Leerkracht PO

Toen ik laatst klaar was met dansen in de vensterbank van school en mijn blauwe skisokken weer ónder mijn broekspijpen deed in plaats van eroverheen, verzuchtte ik tegen mijn collega; “Ik heb wel eens het vermoeden dat ik tegenwoordig ook makkelijk in aanmerking kom voor een ADHD-diagnose.”

Mijn collega, die mijn vensterbankdansvaardigheden van begin tot schitterend einde genegeerd had, keek even van haar tijdschrift op, beet in haar appel en mompelde iets van: “Ja. Zou kunnen joh.”

Ik heb hier veel over drukke en domme jongens geschreven. Hier, hier, hier en nu heb ik geen zin meer om mijn archief door te spitten. Ik heb namelijk wel eens medelijden met de jongens. Laatst leidde ik een geïnteresseerde ouder door mijn school en ze vertelde mij dat haar zoontje hoopte bij mij in de klas te komen omdat hij dan ‘een stoere meester’ zou hebben. Het arme sufgejufte schaap, dacht ik. Voor hem is een meester op een school net zoiets als een pabostudent die perfect kan spellen. Je weet dat ze er zijn, maar je komt ze nooit tegen. Tijd dat we jongens eens jongens laten zijn. Dat wij ons aanpassen en niet gelijk een ADHD-sticker op de – in onze ogen – te grote mond slaan. En wie kan dat beter zeggen dan Angela Crott? Nou, laat me u dit vertellen; niemand kan dat beter zeggen dan Angela Crott. Lees maar even mee:

“Begin twintigste eeuw werden jongens nog gezien als mannen-in-wording, op weg naar een belangrijke rol in de maatschappij. Dat ze in de tussentijd brutaal en baldadig waren, hoorde erbij. Tegenwoordig zijn diezelfde eigenschappen een probleem, vooral in de klas. Jongens zijn niet veranderd, wel hoe opvoeders naar hen kijken, concludeert historica Angela Crott. Zij promoveerde op 21 december 2011 aan de Radboud Universiteit op onderzoek naar opvoedingsliteratuur over jongens tussen 1882 en 2005.

Jongens doen het in het onderwijs minder goed dan meisjes, daar is de afgelopen tien jaar al veel over geschreven. Dat zou mede komen omdat het huidige onderwijs beter aansluit bij ‘meisjescompetenties’ zoals communicatieve vaardigheden. Angela Crott, gefascineerd door opvoeding en sekseverschillen (in 2004 publiceerde ze het boek Is mijn zoon een macho?), zag er aanleiding in om de geschiedenis in te duiken.
Wat is er aan de hand met de jongen als ‘opvoedeling’? Is er eigenlijk wel wat met hem aan de hand? Om met het eind te beginnen: nee, met jongens is niks aan de hand. Zij zijn, aldus Crott, wezenlijk hetzelfde gebleven. ‘Jongens hebben altijd een drang tot lawaai, actie, exploratie en gelding gehad.’ Wat door de tijd verandert, is de waardering voor dergelijke ‘jongenseigenschappen’ – wat weer een gevolg is van veranderingen in de samenleving.

De geschiedenis overziend pleit Crott voor meer begrip en waardering voor jongensgedrag. ‘Als jongens moeilijk schools kunnen leren, moet je ze dan iedere keer vragen om reflecties op hun eigen gedrag te schrijven en portfolio’s in te leveren? Er moeten toch ook onderwijsvormen te bedenken zijn die meer inspelen op hun fysieke energie, hun durf en nieuwsgierigheid.’
Ze noemt de ambachtsschool, het schooltype waar jongens het altijd goed hebben gedaan en de enige school die positief besproken wordt in de bronnen. ‘Als er nu gesproken wordt over kenniseconomie, dan gaat het niet over deze vorm van kennis. Die verdient meer waardering, zodat ouders hun zonen daar weer met trots naar toe laten gaan.’.“

Ik heb toevallig vanmiddag mijn oude Jeep Cherokee naar de garage gebracht waar het bakbeest verkocht gaat worden. In die auto heb ik me drie jaar lang een wilde avonturier gevoeld ook al heb ik zelden een ongeasfalteerde weg onder mijn banden gehad, voelde ik een zucht van testosteron door me gaan als ik het gaspedaal flink intrapte ook al stond ik op het parkeerterrein van de C1000 en had ik onderweg altijd het gevoel bezig te zijn met een mysterieuze queeste ook al reed ik naar de afhaalchinees voor een vegetarische loempia met pindasaus. De jongens in mijn klas vonden het ook jammer toen ik aangaf een nieuwe auto gekocht te hebben. Nu rijd ik in een hele luxe schoolmeesterauto. Wel een 2.2 diesel automaat.

