Storytelling

Laatst zei een cursiste na afloop van een les tegen me: “Thanks for making the lesson more visual.” Ik was helemaal niet blij met deze zin omdat hij als kritiek voelde. Voor mijn gevoel zorg ik altijd voor visuele ondersteuning van het verhaal dat ik vertel: nieuwe woorden en structuren staan altijd op het bord en vaak maak ik tekeningen of neem plaatjes mee. Op mijn vraag wat ze precies bedoelde antwoordde zij: “I appreciate the use of props (rekwisieten). It helped me a lot.”

Op een woensdagmiddag was ik weer eens bezig met het voorbereiden van een TPRS-les. Ik was van plan om het verhaal ‘Zoveel te doen’ uit ‘Het hele verhaal’ te vertellen dat gaat over een man die op reis wil gaan en daarvoor nog een aantal dingen moet doen: hij moet zijn koffer inpakken, de was doen en een spijkerbroek kopen. Toen ik mijn eigen tas inpakte, dacht ik bij mezelf: eigenlijk zou het leuk zijn om een echte koffer mee te nemen, een aantal dingen die je kunt inpakken en nog meer voorwerpen die in het verhaal voorkomen. Tergelijkertijd voelde ik weerstand bij me opkomen: is dat nou echt nodig, moet ik voor twee cursisten zoveel spullen meezeulen. Ik kan net zo goed plaatjes gebruiken of een en ander tekenen. Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om toch maar alles mee te zeulen. En het was weer een succes. De rekwisieten maakten het vertellen en uitbeelden van het verhaal veel makkelijker en leuker, want levensechter. De cursisten konden een echte koffer inpakken, zien waarom een spijkerbroek spijkerbroek heet en begrepen de zin ‘Er is telefoon voor je’ meteen toen ik de hoorn van mijn roze neptelefoon aan een van mijn cursisten gaf.

Behalve dat de rekwisieten het verhaal opleuken, zorgen ze volgens mij ook voor een groter leereffect omdat de doelstructuren en -woorden niet alleen gehoord (auditief) en gelezen (visueel), maar ook uitgebeeld (kinesthetisch, visueel) worden.

Waarom ik het dan niet altijd doe? Omdat ik op één dag vaak op drie verschillende locaties lesgeef. Mijn droom: mijn eigen schooltje waar ik alles kan opslaan net zo als Kirstin, mijn docente Spaans en grote TPRS-voorbeeld.

Wat doen jullie om jullie verhalen leven in te blazen? Gebruiken jullie rekwisieten, plaatjes, pantomime? Hoe reageren jullie cursisten daarop? Wat werkt goed en wat minder? Graag lees ik over jullie ervaringen!

Groetjes uit de Morvan,

Angela

Ter variatie op het vragenstellen doe ik ook wel eens een uitspraak die niet klopt - in plaats van een vraag te stellen dus.

Er was bijvoorbeeld een klein roze libelletje dat een bril nodig had en naar de opticien in Parijs is gegaan om een speciale bril te zoeken. Tussen al het cirkelen = vragen stellen door zeg ik opeens, met het gebaar van heel groot erbij: "Er is een hele grote roze libel!" Je ziet de klas nadenken: “Begrijpen we dat goed : groot?!” Men kijkt elkaar aan en dan roept iedereen verontwaardigd in koor: “Noooon, petite!" of als ze al iets verder zijn: "Non, une petite libellule rose!”  En dan zeg ik met een onschuldige blik: "Aaaah, oui, il y avait une petite libellule rose, il n’y avait pas de grande libellule rose!"  En dan moeten ze lachen en kijken mij zo aan van ‘’Grappenmaker! Ons neem je niet in de maling!” Hebben jullie nog bepaalde variaties op het vragen stellen? Hieronder zet ik de gebruikte (Franse) structuren, vocabulaire, cognaten en TPR woorden

Structuren
il y avait  er was
avait besoin de had nodig
est allée à… is naar … gegaan 

Vocabulaire
une libellule een libel
des lunettes een bril
pour chercher om te zoeken

Cognaten
spéciales  speciaal
rose roze
un opticien een opticien

TPR
petite klein
grande groot
cherche/cherchez zoek(en)

Met collegiale groeten,
Alike Last

Naast mijn lessen Frans aan jonge leerlingen  van 7 tot 11 jaar oud, geef ik nu ook Nederlandse les aan mijn collega's. Ik merk dat volwassenen de TPRS-methode net zo leuk vinden als kinderen. We hebben veel lol.

