CITO de afgelopen week en met velen heb ik mij afgevraagd hoe het toch kan dat een instrument dat zo bedoeld was om bij te dragen aan beter onderwijs, zo kan uitgroeien. En bij "zo" zal eenieder de eigen gedachten hebben.

Ik heb mij echt geƫrgerd aan het niet toegankelijk zijn van de Site. Laatst gelukkig een speech gehoord, waarin "irritatie" werd gebracht als bron voor verandering! Dat helpt.
De verandering zal hem komen te zitten in de werkomgeving van het kind. Als het kind op de computer werkt, dan volgt de computer de ontwikkeling van het kind. Er is een trendanalyse per werkveld beschikbaar. Zo kan ieder kind in zijn/haar ontwikkelingen dagelijks worden gevolgd en zal toetsen eigenlijk geen toegevoegde waarde meer hebben. Komt er tijd beschikbaar voor dingen die wel bijdragen aan het kind, laten we maar zeggen.

Een prachtige documentaire teruggevonden over pedagogie in een Japanse school. Op YouTube. De link is

Je moet er even voor gaan zitten, maar als leraar word je hier warm van.

Verder mijn boek uitgelezen van Piet Weisfelt: De bestemming van het systeem. Het is een boek over de mogelijkheden en grenzen van het leiding geven aan en het begeleiden van systemen. Het toont verschillende manieren om naar groepen te kijken, tot een diagnose te komen en een plan van aanpak op te stellen. De complexiteit wordt ontsloten door een duidelijke filosofie, vakmanschap en een behoorlijke bescheidenheid van mensen die met systemen werken. Het sprak mij aan!

En als laatste: een bijzonder bezoek aan de algemeen directeur van Atrium gebracht. In dit schoolbestuur geen directeurenoverleg maar een "broedplaats", geen opdrachten, maar een focus op wat belangrijk wordt gevonden. Ontwikkeling vanuit "ruimte".
Zij heeft een boekje geschreven over haar benoemingsprocedure. Anders, maar heel inspirerend.

Reageer


2 + een =