Sufgejufte Jongens

Toen ik laatst klaar was met dansen in de vensterbank van school en mijn blauwe skisokken weer ónder mijn broekspijpen deed in plaats van eroverheen, verzuchtte ik tegen mijn collega; “Ik heb wel eens het vermoeden dat ik tegenwoordig ook makkelijk in aanmerking kom voor een ADHD-diagnose.”

Mijn collega, die mijn vensterbankdansvaardigheden van begin tot schitterend einde genegeerd had, keek even van haar tijdschrift op, beet in haar appel en mompelde iets van: “Ja. Zou kunnen joh.”

Ik heb hier veel over drukke en domme jongens geschreven. Hier, hier, hier en nu heb ik geen zin meer om mijn archief door te spitten. Ik heb namelijk wel eens medelijden met de jongens. Laatst leidde ik een geïnteresseerde ouder door mijn school en ze vertelde mij dat haar zoontje hoopte bij mij in de klas te komen omdat hij dan ‘een stoere meester’ zou hebben. Het arme sufgejufte schaap, dacht ik. Voor hem is een meester op een school net zoiets als een pabostudent die perfect kan spellen. Je weet dat ze er zijn, maar je komt ze nooit tegen. Tijd dat we jongens eens jongens laten zijn. Dat wij ons aanpassen en niet gelijk een ADHD-sticker op de – in onze ogen – te grote mond slaan. En wie kan dat beter zeggen dan Angela Crott? Nou, laat me u dit vertellen; niemand kan dat beter zeggen dan Angela Crott. Lees maar even mee:

“Begin twintigste eeuw werden jongens nog gezien als mannen-in-wording, op weg naar een belangrijke rol in de maatschappij. Dat ze in de tussentijd brutaal en baldadig waren, hoorde erbij. Tegenwoordig zijn diezelfde eigenschappen een probleem, vooral in de klas. Jongens zijn niet veranderd, wel hoe opvoeders naar hen kijken, concludeert historica Angela Crott. Zij promoveerde op 21 december 2011 aan de Radboud Universiteit op onderzoek naar opvoedingsliteratuur over jongens tussen 1882 en 2005.

Jongens doen het in het onderwijs minder goed dan meisjes, daar is de afgelopen tien jaar al veel over geschreven. Dat zou mede komen omdat het huidige onderwijs beter aansluit bij ‘meisjescompetenties’ zoals communicatieve vaardigheden. Angela Crott, gefascineerd door opvoeding en sekseverschillen (in 2004 publiceerde ze het boek Is mijn zoon een macho?), zag er aanleiding in om de geschiedenis in te duiken.
Wat is er aan de hand met de jongen als ‘opvoedeling’? Is er eigenlijk wel wat met hem aan de hand? Om met het eind te beginnen: nee, met jongens is niks aan de hand. Zij zijn, aldus Crott, wezenlijk hetzelfde gebleven. ‘Jongens hebben altijd een drang tot lawaai, actie, exploratie en gelding gehad.’ Wat door de tijd verandert, is de waardering voor dergelijke ‘jongenseigenschappen’ – wat weer een gevolg is van veranderingen in de samenleving.

De geschiedenis overziend pleit Crott voor meer begrip en waardering voor jongensgedrag. ‘Als jongens moeilijk schools kunnen leren, moet je ze dan iedere keer vragen om reflecties op hun eigen gedrag te schrijven en portfolio’s in te leveren? Er moeten toch ook onderwijsvormen te bedenken zijn die meer inspelen op hun fysieke energie, hun durf en nieuwsgierigheid.’
Ze noemt de ambachtsschool, het schooltype waar jongens het altijd goed hebben gedaan en de enige school die positief besproken wordt in de bronnen. ‘Als er nu gesproken wordt over kenniseconomie, dan gaat het niet over deze vorm van kennis. Die verdient meer waardering, zodat ouders hun zonen daar weer met trots naar toe laten gaan.’.

Ik heb toevallig vanmiddag mijn oude Jeep Cherokee naar de garage gebracht waar het bakbeest verkocht gaat worden. In die auto heb ik me drie jaar lang een wilde avonturier gevoeld ook al heb ik zelden een ongeasfalteerde weg onder mijn banden gehad, voelde ik een zucht van testosteron door me gaan als ik het gaspedaal flink intrapte ook al stond ik op het parkeerterrein van de C1000 en had ik onderweg altijd het gevoel bezig te zijn met een mysterieuze queeste ook al reed ik naar de afhaalchinees voor een vegetarische loempia met pindasaus. De jongens in mijn klas vonden het ook jammer toen ik aangaf een nieuwe auto gekocht te hebben. Nu rijd ik in een hele luxe schoolmeesterauto. Wel een 2.2 diesel automaat.

