Met Geen Pen Te Beschrijven

Lees verder »

Spelen Of Spellen?

Tijd voor een beschamend feit. Hoewel, zo beschamend vind ik dit feit bij nader inzien eigenlijk niet. Goed, you be the judge. Vroeger gebruikte ik mijn wekelijkse zakgeld vaak om waterpistolen van te kopen. Dit werd al snel ten strengste verboden door mijn ouders. Frank-met-waterpistool was vroeger geen pretje. Frank-met-waterpistool betekende onverwacht een plens in je gezicht krijgen als je een boek aan het lezen was. Of nog erger, je ging ergens heen en kreeg daar een waterpistoolschot in het kruis zodat je vol medeleven (en een beetje afschuw) door voorbijgangers werd aangestaard. Dus al vroeg in mijn jeugd moest ik mijn toevlucht zoeken in het jatten van mama's plantenspuit. Dát ding werd mijn nieuwe wapen. Geregeld was ik dan ook te zien in de Vosweide, een boerenzandweg aan de buitenrand van Apeldoorn, sluipend door de maïsvelden en op zoek naar een nietsvermoedend buurmeisje. Vooral Karen, het gereformeerde meisje van drie huizen verder, was een leuk doelwit. Zij ging namelijk altijd hysterisch gillen en rende dan altijd woedend achter mij aan door het veld, helemaal tot aan het huis van de oude Van Os. 
En rennen kon ze niet, met die lange rokken die ze altijd droeg (al had ik vroeger geen idee waarom en was ik er ook helemaal niet in geïnteresseerd). 

Buitenspelen. Ik deed vroeger, Trouwe Lezer, niets anders. Een spelletjescomputer konden we thuis niet betalen en internet bestond nog niet. Tegenwoordig kunnen de kinderen niet meer zo vindingrijk spelen, beweren onderzoekers. Lees maar mee:

Lees verder »

Een Klas Vol Operazangers

Er is een aantal zaken in de klas waar ik absoluut niet tegen kan. Bijvoorbeeld als kinderen door mij heen kletsen. Of iemand vraagt me wat, ik begin antwoord te geven en het kind draait zich om naar een ander kind dat ook antwoord begint te geven. Instant Moody Teacher Syndrome. Maar wat ik écht gruwelijk vind, zijn kinderen uit wiens lichaamstaal spreekt dat ze doodvermoeid zijn. En daar moet je mee uitkijken als leerkracht, want je weet niet waarom een kind zo moe is. Misschien hebben de ouders wel de hele nacht met spullen naar elkaar staan smijten. Of is er een ander probleem waardoor de jongen of het meisje de slaap niet heeft kunnen vatten. Maar ik denk dat de meeste kinderen eenvoudigweg veel te laat naar bed gaan. En dan beginnen ze ongeveer tijdens de rekenles met gapen. En dramatisch uitrekken. En hangen op de armen. En op de tafel. En aan elkaar. En als meester maak je dan wel eens grapjes tegen zo’n gapend kind, zo van: “Om je amandelen te laten knippen, moet je een paar kilometer verderop zijn.” Of ik doe mijn mond ook wagenwijd open en slaak een operakreet: “OOEOEOEOEOEOEOEOEOEOE!” Zijn ze gelijk lekker wakker. Maar ik word er ook wel eens moe van. En de kinderen blijkbaar depressief. Lees maar eens mee:

Lees verder »

The Yellow Breuk Road

En zo zat ik op oudejaarsavond met een oliebol in mijn linkerhand en een glas moscato voor mijn neus en opeens dacht ik: het zal toch niet zo zijn dat er dit nieuwe jaar wéér structurele aansluitingsproblemen zijn tussen het breukenonderwijs in groep 8 en de onderbouw van havo/vwo! En ik had het nog niet gedacht of iemand in het beschonken gezelschap duwde mij het promotieonderzoek van Geeke Bruin-Muurling in het gezicht. “HIER,” werd er gebruld waardoor er stukjes aardappelsalade op mijn hippe blouseje belandden, “moet je maar eens lezen!” En terwijl de klok twaalf keer sloeg en men natte champagnezoenen uit begon te delen, dacht ik voornamelijk aan oplossingsstrategieën, begrijpelijke redeneringen en standaardprocedures bij breuken. En besloot ik: het gat tussen het primair en het voortgezet onderwijs moet dit jaar worden gedicht! Het MOET! Al is het het enige wat ik dit jaar voor elkaar krijg! De volgende ochtend was ik het echter allemaal weer vergeten. Ook nu interesseert het me weinig, maar als jij daar anders over denkt; lees maar even verder dan:

Lees verder »

Gezond Verstand

Omakbar krijgt ‘s ochtends niks te bikken, Sita haalt vijf minuten voor het speelkwartier altijd een chocoladekoek tevoorschijn, Marlon weet precies hoe je het woord ‘sport’ schrijft maar praktische ervaring heeft hij er niet mee, Catootje vindt zichzelf een lelijke draak met een mopsneus, Jan-Peter heeft een katoenallergie en Linda, Fatushi en Bouriki hebben geen grotere stoel nodig naarmate het jaar vordert, maar een bredere. Herkenbaar? Zou kunnen. Want de uitkomsten van de Ga Voor Gezond!-test zijn binnen. Nou nou. Joepie-de-poepie.

Lees verder »