Leerkrachten moeten eigenlijk verplicht worden om elk jaar minstens een of twee gastsprekers in het klaslokaal te halen. De voordelen hiervan ga ik nu niet bespreken, al lijken ze me voor de hand liggend voor iedereen die dagelijks kennis tracht over te brengen aan een verzameling kneedbare geesten. Hoe dan ook, een geroutineerde leerkracht zal opmerken dat een minder bedreven spreker de neiging heeft om kinderen het woord te geven die graag aan het woord zijn. (Te herkennen aan een vinger die continu in de lucht steekt, onophoudelijk oogcontact en soms zelfs – in afwachting van het beantwoorden van de vraag – geluidjes als ‘unhhh, unhhh!’) Wie blijven er dan nog over? Sowieso de kinderen die het antwoord op de vraag niet weten. En… de kinderen in wiens aard het niet ligt om en plein public het woord te nemen. Kinderen die stil zijn. Verlegen? Nee, stil.

Er is een mooi verhaal over een schrijver die op zoek was naar de grootste ontdekkingsreiziger ooit. Columbus? James Cook? Zijn onderzoek bracht hem naar een wijze man, die hem wist te vertellen dat de grootste ontdekkingsreiziger was overleden en een plek in de hemel had. Dus ging de schrijver naar de hemelpoort en vroeg daar aan Petrus waar de wereldwijze avonturier te vinden was. Petrus wees naar een simpele jongeman die iets verderop op een bankje een boek aan het lezen was. “Hij?!” riep de schrijver verbaasd. “Maar ik ken hem! Die kerel is geen ontdekkingsreiziger, hij had een boekenwinkeltje twee straten van waar ik woon.” “Dat klopt,” zei Petrus, “maar als hij de juiste kansen gekregen had, was hij zeker de grootste ontdekkingsreiziger ooit geweest.”

Hoe moet je als leerkracht omgaan met stille kinderen? Wat is nu precies introvert gedrag en wat extrovert? Is verlegenheid iets anders? Ontneem jij kansen bij potentiële ontdekkingsreizigers of zorg jij voor vruchtbare leergrond? Herken jij jezelf in mijn onderstaand twitterbericht?

LeerkrachtPO‪@leerkrachtpo

“Na het lezen van Quiet (Susan Cain) schaam ik me dat ik wel eens op een rapport heb gezet dat een kind "vaker van zich mag laten horen."

Susan Cain (misschien ken je haar van dit TED-praatje) beschrijft in detail de wereld van mensen die stilte prefereren. En dat doet ze op een begrijpelijke en leuke manier.

Minstens een derde van de mensen die we kennen is introvert. Dat zijn diegenen die de voorkeur geven aan luisteren boven praten; die nieuwe dingen uitvinden en creëren maar liever niet hun eigen ideeën pitchen. Introverte mensen hebben het moeilijk in een concurrentiemaatschappij waarin extraversie als de norm beschouwd wordt. Stil behelst een vurig pleidooi vóór introversie, gebaseerd op grondig onderzoek en uit het leven gegrepen verhalen van echte mensen onder wie de auteur zelf. Susan Cain laat zien hoe introverten in onze maatschappij stelselmatig onderschat worden en toont haarscherp de voordelen aan van stil zijn in een wereld vol lawaai.

Er is zelfs een hoofdstuk(je) gewijd aan leerkrachten, met tips over hoe je om kunt gaan met introverte kinderen. Zelf ben ik ook een introvert mens, dat heel goed – if need be – extravert kan zijn. Voor de klas ben ik ook behoorlijk aanwezig, verbaal en non-verbaal. Maar het is in stilte en rust waar ik mijn energie vind.

Dan ga ik nu weer buiten zitten, in de zon en met een goed boek. Want na het boekwerk van Susan Cain ben ik begonnen aan een verhaal met ridders, tovenaars, huurmoordenaars en een albinoman zonder tanden.

Rest mij u nog te vragen: Als introvert 1 is en extrovert 10, wat scoort u dan ongeveer?

PS De titel van dit stukje komt van het volgende citaat: “Newton was one of the world’s great introverts. William Wordsworth described him as “A mind forever / Voyaging through strange seas of Thought alone.”

5 Reacties op “Vreemde Zeeën”

  1. Elise schrijft zegt:

    Mooi. Inderdaad júist voor leerkrachten.
    Ik schreef er ook al eens over http://www.tekstroulette.nl/2012/04/11/revenge-of-the-nerds-2

  2. Frank Jongbloed zegt:

    “Bedrijfsficus.”

    I like that, jij ouwe mede-introvert.

  3. Anja zegt:

    Na het lezen van je vraag bleef ik mijzelf maar afvragen wat er niet klopte. Opgezocht en dan krijg je het volgende:
    Extravert is oorspronkelijk een samenstelling van het Latijnse bijwoord extra ('buiten') en het voltooid deelwoord van het Latijnse werkwoord vertere ('wenden, keren'). Het wordt gebruikt als bijvoeglijk naamwoord in de betekenis 'naar buiten gekeerd, op de buitenwereld gericht', maar ook als zelfstandig naamwoord ('persoon die op de buitenwereld gericht is'). Het tegengestelde begrip is introvert ('in zichzelf gekeerd', 'persoon die in zichzelf gekeerd is'), een samenstelling van intro ('binnen') en vertere. Onder invloed van de vorm introvert wordt de [aa] in extravert soms vervangen door een [oo]: extrovert.

  4. Frank Jongbloed zegt:

    Cain beschrijft in haar boek waarom ze het liever over extrovert heeft, dan over extravert. Ik volg simpelweg haar woordkeuze. Tja. Nu moet je het wel lezen, hè?

  5. Ruth zegt:

    5: Ben jij introvert? Dan neem ik het woord wel. Ben jij extrovert? Dan luister ik graag naar je. 

Reageer


+ zes = 13