Vorige les heb ik iets uitgeprobeerd uit de spelletjes bijlage van de TPRS methode 'Het hele verhaal. Nederlands voor anderstaligen'. Het spel heet: 'Wat zit er in die tas?' Het gaat als volgt: Geef ieder tweetal een boodschappentas waarin waarin voorwerpen zitten die met het betreffende verhaal te maken hebben. Ieder tweetal verzint een gesprek of verhaal waarbij ze gebruik maken van de voorwerpen en het bijpassende vocabulaire. De cursisten oefenen hun dialoog of verhaal en presenteren het aan de groep.

In mijn les resulteerde dit in prachtige verhalen en een heel leuke en gezellig les. Een aanrader!

Groetjes van Joyce

Lerares Frans en Nederlands op de Internationale School van Amsterdam (ISA)

Onderstaande tekst schreef ik vorige maand, maar omdat de tekst helaas plots verdween van dit blog, bijgaand – op verzoek van Alike – nogmaals.
Tijdens de eerste les na een vakantie doe ik het liefst iets wat met de vakantie te maken heeft. In een workshop van Beth Skelton (een bekende TPRS trainer) heb ik een leuk spel geleerd, door Beth ‘Zelda Thelma’ genoemd. Ik heb er een Franse versie van gemaakt: ‘Véronique Dubois’.
Voorafgaand aan het spel, heb ik eerst alle leerlingen gevraagd waar ze tijdens de vakantie zijn geweest. Deze landen, steden of locaties hebben we op het bord geschreven. Elke leerling had op deze manier een eigen ‘bestemming’.
We begonnen het spel met de volgende vraag :’Est-ce que Véronique Dubois est allée en vacances (à, à l’, au, aux of en) … ?’. De leerling die bij die bestemming hoorde, zei : ‘Non! Véronique Dubois n’est pas allée …, elle est allée…. En dan koos hij/zij een andere bestemming uit onze lijst.
Ik vind dit een leuke en vlotte manier om er achter te komen wat mijn leerlingen in de vakantie hebben gedaan. Ze willen er zo graag wat over zeggen en zo krijgt ieder een kans! Bovendien oefenen we zo weer eens het werkwoord aller en de problematiek van à, à l’ et cetera.
Na dit spel hebben we samen nog een leuk verhaal gemaakt over een kat die tijdens de vakantie alleen maar had geslapen en uiteindelijk de wekker had opgegeten. En zo waren we na de vakantie snel weer helemaal ‘on track’!
Groetjes van Joyce
Lerares Frans Internationale School van Amsterdam (ISA)

Onlangs heb ik een evaluatie gehouden om van mijn leerlingen te weten te komen wat ze van TPRS vinden. De leerlingen komen van twee scholen: Gymnasium Camphusianum in Gorinchem en Gymnasium Bernrode in Heeswijk-Dinther. Er zijn totaal 17 leerlingen die de evaluatie anoniem ingevuld hebben.

Dit zijn de vragen en een aantal voorbeelden van de antwoorden van de leerlingen:

- Vind je TPRS een leuke lesmethode?

12 van de 17 leerlingen geeft een “ja”, of “jaaah!”.  Eén geeft “gemiddeld”,  één “een beetje”, twee “gemiddeld” .

- Zo ja, wat vind je leuk aan deze methode? Is het leuker dan andere lesmethodes? 

“je bent meer betrokken bij de les ” ,“ je kunt zelf het verhaaltje een eigen wending geven”, “het is leuker om zelf het verhaal te maken i.p.v. uit een boek”, “het maakt taal leuker leren als  spel” , “ wel een leukere methode” .

-Wat vind je minder leuk aan deze methode?

Veel leerlingen zeggen “niets”.

Een paar leerlingen zeggen “Kinderlijk”, “geen boek”,  “langzaam en minder variaties” , “je krijgt niet veel letterlijke grammatica aantekeningen“, “ dat je altijd in de les 100% mee moet doen!” (opmerking van Man: dat is leuk voor docenten om te weten J ! ) 

-Heb je voor je eigen gevoel het Chinees goed kunnen leren met deze methode? Denk je dat je meer of minder kunt leren dan met andere lesmethodes?

12 van de 17 leerlingen zijn (zeer) positief. “ Met deze methode leer je beter spreken en zinnen maken dus in dat opzicht leer je het sneller” ,  “Ik spreek aardig Chinees, vind ik. Ik leer snel” ,  “ Ja zeker, door de vragen steeds op een andere manier te stellen leer je de taal goed”,  “ Ja, want het is leerzamer dan een tekst uit een boek geschreven door anderen”,  “ Ja, want hier begreep je nog niks van en van andere vakken wel” .