Ik snap de jongens uit mijn klas wel. En zij snappen mij. Meestal. Ik snap die Angela Crott ook wel. Maar de vraag is:

Beste juffen en meesters die dit lezen, snappen jullie Angela Crott ook?

(Met dank aan Brünhilde, die vroeger te vaak behandeld wilde worden als een wilde jongen en nu tegen haar zin is getrouwd met ene Bianca.)

bron
foto

Zomervakantie & Orgaandonatie

Zomervakantie! De tafeltjes en stoelen in het lokaal zijn weer opgestapeld (zodat de vloer gereinigd kan worden), het keukenkastje zit weer vol afscheidschocolade (met dank aan de leerlingen van groep 4) en de schoolspullen zijn ergens in een diep, donker plekje in de kast gepropt. Eén nadeel: naarmate de temperatuur stijgt, daalt het aantal bezoekers hier. Op drukke dagen stijgt het bezoekerskwik tot soms wel 900 op een dag, tropische sferen zoals die van gisteren brengen 38 mensen aan de deur. Tja. De hoogste tijd om het eens over orgaandonatie te hebben. Want DonorDenkers kreeg onlangs een Comenius Medaille uit handen van Die Gesellschaft für Pädagogik und Information voor hun site. Via deze pagina kunnen kinderen luisteren en kijken naar Donnie en Rezie, een vriendelijk duo dat op ‘neutrale’ wijze uitlegt dat het ‘mooi is als je mensen helpt na je dood’, al ‘mag je een andere mening hebben’.

Lees verder »

Neem een kind eens mee naar het park (neem een ander mee terug)

Het is de bedoeling dat ik hier actueel onderwijsnieuws met een sarcastisch toontje voor uw neus serveer. Daar krijg ik tenslotte aardig voor betaald. Soms hoef ik daar verbazingwekkend weinig moeite voor te doen en heeft het nieuws vanzelf al een humoristisch ondertoontje.

“Ineens begreep juf Marja Spiegelenberg het een stuk beter. Een meisje uit haar klas op de Apeldoornse christelijke basisschool De Diamant week af in haar motoriek en sociale contacten. Marja ontdekte waarom toen ze bij haar op huisbezoek ging. ‘Ze bleek op twaalf hoog in een flat te wonen en speelde maar weinig buiten’, vertelt de lerares. ‘Door het huisbezoek kon ik dat bespreekbaar maken. Ik raadde haar ouders aan haar af en toe mee te nemen naar het park en andere kinderen uit te nodigen.’”

Juf Marja die ouders aanraadt om kinderen in het park uit te nodigen om bij ze thuis te komen. Ik ben benieuwd hoe dát uit gaat pakken, juf Spiegelenberg, hahaha. Kijk, ik ben wel voor huisbezoeken hoor, absoluut, maar een juf die niet weet waar haar leerlingen wonen, moet niet zitten drammen in het Christelijk Betrokken Nederlands Dagblad, want zo betrokken vind ik dat niet. Het artikel is overigens geschreven door De Geest. Karin, he? Niet de Heilige.

*’Stimuleer huisbezoeken van docenten’ Christelijk Betrokken Nederlands Dagblad, Karin de Geest, 20/12/08

SeksMS-en (jaja)

Toen ik vroeger bij Jeroen Romein ging spelen en zijn moeder aan mij vroeg of ik wilde blijven eten, vroeg ik altijd netjes of ik even naar huis mocht bellen. Dan nam ik de hoorn van de haak en draaide ik het vertrouwde telefoonnummer, een van de velen die ik uit mijn hoofd geleerd had. Later ging ik veel om met Bastian, wiens vader een sigarenzaak had. Als Bastian even iets aan zijn vader ging vragen, bleef ik alleen achter in het magazijn. Waar de seksboekjes lagen. Als Bastian een paar minuten later terugkwam, stond ik nog steeds waar hij mij had achtergelaten, alleen was mijn hoofd een stuk roder geworden en friemelde ik nerveus aan mijn handen.

Ach ja, dat gaat tegenwoordig toch wel even anders.

“SeksMS-en is ‘hot’ in de VS. In Amerika noemen ze het sexting in plaats van het aan elkaar sturen van zelfgemaakte erotische beelden via SMS. SeksMS-en dus. Het blijkt een vorm van flirten.”

Dat begint al vroeg he, dat gedonder, steeds vroeger als ik iedereen zo moet geloven. Ik vroeg het vandaag eens aan mijn oudere collega’s en er schijnt inderdaad een soort verloedering aan de gang te zijn. Het is zelfs zo dat i… *wacht even*. Ik moet stoppen, beste lezer. Crazy Bad Models With Toys is klaar met downloaden.

*’SeksMS-en is ‘hot’ in de VS’, Mijn Kind Online, Justine Pardoen, 15/12/08