettig om deze informatie te krijgen. Ik wist wel dat het niet des TPRS is, maar kon pas ná de les bedenken hoe het dan wél had gemoeten. In TPRS geldt: géén algemene regels! Alle uitleg die je geeft, gaat alléén over precies dát wat je net hebt gezegd. Dus als de docent gebaarde “ik heet Iris”, dan hoefde ze alléén te laten zien dat bij “ik” geen mondbeeld hoort. Op een ander moment gebaarde ze “hij heet Tom”, en kon ze laten zien dat bij “hij” geen mondbeeld hoort. Dit is wat ze noemen “grammatica-popups”, of ook wel “betekenisgrammatica”. Het gaat altijd om de betekenis van de woorden/gebaren/mondbeeld op DAT moment. Hiermee krijg je het voor elkaar dat mensen gaan gebaren ZONDER na te denken. Zodra je een regel gaat geven, gaan mensen nadenken bij het gebaren, en gaat de communicatie haperen!!!

Het was voor mij heel leerzaam om na te denken over TPRS ten behoeve van gebarentaal, en om te merken dat ik als deelnemer en talenfreak anders reageer dan als coach. Wil dat dan zeggen dat ik het als coach helemaal mis heb? Ik denk van niet. Als coach overzie ik het hele leerproces, als deelnemer alleen dat kleine stukje waar ik mee bezig ben.

In welke oude gewoonten verval jij nog wel eens? Als docent? En als leerling?

Kirstin Plante

Hallo allemaal,

Mijn naam is Angela en ik geef les aan volwassenen die Nederlands of Duits willen of moeten leren. Ik ben heel erg enthousiast over TPRStorytelling en probeer deze methode dan ook zo vaak mogelijk toe te passen in mijn lessen.

Ik heb inmiddels een aantal privécursisten en één groep aan wie ik uitsluitend lesgeef door verhalen te vragen, te lezen en te laten schrijven. Maar helaas kan ik niet in al mijn lessen alleen maar met TPRStorytelling werken omdat ik in opdracht van verschillende taalaanbieders werk en sommige van hen een vaststaand lesprogramma hanteren.

Terwijl ik op basis van mijn eigen ervaring (ik volg zelf TPRS-lessen Spaans bij Kirstin) en de positive reacties en resultaten van mijn cursisten steeds meer overtuigd raak van de kracht van deze methode, betrap ik me toch nog steeds op twijfels. Gaat het wel snel genoeg? Leren mijn cursisten wel genoeg woorden en structuren? 

Volgens Blaine Ray en Contee Seely moeten we ons in de les beperken tot het oefenen van de basisstructuren- en woorden ofwel de binnencirkel (Handboek TPRS 2011, 27), terwijl in andere methodes vaak veel meer woorden en structuren aangeboden worden. Mijn twijfels gaan gepaard met een gevoel van gehaast zijn. Ze komen met name naar boven als ik me voor een opdrachtgever moet verantwoorden. Bij mijn privécursisten heb ik dit veel minder. Degenen van jullie die lesgeven op een middelbare school zal dit wellicht bekend voorkomen.

Ik zal jullie een voorbeeld geven van een staatsexamencursus waarbij het lesrooster in principe vaststaat en waarvan TPRStorytelling geen deel uitmaakt. Toch ben ik aan het begin van de cursus wel eens afgeweken van het lesprogramma en heb verhalen gevraagd. Dit heb ik gedaan toen er in het rooster ‘vocabulaire oefenen’ stond en in plaats van opdrachten uit het lesboek die ik niet zinvol vond. De cursisten waren blij met de verhalen en hebben enthousiast meegedaan, ik daarentegen keek vaak op de klok en had een slecht geweten als het wat langer duurde.

Naarmate de cursus vorderde nam de te behandelende stof dermate toe dat ik ‘geen tijd’ meer had om verhalen te vragen. In plaats daarvan moesten de cursisten de werkwoordtijden stampen en toetsen maken (tegen mijn overtuiging in, maar vast onderdeel van het programma!).

