Brief Aan Mijn Lerarenopleiding

Beste Saxion Deventer,
of Hogeschool IJsselland - 
want dat was jullie naam toen ik mij 
op 21-jarige leeftijd bij jullie inschreef, 

Deze brief heeft ruim tien jaar op zich laten wachten. Dat is lang. Een stuk langer dan de tijd die mijn gemiddelde leerling nodig heeft om de basisschool te doorlopen. Daar zijn verschillende redenen voor. Bijvoorbeeld dat ik er niet van houd om bepaalde situaties in mijn leven "groter" te doen overkomen dan ze in werkelijkheid waren. En dat gevoel heb ik al heel snel als ik over vervelende emoties schrijf. Gaandeweg zo'n stuk tekst denk ik dan al gauw 'nou, Frank, zo meteen denken ze dat je er nog steeds mee rondloopt.' En die gedachte maakt rap een eind aan de geschreven tekst. In het prullenbak-icoontje ermee.

Een andere reden dat ik nu pas de brief schrijf is dat ik deze waarschijnlijk niet eerder had kúnnen schrijven. Ik heb net mijn eerste jaar als schoolleider achter de rug en er is niets beter dan een-eerste-jaar-als-schoolleider om de verantwoordelijkheid en belang en prachtige eenvoud van ons beroep tot diep in je botten te voelen. En zo gebeurde het dat ik laatst (waarschijnlijk op de terugweg naar huis – of onder de douche) aan het dagdromen was over mijn tijd op de lerarenopleiding. Ook wel bekend als de Pabo, of mijn persoonlijke voorkeur; die vreselijke school waar ik bijna vier jaar mijn tijd uit heb gezeten.

Lees verder »

Over Griezelfilms En Kinderen

Weet u wat ik vroeger altijd graag wilde worden? Schoolmeester in Harderwijk. Filmregisseur! Nou ja, vooruit dan, filmregisseur of schoolmeester. Maar zoals Acda en de Munnik al zongen; “Van al mijn jongensdromen, is alleen het oud worden gehaald.” Hoe dan ook, als kind verslond ik films. Ik vrat alles, zolang er maar een openingsscene en een aftiteling aan vastzat. Tegenwoordig kijk ik een stuk kritischer, al word ik door mijn omgeving vaak uitgelachen omdat ik Aziatische films schijn te kijken waar men “een kwartier lang in de camera staart zonder wat te zeggen.” Cultuurbarbaren. (“Er wordt juist heel veel gezegd in de stilte” zeg ik dan tegen dovemansoren.) Maar laten we een brug maken naar het onderwijs, tenslotte krijg ik betaald om daar stukjes over te schrijven.

Lees verder »

Ik Ben Hier

Vandaag voel ik me wat idagerhardtterig, dus neigt uw oren tot mijn rede, Trouwe Lezer en kijk of u mijn gevoel kunt herkennen. In één van Gerhardts gedichten (“Zueignung”) schreef ze over de dualiteit die zij als lerares maar ook kunstenaar ervoer. Ze was een juf, een leerkracht, die soms sterk de wens voelde om andere dingen te doen en te ervaren. Heb jij dat ook, Frank? Nee. Maar ik vind het beeld dat Gerhardt oproept erg mooi en het doet me een tikkie denken aan leerkrachten vlak voor de zomervakantie.

 

 

“Kijk niet: m’n kleren zijn vol krijt, mijn ogen grauw;

en rode inkt blijft altijd aan mijn vingers kleven.

Ja, dit is zogezegd de school. Wat wil je nou?”

 

Lees verder »