Ik snap de jongens uit mijn klas wel. En zij snappen mij. Meestal. Ik snap die Angela Crott ook wel. Maar de vraag is:

Beste juffen en meesters die dit lezen, snappen jullie Angela Crott ook?

(Met dank aan Brünhilde, die vroeger te vaak behandeld wilde worden als een wilde jongen en nu tegen haar zin is getrouwd met ene Bianca.)

bron
foto

Zo. Als leerkracht van groep 7/8 heb ik de cito eindtoets weer achter de rug. Genoeg daarover. Wat een opgewarmde felle discussies worden daar ieder jaar weer over gevoerd. Volgend jaar worden die discussies ongetwijfeld een stuk heter opgediend dankzij de verplichte eindtoets voor alle Nederlandse basisscholen. Maar voor 2012 zijn de drie antwoordbladen ingevuld, gebundeld en opgestuurd. En heb ik drie ochtenden de tijd gehad om onnozele websites te bekijken en mijn favoriete tijdschrift Monocle te lezen met een vinger in mijn neus en een mok chocolademelk op tafel allerlei belangrijke ontwikkelingen bij te houden op het gebied van didactiek en onderwijsactualiteit. En wat werd er weer veel geschreven, gesproken, gezeurd, gezanikt en gemekkerd in het onderwijs. Laten we enkele berichten bekijken. Samen. U en ik. Kom maar even naast me zitten, doe uw schoenen uit en uw voeten op de verwarming en… lezen maar:

Lees door »

Wat is dat heerlijk, hè? Zevenentwintig rapporten schrijven en ze dan om twaalf uur ’s middags aan de kinderen meegeven, wetende dat je díe klus voorlopig weer achter de rug hebt. Ach ja, misschien is er volgende week de cito eindtoets en zijn er twee avonden vol tienminutengesprekken, maar hee; die rapporten zijn geschreven! En dan rijd je naar huis, bestel je telefonisch een vegetarische kurma bij plaatselijk Klein-India en zet je na het ophalen van de hete prak koers richting Huis met het voornemen om daar eens helemaal niets te gaan doen. En dan kom je tot de conclusie dat je ook wel weer een stukje op je website mag schrijven. Dus wat doe je dan? Precies. Knippen en plakken. Van je Twitter-account. Want twitteren is leuk. Dus nu; Een Willekeurige Verzameling Berichtjes Van Franks Twitter-account, Aangekondigd In Hoofdletters Maar Waarom Weet Eigenlijk Niemand. Lees maar mee. Of Twitter maar mee. Of gewoon mee:

Lees door »

Even een woordje over de Eindtoets Basisonderwijs, also known as Citotoets of de cito-eindtoets (het vinden van de juiste naam is al een meerkeuzevraag studievaardigheden op zich). Hoe meer je over deze toets nadenkt, hoe meer je ervan in de war raakt. Laatst vond ik een leuke oefensite en deze plaatste ik op Twitter (misschien weet u niet wat Twitter is, in dat geval wijzen we u allemaal even aan en drijven we neerbuigend de spot met u). De reacties die ik kreeg waren… veelal hysterisch interessant. Veel leraren lieten enthousiast weten blij te zijn met het linkje. Ik neem aan dat ze de site gaan gebruiken. Andere leerkrachten lieten verontwaardigd weten dat oefenen voor de Citotoets “het beïnvloeden van het resultaat” genoemd mag worden. En sommige juffen en meesters begonnen moord en brand te krijsen, want de eindtoets is zoals we allemaal weten het werk van de duivel. Of van Marja van Bijsterveldt. Al ziet niet iedereen het verschil tussen die twee.