5 leerlingen geeft antwoord als “weet niet” , “misschien leer je met andere methodes meer”. 

Man Tao

Bob Patrick’s quote: “Ik behandel dingen die met grammatica te maken hebben zoals je kleine kinderen sexuele voorlichting geeft. Zij laten je wel weten wanneer ze vragen hebben en ze laten je ook wel weten wanneer je ze voldoende verteld hebt.(…)” 

Bob’s quote: “I treat grammar concerns like teaching young children about sex.  They will let you know when they have questions, and they will let you know when you’ve told them enough. If you are watching their eyes, you will know the
instant that they have had enough. And then you stop, regardless of how fascinating it may seem to you to keep going on about datives used with certain verbs.”

Bob Patrick is docent Latijn(!) die werkt met TPR Storytelling.

Netwerkbijeenkomst TPR Storytelling
op zaterdagochtend 16 juni 2012
van 10.00 – 13.00 uur vlakbij CS in Utrecht

Netwerkbijeenkomst voor iedereen in Nederland en België die werkt met TPR Storytelling of daar mee wil gaan werken.

Het doel van de netwerkbijeenkomst is collegiale uitwisseling tussen docenten die al met TPRS werken of deze methodiek uit willen gaan proberen. De activiteiten zijn gericht op het leggen van contacten, het uitwisselen van ideeën en ervaringen, het oefenen van TPRS-technieken en elkaar coachen. Er zal aan het begin van de bijeenkomst een aparte sessie zijn voor de ''nieuwelingen" en een sessie voor de (licht)gevorderden.

Klik hier voor inschrijving voor de bijeenkomst van 16 juni 2012. Wil je een uitnodiging ontvangen met meer informatie, stuur dan een email naar info@trpsnederland.com of info@taalleermethoden.nl

Noteer de eerstvolgende netwerkbijeenkomsten alvast in je agenda:
- vrijdagmiddag 12 oktober van 14.00 tot 17.00 uur
- zaterdagochtend 8 december van 10.00 tot 13.00 uur

Een samenwerkingsverband van Taalleermethoden.nl & TPRS Nederland.

Graag deel ik met jullie mijn ervaringen met TPRS. Ik ben beginnend én zelfstandig docent Spaans en ik geef mijn lessen geheel op basis van TPRS. Ik heb vorig jaar van september tot december stage gelopen bij Kirstin Plante en mocht daar de kunst afkijken én oefenen. Een mogelijkheid waar ik heel dankbaar voor was! Ik heb nu één beginnersgroep, 1 uur Spaans in de week. Ik heb 8 lessen gehad. De laatste les heb ik met mijn leerlingen een verhaal gelezen van bijna 1 A4 lang. Eerlijk gezegd sta ik er zelf verbaasd van dat ze na 8 lessen al zo’n groot verhaal kunnen lezen, en alles begrijpen!

Ik ben nog niet ‘vastgeroest’ in een andere methode, ik kan als zelfstandig docent ook helemaal mijn eigen plan trekken en kan dus zonder bezwaren TPRS gebruiken. Toen ik begon, besloot ik dat ik alle lesstof wel zelf kon bedenken op basis van de basisstructuren en de basiswoordenschat. Dat valt tegen en ik loop er regelmatig op vast. Zo merk ik bijvoorbeeld dat ik te weinig nieuw vocabulaire aanbied; de leerlingen merken dat ook en willen ook graag meer nieuwe woorden. Ik wil graag de verleden tijd gaan aanbieden, maar ik heb geen idee hoe ik daarmee moet beginnen. In je eentje TPRS pionieren, dat valt niet mee! Toch vind ik TPRS een ideale methode, omdat het écht werkt, omdat iedereen er plezier in heeft en omdat het lesgeven terugbrengt naar de basis…eigenlijk heb je alleen maar een bord, een krijtje en mucha imaginación – veel verbeelding nodig!