Eergisteren kwam de constructie ‘om … te + infinitief’ voor het eerst expliciet aan bod, een constructie die al deel uitmaakte van ons allereerste verhaal dat ik begin september verteld had. In plaats van de voorbeeldzinnen uit het lesboek te gebruiken, vroeg ik de cursisten of ze zich Piet nog konden herinneren. Op de drie nieuwe cursisten na riep iedereen ‘Ja, Piet, de kleine olifant’. En op de daaropvolgende vraag: ‘Waarom ging Piet naar zijn moeder?’ was het antwoord: ‘Om met haar over Afrika te praten’. Alle details van het verhaal kwamen weer naar boven inclusief de constructie ‘om … te + infinitief’. Ik stond er, zoals zo vaak, versteld van hoe de verhalen beklijven. Het was dus goed om in het begin de tijd te nemen.

De doelconstructie van deze les hadden de meeste cursisten al lang verworven. Iets wat bleek uit het maken van de daaropvolgende opdrachten. De verleden tijd van de werkwoorden die geen deel uitmaakten van de verhalen daarentegen gebruiken de cursisten nog steeds niet als ze schrijven en spreken. Dit terwijl alle cursisten de werkwoordtoetsen toch gehaald hebben.

Wellicht moet ik dus ook in deze groep voortaan weer de tijd nemen voor verhalen!

Graag hoor ik van jullie of jullie ook vaak het gevoel hebben dat het te langzaam gaat, maar nog liever zou ik heel veel reacties krijgen met bewijzen dat het de moeite waard is wel de tijd te nemen!

Angela

Hallo allemaal, mijn naam is Man (spreek uit als “men”) en ik geef Chinese les op het Koning Willem 1 College in Den Bosch en op ‘t Camphusianum Gorinchem en het Gymnasium Bernrode in Heeswijk-Dinther.

In mei 2010 heb ik voor de eerste keer kennis gemaakt met TPRS. Ik ben gelijk erg enthousiast geworden over deze verrassende leuke lesmethode. In de daarop volgende periodes heb ik TPRS af en toe tot regelmatig geprobeerd in de lessen, vooral het cirkelen. Het leek heel goed te werken. Alleen, ik gebruikte toen nog een lesboek en mijn eigen gemaakte reader die ik niet wilde “weggooien”. Dus ik probeerde TPRS met het lesboek en mijn reader te combineren. Het lukte redelijk goed. Toch voelde ik me niet vrij.

Sinds dit schooljaar heb ik besloten het lesboek en mijn reader niet meer te gebruiken, alleen maar TPRS. Ik bedenk zelf de nuttige structuren, verhaallijn en woorden van tevoren en laat de leerlingen in de les hun ideeën inbrengen voor het verhaaltje. Soms binnen mijn verhaallijn, soms mogen ze het bijna helemaal zelf bedenken. Het hangt er van af wat voor type leerlingen het is en op welk niveau ze zitten. Maar ik merk wel dat bij iedere les de sfeer nog leuker en grappiger is geworden. Ik voel me vrij als een vogel met TPRS! De leerlingen gaan stralen en komen helemaal los (in de zin van verhaaltje bedenken en meedoen met TPRS)!  Ik denk bij mezelf: wat een verademing dat ik de oude lesmaterialen weggegooid heb J !

Misschien kun je ook een keertje TPRS proberen te gebruiken zonder bestaand lesmateriaal. Of misschien doe je dat al lang? En wat zijn jouw ervaringen? Voel je ook die vrijheid?

Ik wens iedereen een knallende jaarwisseling en een TPRS-vol 2012!

Man Tao

TPRS in de les

Hoi mijn naam is Blanca en ik werk op het KSG in Apeldoorn en geef Spaans in het (T)VWO. Voor de eerste keer durf ik structureel TPRS in mijn lesprogramma op te nemen. Ik merk dat het leuk is om per hoofdstuk te kijken welke leerstructuren voor het verhaal ik ga kiezen. Nadat ik de structuren heb gekozen is mijn volgende uitdaging het bedenken van een verhaaltje dat leuk is, maar dat zich ook leent voor het cirkelen en verdere ‘follow up- activities.

