Terwijl ik op de hoek van het schoolgebouw sta met een kop dampende koffie in mijn hand, stromen de kinderen (met of zonder ouders) langzaam het schoolplein op. Het is maandag, het is kwart over acht ‘s ochtends en ik heb pleinwacht. Na wat slaperige mogguhs en enthousiaste goedensmorgens stapt er een vader op mij af. “Je praatje laatst maakte indruk,” vertelt hij mij, refererend aan het gesprek dat ik laatst en op zijn verzoek met zijn zoon had. “Je hebt het in de vingers hoor, de kinderen hebben groot respect voor je.” Dan loopt hij weer door, want er hangt nog een kleuter aan zijn vinger en die wil graag naar binnen. Ik sta enigszins overrompeld aan mijn koffie te slurpen en denk aan het belang van complimenten. En dat, Trouwe Lezer, doet me denken aan een verhaal dat ik een poos geleden schreef, lees maar mee;

 

“Ik zit aan de houten studeerkamertafel. Voor me staat een laptop. Rechts voor me staat een koffiemok (leeg) en ergens in de verte liggen mijn mobiel en een aanslag van de zuiveringsheffing. Die laatste moet ik betalen en dan word ik blijkbaar gezuiverd. Ik, of mijn bankrekening. Me dunkt de laatste.

Op een hoek van de houten studeerkamertafel ligt het boek The Quiet van Paul Wilson. In dat boek, in hoofdstuk 1, staat dat je (om jezelf, let op, te zuiveren) terug moet gaan naar een tijd in je leven dat je van iemand een mooi compliment kreeg. Dus ik denk na. Wanneer kreeg ik van iemand een mooi compliment? Ach, dat is nog niet eens zo moeilijk. Ik heb van verschillende iemanden mooie complimenten gekregen, de laatste eergisteren. Dus ik denk nog wat dieper na. Op dat moment (en dit is geen leugen begint Alanis Morissette (met in haar achternaam twee keer een s, twee keer een t, maar één r) iets te zingen over India. Ik hoor het niet zo goed, want het volume staat zacht. Je zou dus kunnen stellen dat terwijl ik diep nadenk over een mooi compliment Alanis mij vanaf de houten studeerkamertafel zachtjes hints begint toe te fluisteren. India. Frank.

Denk.

Dan ben ik in India. In Amritsar om precies te zijn. Daar ben ik omdat ik de Golden Temple van de Sikh ga bezoeken. Het hotel is precies wat je van de buurt mag verwachten. Het is afbladderend beton, wegschietende ratten, geheimzinnige plasjes water naast modderige steegjes, snorren met gelooide gezichten eromheen en voor het ontbijt vet met iets van deeg erin. Maar ik ben niet alleen. Bij mij op de kamer slapen ook de Nederlandse Marcel (filmstudent, bril, streepjesblouse en beige afritsbroek) en de Engelse Eric (krullen, Converse-gympen en een nerveuze oogopslag).

Marcel en ik vermaken onszelf door obscure filmtitels op te noemen en dan te hopen dat de ander de regisseur niet weet te noemen. Marcel fails miserably en kroont mij de Ongekroonde Koning van Het Filmregisseur Noemen. Hij lacht er joviaal bij maar de streepjes op zijn blouse lopen die middag net even iets minder recht. Gelukkig kan hij terecht bij het Duitse meisje Karen. Ik vind het niet zo erg want hoewel ik veel plezier beleef aan kinderachtige filmspelletjes, het hoofdeinde van mijn bed ligt op gelijke hoogte en in dezelfde hoek als het voeteneinde van Marcels bed. Zodoende lag ik al een minuut of dertig naar zijn Maaslander voetzolen te staren. Heb me zelf even afgevraagd of hij het onbeleefd zou vinden als ik iets van een eeltrasp in zijn bagage druk.

Dus terwijl Marcel naar het Duitse grietje is gehuppeld laad ik mezelf elders weer even op via wat aandacht van andere reizigers en voorbijlopende Indiase mensen. Daarna ga ik weer terug naar de hotelkamer. Daar is Eric, de Engelse jongen. Hij zit op het bed en huilt. Ik stap de kamer binnen en ga op mijn bed liggen. Waarom huil je, vraag ik. Eerst geeft Eric geen antwoord maar daarna mompelt hij iets van dat hij het moeilijk vindt om zo ver van huis te zijn. Hij is geloof ik achttien jaar. Ik zeg dat ik het wel snap. Hij zit aan de andere kant van de wereld, in een hotel vol ratten, met mensen die hij niet kent, gaat zo naar een tempel en over een paar dagen naar de Taj Mahal. Dan vertel ik hem dat dat eigenlijk ook wel stoer klinkt. Aan de andere kant van de wereld zijn, in een hotel vol ratten, met mensen die hij niet kent. Eric snottert al iets minder hoorbaar. Ik vertel nog wat verder, heb het niet alleen tegen Eric maar ook tegen mezelf en tenslotte praat ik maar wat tegen niemand in het bijzonder. Hele verhalen. Dan ga ik proberen iets te slapen, het is namelijk snikheet in Amritsar.