Daphne Thijsse

De trein van half acht halen, niet vergeten in Utrecht uit te checken (even terug rennen). Het jongetje aan de draaimolen een paar cent toestoppen, naar het gebouw lopen – haast. Eindelijk is het gebouw in zicht, nou nog kamer 213 vinden. Juist. Je hoort het al. Een heleboel vrouwen zijn er al. Een man. Waar is de rest?
Ik mag vandaag de gevorderden begeleiden! We stellen ons aan elkaar voor en aanstonds praten we over alles wat we bij TPRS tegenkomen: wat gaat goed en kan dus als tip voor anderen dienen? Wat kan verbeterd worden? Al snel hebben we vier kleine groepjes gevormd, die geanimeerd deze en meer items bespreken. In mijn groepje zijn de minst ervaren docenten, wat TPRS aangaat natuurlijk, en zodoende richten we ons helemaal op de techniek en op de creativiteit voor de lessen met TPRS.
Alle groepjes zijn zo lekker bezig, dat de bel, die de pauze inluidt, toch gewoon genegeerd wordt. Maar uiteindelijk gaan we dan toch pauzeren en kunnen de boekentafels bezocht worden.
Na de pauze krijgen we een korte uitleg over PQA (persoonlijke vragen binnen een verhaal), om daarna weer in groepjes te gaan oefenen.
Dit is het “oefendeel” van de dag. We worden in taalgroepen verdeeld en kunnen dan een “docent”, een coach, een “langzame” leerling en een “teller” aanwijzen. De docent gaat de “nieuwe” structuur oefenen, de coach gaat opletten of het doel bereikt is, de teller telt hoe vaak de nieuwe structuur gebruikt is en de langzame leerling moet zorgen dat het tempo niet te hoog ligt.
Twee “docenten” zijn bij ons aan de beurt gekomen, maar allen hebben we veel kunnen leren van iedere betrokkene. In ons Spaanse groepje ging het er uiteraard luidruchtig aan toe.
We kijken terug op een fijne zaterdag in april, zeer de moeite waard, veel nuttige tips en oefeningen… Kortom: voor herhaling vatbaar.
Zien we elkaar weer binnenkort, bijvoorbeeld op de Netwerkbijeenkomst op zaterdagochtend 16 juni? Inschrijving kan hier.
Hartelijke groet,
Ingrid

Sinds ik TPRS gebruik in mijn lessen (Spaans – Hotelschool/HBO), ben ik me gaan realiseren dat mijn leerlingen niet vlotter gaan spreken door het bespreken van grammaticale regels (bijv. “zelfstandige naamwoorden op –(d)ad zijn altijd vrouwelijk”). Wat wel helpt, is de grammatica bespreken in context (“zie je die –O- in ‘hablO’? Dat komt omdat het (verhaaltje) over ‘ik’ gaat”). Dat betekent dat je enkel de gegevens uit de context gebruikt om een grammaticaal fenomeen toe te lichten. In eerste instantie geef je zelf de verklaring, maar na enkele keren hetzelfde verschijnsel te hebben belicht, vraag je de klas de uitleg ervan te geven. In een zinnetje als “Gisteren ging Jan naar de markt”, wil ik graag dat mijn leerlingen gaan letten op de verleden tijd ‘ging’. Ik wijs herhaaldelijk op de combinatie van ‘gisteren’ en ‘ging’, totdat de leerlingen zelf antwoord kunnen geven op mijn vraag ‘waarom staat er ging’? (antwoord: omdat het ‘gisteren’ gebeurde).

Wat ik zelf vervolgens erg prettig vind, is de grammatica contrastief aan te bieden, dus verschillende grammaticale verschijnselen (in verschillende contexten) tegenover elkaar te zetten. Ga ik nogmaals uit van de constructie “Gisteren ging Jan naar de markt”, wordt mijn contrastvraag ‘Ging jan gisteren naar de markt, of gaat Jan vandaag naar de markt?’).

Door herhaaldelijk of-vragen te stellen rondom twee verschillende werkwoordstijden, probeer ik mijn leerlingen de context rondom deze tijden mee te geven.

Een extra manier om verschillende grammaticale verschijnselen in te slijten is deze te koppelen aan een fysieke handeling. Je kunt leerlingen bijvoorbeeld in groepjes een grammaticale vorm laten vertegenwoordigen (verschillende werkwoordstijden: een ‘vandaag’-groepje, een ‘gisteren’-groepje,  een ‘morgen’-groepje etc.).

Wanneer je nu verschillende scènes/zinnetjes uit een bestaand verhaaltje vertelt (“Jan ging naar de markt”) en deze qua grammatica regelmatig wijzigt in ‘parallelle’ versies -“Jan gaat naar de markt”/”Jan zal naar de markt gaan”-, vraag je de verschillende groepjes op te staan als ‘hun’ versie wordt genoemd. Je kunt ook een aantal leerlingen de opdracht geven naar het juiste groepje te lopen telkens wanneer jij een zin/scène opnoemt.

Ik hoop dat ook jullie dit een effectieve manier vinden om grammatica te behandelen.

Hebben jullie nog andere tips om grammatica op een laagdrempelige manier aan te bieden?

Alvast bedankt voor jullie reacties!

Groetjes,

Iris