Vandaag voel ik me wat idagerhardtterig, dus neigt uw oren tot mijn rede, Trouwe Lezer en kijk of u mijn gevoel kunt herkennen. In één van Gerhardts gedichten (“Zueignung”) schreef ze over de dualiteit die zij als lerares maar ook kunstenaar ervoer. Ze was een juf, een leerkracht, die soms sterk de wens voelde om andere dingen te doen en te ervaren. Heb jij dat ook, Frank? Nee. Maar ik vind het beeld dat Gerhardt oproept erg mooi en het doet me een tikkie denken aan leerkrachten vlak voor de zomervakantie.

 

 

“Kijk niet: m’n kleren zijn vol krijt, mijn ogen grauw;

en rode inkt blijft altijd aan mijn vingers kleven.

Ja, dit is zogezegd de school. Wat wil je nou?”

 

 

Graag maak ik gelijk duidelijk dat ik niet het type leerkracht ben dat elke dag hardop in de koffiekamer verzucht dat “…we nog maar 4 dagen moeten!” Ik moet namelijk vrij weinig. Ik kies liever. En ik kies nog elke dag, vijf dagen per week (want ADV en/of compensatieverlof kennen we niet meer), voor een van de mooiste vakken/roepingen die ik me bedenken kan.

 

Maar. En het zal ongetwijfeld een of ander vreemd psychologisch trucje zijn, hoe dichter we bij de zomervakantie komen, hoe vermoeider we plots lijken te zijn. Een goed voorbeeld van deze vermoeidheid is dat ik een dag of wat geleden van het werk thuiskwam, op de bank duvelde en naar een aflevering van Het Spijt Me lag te kijken. En daar pas halverwege en tot mijn grote afgrijzen achterkwam, toen ik John Williams vanachter een bosje chrysanten zag grinniken naar een grienend groepje familieleden. Dat Soort Programma’s Kijkt Frank Niet.

 

 

“Pegasus, laat mij, dat ik in je manen snik.

Wist jij dan hoeveel malen ik mijzelf ontvoer,

nochtans, om deze kind’ren? Draag mij: ik ben hier.”

 

 

Daar komt ook nog bij dat ik, zoals elk jaar, afscheid moet nemen van een leuke groep kinderen met wie we (het team) de afgelopen acht jaar van alles hebben beleefd. Maar dat zal mijn moeders uitvergrote romantische sentiment wel zijn dat zichzelf weer eens op de voorgrond zet. Het is niet anders. Het stroomt groep 1 in en het stroomt groep 8 weer uit. C’est la vie.

 

 

“Of dacht je dat we (God, wat is het buiten blauw!)

door de kapotte tuimelramen konden zweven?”

 

 

Mooi, he?

Fijne zomervakantie, collega’s.

 

– Frank

4 Reacties op “Ik Ben Hier”

  1. Geartsje zegt:

    Fijne zomervakantie, Frank.

  2. Anja zegt:

    mooi, dat gedicht. fijne vakantie.

  3. Willem ICT zegt:

    Je bent nog steeds die meester met een groot hart voor leerlingen en onderwijs. Maar ook met hart voor onze mooie taal. Geniet van de vakantie Frank en hopelijk geniet je ook van heel veel mooie boeken.

  4. Kristel zegt:

    Fijne zomervakantie Frank! Hier in Rotterdam werken we nog even een weekje door! Dat komt goed uit, want ik hou ook nooit zo van afscheid nemen van "mijn" groep en "mijn" kinderen! 

Reageer


9 + vier =