Twee weken later neem ik afscheid van de mensen die ik heb leren kennen in India. De twee Indiase meisjes uit Engeland vallen me gillend om de nek wat ik vrij beschamend vind omdat er een stuk of twintig mensen staan te kijken. Ik probeer het cool en gereserveerd over me heen te laten komen maar dat gaat niet soepel met twee batshit crazy vrouwen om mijn nek. Ik schud nog wat anderen de hand, deel wat zoenen uit hier en daar en geef onder andere Eric een tik tegen zijn schouders. 'Thanks Frank,' zegt hij, 'if it weren't for you, I surely would have lost my mind. You kept us together there'.

Foto's zijn voor mensen die zich niet kunnen herinneren, zeggen ze. Complimenten zijn er om de barsten op te vullen die je opdoet tijdens het reizen, zij het in een ver land, zij het thuis. Of op school. In de klas. Op het schoolplein."

“thank you India
thank you terror
thank you disillusionment
thank you frailty
thank you consequence
thank you, thank you silence.”

 

Rest mij u nog te vragen; wat is een van de mooiste complimenten die u ooit in het onderwijs heeft gekregen?

10 Reacties op “Al Dat Ik U Geboden Heb”

  1. Koert zegt:

    Ha Frank,
    Mooi verhaal! Als ik het zo lees ga ik voorlopig niet naar India, ik hou niet van ratten. 
    Het mooiste compliment dat ik kreeg was van een leerlinge. Zij kreeg in groep 5 te horen dat je van een dubbeltje geen kwartje kon maken. Ik mocht zowel in groep 6 als groep 7 haar meester zijn. Toen ze in groep 8 van school ging, met opgeheven hoofd naar VMBO-TL, kreeg ik van haar een doosje chocolaatjes met een kaartje: "Lieve meester Koert, door jou ben ik van een dubbeltje een kwartje geworden!" *smelt*

  2. Anja zegt:

    Het mooiste compliment kreeg ik toen ik "vrijwillige overplaatsing" moest aannemen, van de ouders van mijn oude school. Als dank wat ik voor hen (de ouders) en hun kinderen gedaan had, werd er in Malawi een klaslokaal gebouwd voor de school die wij ondersteunden. En een van de voorwaarden was dat dit lokaal mijn naam zou krijgen. Een jaar later was het lokaal gereed en hing mijn naam als naambordje aan die klas.

  3. Frank Jongbloed zegt:

    Wat een schitterende complimenten, alle drie. Ik ga ook nog even goed nadenken welk supercompliment ik heb gehad. 

  4. Frank Jongbloed zegt:

    Je zou ze ook gewoon op moeten schrijven, he?

  5. Kristel zegt:

    Complimenten, ik ben er niet zo goed in. Ik vind het normaal dat ik mijn werk doe zoals ik dat doe. Maar natuurlijk vind ook ik het fijn als ik een compliment krijg. Laatst had ik een gesprekje met een leerling uit mijn klas. Door omstandigheden was zij het plezier in school vorig jaar volledig kwijt geraakt. Op een gegeven moment zei ze: " juf als ik u 's morgens bij de deur zie staan dan weet ik al dat het een fijne dag gaat worden!"  Nou dan is mijn week weer goed! 

  6. Ellen zegt:

    Ik heb sinds dit jaar een autistisch jongetje in de klas. 
    Na een paar weken pakte hij mijn hand en zei: "ik vind het zo leuk hier bij jou op school" met een grijns van oor tot oor. 
    Dus toen had ik de rest van de dag ook een grijns van oor tot oor!

  7. Jos zegt:

    Frank, mooi stuk ik volg je al een tijdje via twitter en lees af en toe de columns van je in de tijdschriften/kranten. Scherp maar ook humoristisch. Ik heb even moeten graven maar ik vond een mooi compliment van een ouder waarvan ik het kind 2 jaar heb mogen lesgeven. 'We hopen dat je er iets mee kan (het cadeau) en het jou inspireert, zoals jij een inspiratiebron bent voor de kinderen'. 

  8. Wendy zegt:

    Mijn grootste compliment is " mijn " exrugzakker die met een lach van oor tot oor komt vertellen over zijn nieuwe school. ( VO) " Het gaat goed,ik weet echt al veel, en jij zei dat altijd".  #slik

  9. Frank Jongbloed zegt:

    Bedankt voor de aardige woorden, Jos! En je hebt een prachtig compliment gekregen. 
     
    Haha – mooi, Wendy! Dat heb je goed gedaan.

  10. Ruth zegt:

    Het mooiste compliment kreeg ik van een leerling uit (toen) Havo-4. Op een studiedag over de identiteit van de school werd hij met wat andere leerlingen geïnterviewd. Op de vraag om een voorbeeld te noemen van hoe in de school de christelijke identiteit uitgedragen werd antwoordde hij (terwijl al mijn 250 collega's luisterden): 'Er mevrouw van de mediatheek maakt altijd een praatje met iedereen en onthoudt ook nog eens van iedere leerling alles en komt ze er bij een volgende ontmoeting weer op terug. Ze haalt altijd het beste in iedere leerling naar boven door haar positieve, open en geïnteresseerde houding.'
    Je zou bijna denken dat ik hem omgekocht heb.

Reageer


+ 1 = tien