De ene groep 8 oefent dus hard voor de Citotoets. De andere doet dat in het geheel niet, maar werkt zich door de reguliere lesstof heen. Sommige leerkrachten worden van bovenaf aangesproken op de cito scores en bij andere scholen geven ze er a rat’s ass & some flyin’ shit om. Mijn globale conclusie over dit alles luidt dan ook voorzichtig; men heeft niet veel aan de gemiddelde cito scores, omdat de wegen ernaartoe verschrikkelijk uiteen lopen.En dat brengt mij op het Oud-Hollandsche Cito Stellingen Spel. Leuk! Lees maar even verder:

Lees door »

Ziet u de foto hierboven? Weinig stijlvol, hè? Drie jongetjes, waarvan er eentje hysterisch naar een ‘onderbaard’ wijst. De andere twee jongens grijnzen wat verlegen vanwege de onbeschaamdheid van de jongste. Die overigens helemaal niet wist wat hij aanwees en van schrik ongetwijfeld de hele avond heeft zitten wenen onder z’n smoezelige dekbed. Doet ‘ie overigens nog steeds. Als hij geen stukjes schrijft voor Digischool. Oh! Ik heb me verraden. Inderdaad, het schoffie met de vuile polo en semi-compleet gebit ben ik. In mijn basisschoolperiode. Gelukkig is er tegenwoordig geen leerkracht naar me op zoek die mij destijds heeft lesgegeven zodat we samen mee kunnen doen aan een nieuw televisieprogramma (‘De Klas van ‘81′), een combinatie van Spoorloos en Klasgenoten. Hee! Ik zie een bruggetje naar een oproep van televisiemakend Nederland. Lees maar mee:

Lees door »

Kent u die actiefilms met Matt Damon als Jason Bourne, een voormalig huurmoordenaar van de CIA en lijder aan retrograde amnesie? Nou, die films (of boeken, als u ouder dan dertig bent) zijn heel spannend. Als u ze niet kent moet u maar een plaatje van Matt Damon googelen en dan uw scherm heen en weer schudden en spannende muziek neuriën. Dat is het namelijk zo’n beetje. Maar. Wist u dat Matt Damon ook een uitgesproken felle tegenstander is van een onderwijssysteem gebaseerd op toetsen en testen? Ha! Dat wist u niet, hè!? De moeder van de acteur (Matt Damom), Nancy Carlsson-Paige, is een professor emeritus op het gebied van educatie. Professor emeritus heb ik puur gebruikt om dit stukje wat op te pimpen, maar in feite betekent het zoiets als gepensioneerde hoogleraar.

Zij en haar zoon waren door de vakbond genomineerd voor een prestigieuze Amerikaanse onderwijsprijs, de zogenaamde National Education Association’s Friend of Education Award. Maar toen kwam moeke erachter dat een hoge vakbondspief samenwerkt met een opleidingsorganisatie die, volgens ma, slechte leraren met een krakkemikkig diploma en vrijwel geen knowhow het werkveld instuurt. En nu wil ze de nominatie niet meer. Lees maar even mee:

Lees door »

Amerikaanse speelfilms over het onderwijs gaan vrijwel altijd over hetzelfde onderwerp; naïeve onderwijzer gaat lesgeven op ghettoschool, verliest gaandeweg enkele leerlingen aan het verval van de samenleving, maar triomfeert op het einde met een kudde geslaagde jongvolwassenen (waarvan er eentje zwanger is en een ander op het állerlaatste moment voor de juiste weg koos). Volgens deze verhalen is hedendaags onderwijs een warzone en is alleen een ludiek schrijfproject over Shakespeare de weg naar een diploma. Robin Williams, Michelle Pfeiffer, Hilary Swank, Morgan Freeman; ze kunnen je er van alles over vertellen. James Belushi niet, die schoot z’n leerlingen gewoon dood. Fuk passend onderwijs. Maar we leven niet in de Verenigde Staten. En Hollywood is nep.

