“Ik heb nog nooit een wild dier ten onder zien gaan aan zelfmedelijden. Een klein vogeltje zal stijf bevroren van een tak af vallen zonder een greintje mededogen voor zichzelf.”

Dat schreef D.H. Lawrence ooit over mensen die iets te zeuren hebben. Dus we kunnen nog wat leren van de dieren om ons heen. Mij hoor je ook niet snel klagen, hoewel ik in principe mensen wantrouw die beweren dat je hen niet snel hoort klagen. Als schoolleider hoor ik ook niet graag leerkrachten zuchten en steunen over het werk dat ze verzetten. Een keertje stoom afblazen, dat mag natuurlijk altijd. Maar omvangrijke declaraties over ernst en ongemak van het dagelijks werk mogen wat mij betreft in de ochtend achtergelaten worden naast het bordje muesli en de half leeggedronken mok ontbijtthee. Gelukkig hoor ik weinig verzuchtingen binnen mijn school, dat mag gezegd worden. Dat gezegd hebbende, wil ik toch onderstrepen dat wij als leerkrachten veeleisend en omvangrijk werk hebben.

Ten eerste moet je natuurlijk verstand hebben van je vak. Je hoeft niet per se te weten dat Zuid-Tarawa de hoofdstad is van Kiribati en je mag best even opzoeken of ‘geoutsourcet’ de juiste werkwoordsvorm is. Maar een zogenaamde ‘dt-fout’ is voor een juf of meester natuurlijk uit den boze. En als onderwijzer mag je een fikse staartdeling uiteraard nooit uit de weg gaan. Sterker nog, die moet je op drie verschillende manieren op zijn rug weten te leggen. En zo geldt het voor veel basisschoolvakken. Je moet weten waar je het over hebt, je moet weten hoe je die kennis overbrengt aan je leerlingen en dan moet je ook nog weten hoe je het op verschillende manieren aan verschillende leerlingen overbrengt.

Maar we zijn er nog niet. Want al die kennis moet je overdragen op het juiste moment van de dag, op de juiste manier en dat elke dag opnieuw. En dat terwijl leerling A uit het raam naar een aantal krassende eksters staart, het elastiekje uit de beugel van leerling B is geschoten (tegen het hoofd van leerling C), leerling D zijn pictogrammen kwijt is en richting een paniekaanval vaart, leerling E de opdracht al snapte toen je het nog niet eens had uitgelegd en leerling F gisterenavond te laat naar bed is gegaan en de gemiste uren tijdens de les lijkt in te halen. En dan heb ik nog niet eens gehad over de leerlingen G tot en met Z. Of hun ouders. Nee, leerkrachten hebben soms best het recht om een beetje te zeuren. Maar dat doen ze niet. Ze gaan liever op vakantie. En dat is dan ook hun goed recht. Want daarna gaan ze er weer met frisse moed tegenaan.

Volgens een recent onderzoek is het onderwijspersoneel van alle sectoren het meest gevoelig voor stressgerelateerde klachten. Maar toch wordt er bij mij op school weinig geklaagd en gemekkerd. En weet u nu hoe dat komt? Dat zal ik u vertellen. Een poos geleden, toen ik nog les gaf aan groep 4, kwam ik op school en zoals altijd startte ik de dag met een mok vol gloeiend hete koffie. Een moeder verzocht om een gesprekje en ik liep eventjes het lokaal uit. Later kwam ik terug en ik merkte gelijk op dat de sfeer in de klas anders was. Het duurde niet lang eer ik doorhad hoe dat kwam. Er dreef namelijk een ontbijtkoekdrol in mijn koffie. Verbijsterd riep ik – enigszins aangedikt – mijn ontzetting door de klas. Het heeft denk ik wel een kwartier geduurd voordat de jongens en meiden klaar waren met lachen. Haha, de meester heeft stront in zijn koffie. En stiekem, beste lezer, zorgt dat ervoor dat ik nooit weg wil uit het onderwijs.

3 Reacties op “Stront In Je Koffie”

  1. Leerkracht PO» Nieuws berichten » S... zegt:

    [...]   [...]

  2. Ruth zegt:

    Haha! Stront in je koffie! En stress in het onderwijs, ja, dat ken ik, ik zit momenteel ziek thuis. En dat komt omdat ik altijd even zucht en doorga zonder te piepen. Maar het is inderdaad zó leuk om de leerlingen te zien groeien van kind in de brugklas tot jong-volwassene in V6. Zo had ik een tijd geleden het volgende gesprek met een leerling:
    L: 'Mevrouw, heeft u ook een boek over de schepping?' 
    Ik: 'Ja. De bijbel.'
    L: 'Ik heb de bijbel al gelezen. En ik weet ook hoe het eindigt!'
    Ik (verbaasd): 'Oh! Hoe dan?'
    L: 'Met een punt!'
    Tja. 

  3. Frank Jongbloed zegt:

    Ziek thuis zitten is niet leuk, arme Ruth. Maar dan heb je wel meer tijd om te haken. Ik wacht geduldig op mijn haakcadeau, als teken van onze virtuele band. Doe maar een monstertje, of zo. 

Reageer


vijf × 3 =