Teneergeslagen Beren

 

We kennen ze allemaal, collega’s die niet langer in bepaalde klaslokalen willen werken omdat de onzichtbare straling van de digiborden ze naar de strotten grijpt waardoor ze als uitgezogen mossels tegen de vlakte slaan.

Wat zegt u, kent u dat soort leerkrachten niet?

O. Misschien is het dan iets wat enkel in Lemelerveld voorkomt.

Wat zegt u, kent u Lemelerveld niet?

Dat geeft niks. Een overijverige Overijsselse wichelroedeloper wel. Hij vond namelijk zijn weg naar een basisschool aldaar om alle “elektromagnetische straling te verwijderen”.

Volgens directeur Mariëtte Eilert (niet te verwarren met ijlerd, de bijnaam waar ze sinds dit nieuwsbericht onder bekend staat) nam hij gelijk de onzichtbare stralingsoverlast van de tl-lampen mee, want blijkbaar zijn wichelroedelopers de beroerdsten niet. U merkt het al wel weer, er is zo te lezen weinig te melden op het gebied van onderwijsactualiteit als dit soort berichten de voorpagina’s ontsieren. Er is meer, leest u maar even mee;

Een boek dat geschreven is door driehonderd kinderen moet de aandacht gaan vestigen op laaggeletterdheid onder volwassenen. Een bijzonder initiatief, dat kennelijk ergens in Nederland is ontstaan toen iemand zich hardop afvroeg wat de beste manier was om laaggeletterdheid onder volwassenen onder de aandacht te brengen en iemand daarop antwoordde: “Laat driehonderd kinderen samen een boek schrijven.”

Het boek gaat over een schaatsende Fries, want dat is ogenschijnlijk het eerste dat driehonderd kinderen te binnen schiet als ze denken aan een laaggeletterde volwassene. Op de ridicule vraag van Prinses Laurentien tijdens de boekpresentatie welke van de kinderen “lezen soms best een beetje lastig vindt”, staken slechts 25 schaapjes hun vingertje omhoog, waarop Laurentien antwoordde: “Heel veel volwassen mensen durven het niet toe te geven dat ze moeite hebben met lezen en schrijven”, een uitspraak die lelijk aansluit bij het feit dat binnenkort haar tweede kinderboek op de markt verschijnt.

Lees het nieuwsbericht over de wichelroedeloper hier en het bericht over de laaggeletterde Fries hier.

Rest mij u verder een prettig weekend te wensen en mocht u toevallig één dezer dagen een teneergeslagen beer in een opblaasbaar zwembadje tegenkomen; vrolijk hem dan alstublieft een beetje op.

 

Teacher Man

 

Nadat ik in Alice Springs, Australië mijn Victor-Charlie-Charlie-Mike-Sierra-Foxtrot jeugddroom vakkundig in rook heb zien opgaan door een slecht in elkaar gezet Flying Doctors museum, stap ik op de bus om koers te zetten richting een obscuur kampeerterreintje. Tijdens de rit vraagt de chauffeur of de aanwezige mensen zich aan elkaar voor willen stellen door middel van een korte presentatie. Zoiets zal je niet snel overkomen in lijn 145 van Amsterdam naar Hoofddorp, maar down under zit je al gauw vier uur samengedrukt in een plakkerige rammelbus, dus het uitwisselen van triviale feiten is een aardige manier om de tijd te doden. Maar dan komt het, hoor. De chauffeur, een bebaarde twintiger die zich Jezzo noemt, vraagt wat zijn passagiers voor werk doen. "Eim ee tietzjuh" klinkt er in een schril Duits accentje achterin de bus. "Me too" roept een ander. En wat blijkt een aantal antwoorden later? Lesgevend Europa heeft zich wederom in grote massa's opgehoopt daar waar ik mijn werkvrije vakantiemijmeringen dacht los te kunnen laten.

Een week later spoel ik het stof van het Noordelijk Territorium van me af in een tropisch badplaatsje aan de oostkust van Australië en lijkt het me leuk om met een jeep naar het tropische regenwoud te gaan. En dat was ook leuk, tot ik erachter kom dat het tweetal naast me luistert naar de namen Remco en Wilma en moet je toch eens raden welk beroep Wilma heeft. Ze is kleuterjuf! Dus terwijl de felgekleurde Kookuburra's en de Yellow-Breasted Boatbills me rakelings om de oren vliegen, heb ik het over iPad-apps en dagritmekaarten. Wat is dat toch met die juffen en meesters die elke zomer, herfst en mei collectief de uithoeken van de aardbol opzoeken om daar als een club didactische evangelisten het Groene Boekje te verkondigen? Kan ik nu nooit eens langzaam verdwijnen in de anonimiteit die een primitief continent mij biedt zonder dat ik een leerkracht-in-afritsbroek tegen het gezeevruchtenbonbonde lijf loop?

Een paar weken geleden stond ik op het punt een aftandse knaagkeet te verlaten, waar ik voor een tiental eurocenten een avondmaal naar binnen had gesprokkeld, toen mij door de eigenaar van het etablissement een vaal schriftje onder de neus werd geschoven. Het gastenboek. Uitermate gecharmeerd van dit onvindbare eetplaatsje, aan de rand van Niemandsland, besloot ik om enkele vriendelijke opmerkingen over het voedsel neer te krabbelen. Maar de vreugde om mijn niet-toeristische vondst werd al rap getemperd toen ik op de eerste bladzijde "Het eten was hier heerlijk! En zo lekker goedkoop ook!" zag staan, getekend door "Gerard, the teacher from Holland". Korzelig keek ik van het botte potloodje naar de wachtende eigenaar en weer terug naar het gastenboek. "From Holland" mompelde ik tegen de man. "Teacher". De man grijnsde voluit zijn gebrek aan een aanvullende tandartsverzekering bloot. "Yes, teacher" antwoordde hij. "Very nice people, very nice. You also teacher?" Even bleef ik stil, terwijl ik me bedacht dat ik nog van alles kon zijn in dit vreemde land vol marktplaatsen en fruitbomen.

En plots begreep ik waarom leraren in alle windrichtingen hun sporen hebben achtergelaten en dat nog steeds doen. We zijn ontdekkingsreizigers. Vijf dagen per week (zeven, volgens sommigen) nemen we kinderen mee naar onbekende terreinen terwijl we als volleerde reisleiders gespitst zijn op alle mogelijke obstakels en hindernissen. Diagnoses, communicatie met het thuisfront, verschillen in tempo, het vinden van uitdagingen, zorgen voor plezier tijdens de tocht; het is alleen maar logisch dat we dit voortzetten in onze welverdiende vakanties. Het zit nu eenmaal in onze aard.

Dus als u zich ooit eens geconfronteerd ziet met een vaal gastenboekje, ergens in een aftandse knaagkeet aan de rand van Niemandsland, zucht u dan niet te hard als u drie regels onder het commentaar van Gerard ziet staan: "Het eten was goed, de bediening vriendelijk. Alleen stonden er teveel fouten in het menu. Met de groeten van Frank, a teacher from Holland."