Verhaal/structuren toetsen

Kortgeleden heb ik met behulp van TPRS beoordeeld voor een cijfer. Het was leuk om te zien dat de leerlingen uit VWO 2 structuren schriftelijk konden produceren die normaal gesproken pas in de 3e of zelfs 4e klas in de boeken aan bod komen. Mijn toetsopgave bestond uit: ‘waar of niet waar’- stellingen, een zin opschrijven onder een plaatje, een korte re- telling.

De tops

Ik heb voor de eerste keer het verhaal en de structuren van een verhaal getoetst. De leerlingen hebben het goed gemaakt. Sommigen hadden details weggelaten, maar op hoofdlijnen kenden zij het verhaal vrij goed.
De structuren heb ik apart getoetst met een ander context, omdat ik ook het verloop van het verhaal wilde toetsen. Het wordt iets makkelijker om een verhaal te verzinnen aan de hand van een hoofdstuk uit mijn leergang.

De tips

Ik gebruik nu cue cards om tijdens het cirkelen niet te vergeten welke structuren centraal staan in het verhaal. Dit voorkomt dat ik andere structuren ga cirkelen en dat ik afwijk van het originele plan.

De TPRS-netwerkbijeenkomsten worden steeds populairder! Op vrijdag 10 februari vindt alweer de 6^e netwerkbijeenkomst plaats voor TPRS-docenten in Nederland en België. De bijeenkomsten worden door Taalleermethoden.nl en TPRS Nederland gezamenlijk georganiseerd en geleid. Het doel is steeds de collegiale uitwisseling tussen docenten die al met TPRS werken of deze methodiek aan het uitproberen zijn. De activiteiten zullen daarom ook deze keer weer voornamelijk gericht zijn op het leggen van contacten en op het uitwisselen van ideeën en ervaringen.  De deelname aan de netwerkbijeenkomst bedraagt  slechts € 25,00.  Kom jij ook? Aanmelden gaat gemakkelijk in een paar minuten online via: http://tiny.cc/y68fv

Hallo allemaal,

Mijn naam is Joyce en ik ben lerares Frans op de Internationale School van Amsterdam (ISA). Ik geef Frans  aan leerlingen tussen de 8 en 11 jaar oud. Behalve lesgeven ben ik ook verbonden aan TPRS Nederland en word ik door Kirstin en Iris opgeleid tot trainer. Kirstin vroeg me of ik iets over mijn lessen op dit blog wilde schrijven.  Dus bij deze.

Ik gebruik TPRS in al mijn klassen en in mijn hoogste ‘grades’ geef ik bijna volledig via verhalen les. Deze week heb ik een enquete afgenomen bij mijn leerlingen. In deze enquete vroeg ik de leerlingen onder ander wat ze het leukste vinden aan onze Franse les en om een STAR en een WISH voor onze klas op te schrijven. Ik vind het leuk om wat van de feedback over mijn TPRS lessen met jullie te delen:

•  I enjoy writing stories together and alone because I learn more French in a fun way.
• I like doing storytelling a lot because it’s always funny.
• I really like it when we make stories up because it’s easier to learn French.
• The activity I enjoy is always writing stories with the teacher (e.g. Justin and Selena)
• I enjoy writing stories the best because we get to use our imagination.
• I like acting because it makes me learn more French.
• I like acting because we are allowed to make it funny.
• I enjoy acting in French. I like acting in French because it’s fun and funny to watch.
• I enjoy acting because I think it’s a fun and easy way to learn French.
• A star would be for doing fun things like doing plays.
• I think the star would be how well as a class we work together and the teaching is really fun and good and it is a very nice community to be in.
• I like it a lot when we do acting and making new stories.
• That we learn sooo much French and we do really fun things.
• You always ask if we understand and teach us very useful French.
• We have a balanced lesson, like we watch something then write and things.

De belangrijkste WISH van mijn leerlingen: A little more English

Voor mij is het duidelijk dat ik deze  feedback te danken heb aan onze fantastische methode TPR Storytelling. Ik verheug me nu al op de verhalen die ik in het nieuwe schooljaar met mijn leerlingen ga maken.

Ik ben benieuwd naar de enthousiaste reacties van jullie leerlingen. Door op de link rechtsbovenin te drukken, kun je een op dit bericht reageren.

Fijne kerstvakantie (de onze begint vrijdag al) en tot ziens op het blog.

Groetjes, Joyce