Weet u wat ik vroeger altijd graag wilde worden? Schoolmeester in Harderwijk. Filmregisseur! Nou ja, vooruit dan, filmregisseur of schoolmeester. Maar zoals Acda en de Munnik al zongen; “Van al mijn jongensdromen, is alleen het oud worden gehaald.” Hoe dan ook, als kind verslond ik films. Ik vrat alles, zolang er maar een openingsscene en een aftiteling aan vastzat. Tegenwoordig kijk ik een stuk kritischer, al word ik door mijn omgeving vaak uitgelachen omdat ik Aziatische films schijn te kijken waar men “een kwartier lang in de camera staart zonder wat te zeggen.” Cultuurbarbaren. (“Er wordt juist heel veel gezegd in de stilte” zeg ik dan tegen dovemansoren.) Maar laten we een brug maken naar het onderwijs, tenslotte krijg ik betaald om daar stukjes over te schrijven.

Een poosje terug stonden er moeders op het schoolplein te overleggen of hun zonen gezamenlijk een aflevering van The Walking Dead mochten kijken. Die televisieserie kijk ik ook en zodoende weet ik dat er per episode een flink aantal zombies aan flarden wordt geschoten/geslagen/gereden/gestoken. Kent u die filmpjes waarin pompoenen in slowmotion met een houten knuppel kapot worden geturfd? Nou, wissel de pompoen om voor een levende dode en voila; The Walking Dead. Moeders waren voor, moeder waren tegen en moeders lieten het over aan de zonen zelf (“Als hij maar niet komt klagen dat hij niet goed kan slapen”).

Nu consumeerde ik vroeger in grote, bloederige hoeveelheden de ene griezelfilm na de andere, zonder dat mijn moeder (want moeder ging daar over, geloof ik) mij een halt toeriep. En ik ben opgegroeid tot een vrij evenwichtige volwassen man. Oké, eens per maand draai ik een puppy de nek om, maar hee, een man moet een hobby hebben, nietwaar? (Schrap die laatste zin.)

Ik kan me herinneren dat ik – samen met het gezin dit keer – een film keek die Mutant heette (kunt u nagaan, ik was een jaar of tien en ik weet de titel nog) waarin de verveelde inwoners van een slaperig Amerikaans voorstadje door een lekkende gifpijp langzaam veranderden in bloeddorstige mutanten. Ik vond de film zó eng dat elke keer als de gemuteerde inwoners het beeldscherm inschoven ik achter een bankkussen verdween. En dan moest een van mijn broers “klaar” zeggen als de monsters weer weggingen, wat ze vaak opzettelijk te vroeg zeiden, waardoor er weer ruzie kwam. De horror die ik heb beleefd achter zo’n oud versleten kussentje met Perzisch printje! Geen beeld, alleen maar de snerpende gillen en rochelende keelklanken. Dat laatste was mijn moeder, ze rookte in die tijd shag.


Een rustig potje kakken werd Holly niet gegund. Gelukkig stond Josh boven haar hokje te kijken.

Toen alle kinderen al járen thuis VHS keken en de familie Jongbloed het nog steeds moest doen met Betamax (ik ben doodserieus als ik zeg dat de videotheek alleen nog maar Betamax-banden in de bezemkast had staan), ging ik elk weekend met het gezin films uitzoeken. Meestal waren het zes films voor een paar gulden en zodoende mocht elk lid van de familie een filmpje uitzoeken. Mijn zus koos Flashdance, mijn vader iets met Brian Dennehy, mijn oudste broer Police Academy en ik Hell Killer Bloodsplatter IV. (Hilariteit alom toen mijn moeder eens nietsvermoedend met een softporno thuiskwam in de veronderstelling dat ze een gezellige familiefilm had uitgezocht.)

Slot van mijn verhaal; in de klas let ik op de kijkwijzer. Roomser dan de Paus, je weet wat ik bedoel, maar vroeger werd mij wat actie- en horrorfilms betreft weinig verboden. En dat heeft weinig schade opgeleverd. Denk ik.

Dus, rest mij u nog te vragen; hoe gaat u daarmee om (in de klas of thuis)?

2 Reacties op “Over Griezelfilms En Kinderen”

  1. Fem zegt:

    Mijn ouders hadden vast de beste bedoelingen en mogelijk heeft het meegespeeld dat op een verjaardagsfeestje er 6 gillende meisjes onder de bank kropen omdat Doornroosje een doodenge heks had, maar ik mocht alleen Die Sendung mit der Maus, het jeugdjournaal en het klokhuis kijken. Telekids bij vriendjes.
    Maar nu kan ik nog steeds geen enge films kijken zonder wekenlang nachtmerries te hebben. En dan vinden de meeste mensen die films eerder komisch dan eng.
    Misschien zat het er al in (vandaar het Doornroosje-incident), maar ik kreeg als klein kind ook alleen biologisch te eten en geen junkfood. En ik lust nu nog steeds geen friet en chips. Dus ik denk dat ze me voor eeuwig verpest hebben.
    Ik heb mij dus voorgenomen om als ik ooit die kans krijg, daar iets soepeler mee om te gaan. Hoe ik dat ga doen, weet ik niet, want ik kan zelf dus geen enge films kijken en ik lust ook niets anders dan biologische groenten.
     
    Wij kregen trouwens pas een videorecorder toen ik op de middelbare school zat zo ongeveer.

  2. Cecile zegt:

    Ik heb mijn handen vol aan “Ik Mik Loreland”, een educatief televisieprogramma ter ondersteuning bij het aanvankelijk lezen en spellen dat van 1994 tot 2002 op de televisie te zien was in de vorm van een televisieserie. We hebben het dus  over schooltelevisie waarvan we de dvd’s draaien omdat de kinderen er van smullen maar tegelijkertijd er van griezelen.
    Wikipedia: "De serie kreeg grote kritiek te verduren omdat veel jonge kinderen door de spannende, magische en absurdistische elementen en bovenal de schrik-effecten de handeling te eng vonden en er nachtmerries van kregen. Vooral Karbonkel werd een zeer griezelig figuur voor de doelgroep. Karbonkel is een parodie op de moordenaar Bob uit de Thriller-serie Twin Peaks, die net als Karbonkel op de meeste vreemde momenten tevoorschijn komt.
    Het personage joeg veel jonge kijkers angst aan, veroorzaakte nachtmerries en bij sommigen een jarenlang durende fobie. De makers van de serie hebben dit echter bewust gedaan, omdat de aandacht van de kinderen zou verslappen als het niet spannend genoeg is."
    We kijken het dus wel met de boodschap:
     
    “ Karbonkel is niet eng,  ze spelen het maar , het is niet echt, het is een pop, net als Tommie van Sesamstraat.  En op het laatst gaat Mik met hem zoenen! Wacht maar af, het duurt een paar afleveringen maar het gaat echt gebeuren. Mik is nu geen meisje meer maar een mevrouw. Ze  heet in het echt  Marjolein Macrander. ik ben vrienden met haar op hyves! Jullie kunnen ook vrienden met haar worden. Ze kan het wel heul goed spelen, daarom is het zo leuk”. 

Reageer


vier × 4 =