
In het licht van deze ontwikkelingen werd in 2008 een taalbeleidsplan geschreven. In het plan werd rekening gehouden met de vernieuwde organisatievorm en werd grote autonomie bij de teams gelegd. Waar echter overheen gekeken werd, was dat er 16 mensen in een nieuwe functie waren gekomen. Mensen die allen op een eigen manier tegen zaken aankijken, een eigen werkwijze hebben, maar ook moeten samenwerken. Dat gaat botsen als je je niet bewust bent van je eigen denkwijze en die van anderen. In onderstaand fragment wordt dat mooi uitgelegd aan de hand van het ‘kleurdenken’.
Op de pagina ‘Links’ is een link te vinden naar een zelftest. Je kunt het kleurdenken verder trekken dan alleen toepassen op het denken over verandering. Mijn hoogste scores liggen op groen en wit. Als ik de verklaring lees, dan komt me dat bekend voor. Ik kan het echter nog verder trekken: het geeft ook een beeld van hoe je tegen de wereld aan kijkt en je uiting geeft aan je denken. Het geeft zelfs mijn visie op onderwijs weer. “Leren doe je samen”. “Twee weten meer dan een”. “Leren vindt plaats in context”. Het zijn allemaal uitspraken die zo af en toe uit mijn mond komen. En om het nog een stapje verder te trekken: in mijn tuintje zul je geen rechte lijnen vinden. Als ze er wel zijn, probeer ik ze te bedekken door er planten overheen te laten groeien. Bij een blauwdenker zullen die rechte lijnen wel te zien zijn. Netjes aangeharkte perkjes, volgens een van tevoren bedacht plan. Leuk om te bekijken als je op je fietsje zit!
september 6th, 2010 at 05:05
Veranderen is een van de moeilijkst te bewerkstelligen processen bij mensen omdat we liever houden wat we hebben en het verlies daarvan willen beperken dan dat we iets nieuws proberen. Zelfs als we rationeel gezien weten dat de beoogde verandering een verbetering is, dan nog schijnt het moeilijk te zijn om die overtuiging om te zetten naar bewust gepland gedrag.
Toevallig las ik afgelopen weekend een interview in de Volkskrant met Ben Tiggelaar (schrijver en managementtrainer) waarin hij stelt dat ons gedrag maar voor 5% bewust en gepland is; de rest doe je onbewust, ongepland, op de automatische piloot. Als dit zo is, dan is dat een verklaring voor de menselijke gewoonte om ons te verzetten tegen veranderingen.Kunst als onderwijskundige is dan om de gewenste verandering in die 95% van het gedrag te krijgen die automatisch en niet gepland is. Gelukkig is er ook altijd een groep docenten die veranderingen wel spannend en interessant vinden dus daar moeten we dan maar starten.
september 19th, 2010 at 14:36
Het artikel, ‘Mensen doen meestal niet wat ze willen’ waar Loes over spreekt is hier te lezen.