Voordat ik net begon te typen, ging ik even na wat ik allemaal al heb meegemaakt in het primair onderwijs aan agressiviteit. En schrok daar wel een beetje van. Ik ben geslagen, bedreigd, uitgescholden en beschuldigd. Mijn hemel, ik geef les in Gangsta’s Paradise! *steekt een joint aan en zingt: “been spendin’ most their lifes, livin’ in a gangsta’s paradise”* Afijn. Het “verval en verloederingsproces van de samenleving.” En dat is een citaat uit een onderzoek over ons onderwijs. Is het nu echt zo erg, collega’s? Lees het volgende onderzoek maar:

Lees door »

Een poosje geleden kwam er een vreemd kijkend kind bij mijn bureau staan. “Meester, de wc is een beetje vies.” Ik voelde nattigheid. Het kind had dat waarschijnlijk ook gevoeld. Letterlijk. Ik liep naar het betreffende toilet en deinsde achteruit door een oudtestamentische gruwellucht. Met tranende ogen keek ik ín de toiletpot en zag dat een kind de wc-rol in de pot had laten vallen. Om er vervolgens doodleuk overheen te kakken. Het leverde een schitterend stilleven op voor het artistieke oog, maar de bijbehorende walm was niet te harden. Gealarmeerd door mijn kreten van walging kwam er een juf aangesneld. “Wat is er aan d- LIEVE HEMEL! WIE HEEFT HIER ZO ZITTEN BEREN!?” Op kordate wijze greep ze een emmer uit het schoonmaakhok, trok een grimas en ging het riekende heuveltje te lijf. Ik grinnikte een beetje vanwege de kokhalsgeluiden die er uit het kamertje kwamen, maar alleen als ik zeker wist dat niemand me kon zien. Want zo ben ik. Op de Groningse basisschool De Petteflet zetten ze de overblijfmoeders aan het werk om de riekende remsporen van het glazuur te schrobben. Why didn’t I think of that? Lees maar even mee:

Lees door »

Schiet u als leraar bij het woord opvoeding ook zo in de stress? En bent u bang voor kritische vragen van ouders? Ik niet. Maar ik ben dan ook een jonge leerkracht zonder kinderen voor een klas met 30 pubers, aldus “moeder, Leeuwarden” in de reacties op het geciteerde artikel hieronder. En die leerkrachten hebben sowieso geen benul waar ze het over hebben. Blijkbaar. Afijn, over die stress, dat heeft schooldirecteur Hans Christiaanse niet helemaal correct. Waar hij wél een punt mee scoort is de constatering dat lerarenopleidingen bar weinig doen aan het onderwijzen in hoe je met ouders moet omgaan. Het is namelijk een feit dat ouders tegenwoordig vaker een verklaring bij de leerkracht komen halen naar aanleiding van iets dat ze van hun kind hebben vernomen, dan dat ze een verklaring bij het kind gaan halen naar aanleiding van iets dat ze van de leerkracht hebben vernomen. Leest u die zin gerust nog een keertje, ik wacht wel even.

*pompiedom, pompiedom, who put the bump in the bomp bah bomp bah bump?*

Yes? Zijn we er weer bij? Mooi. Dan gaan we nu het betreffende artikel lezen.

Lees door »

Ik zal het maar gelijk op tafel gooien; ik was vroeger erg bang voor de schooldokter. Nee, echt. Ze was oud, extreem gerimpeld, bewoog zich roofdierachtig traag door de gangen van het schoolgebouw en zag eruit alsof ze kleine jongetjes met blond piekhaar tussen de middag als lunch vermaalde tussen haar reusachtige, grijsgele tanden. En ze zat aan piemels. Ook niet onbelangrijk. En ik was destijds inmiddels “oud” genoeg dat ik niet eens meer kon herinneren of er ooit iemand behalve ikzelf aan mijn piemel had gezeten. Maar de schooldokter wilde er dus wel aanzitten. Om te kijken “of het vel nog goed naar achteren kon.Voor later.” Voor later? dacht mijn beperkte breintje onder dat blonde piekhaar. VOOR LATER!? De horror! De schande!

En wat lees ik vandaag? Van een andere orde, maar in dezelfde categorie: “GGD staakt seksuele voorlichting op scholen.” Het eerste citaat van Laurent de Vries, directeur van GGD Nederland? “Bij vrijwel alle GGD’s wordt de komende tijd flink gesneden.” Gesneden? Ka-boem. Dank je, Laurent. Al dat jeugdtrauma, in één klap weer terug. Lees maar even mee:

Lees door »