In mijn omgeving is het kinderen wat de klok slaat. Dat krijg je als je 34 jaar bent. Want statistisch gezien zijn je vrienden dan ook ongeveer van die leeftijd en statistisch gezien worden de voorbehoedsmiddelen dan steeds vaker in het nachtkastje gelaten. R&P hebben een dochter, J&J hebben een dochter en een zoon, K&B hebben een zoon, M&A krijgen over twee weken een kind (geslacht nog een geheim) en R&J zijn al een poosje bezig zwanger te worden. Ik, De Eeuwige Vrijgezel, word dan steeds vaker aan het denken gezet. Wil ik kinderen? (Ja.) Zie ik het snel gebeuren? (Nee.) Zou ik het jammer vinden als ik nooit kinderen zou krijgen? (Ja.)

Mijn ouders waren er vroeg bij. De laatste tijd denk ik er vaak aan dat mijn vader op mijn huidige leeftijd zijn vier kinderen al had. Een vreemde gedachte. Hij had al vier kinderen en was jonger dan ik. Hoe zou ik op mijn vader reageren als hij een ouder was van een kind in mijn klas? En daaruit voortkomend; was mijn vader op die jonge leeftijd een goede vader?

Toen ik net geboren was, stierven mijn vaders ouders vlak na elkaar. De een was ziek en overleed, de ander werd daar ziek van en stierf. Mijn zus was toen een klein meisje van 7 jaar. Toen mijn vader afscheid nam van zijn vader, lag ze in het midden van de nacht in bed te slapen. Later, in het donker, werd ze wakker van iemand die op de rand van haar bed ging zitten. Het was mijn vader. Mijn zus vroeg wat er aan de hand was. Mijn vader haalde haar tussen de warme dekens vandaan en nam haar op schoot. “Opa is dood,” zei hij en begon te huilen met die zachte en hoge uithalen die ikzelf in mijn leven maar twee keer heb gehoord. Mijn zus huilde mee. Ik denk dat mijn vader (ook) toen een goede ouder is geweest.

Dan de volgende vraag: Is een leerkracht zonder kinderen een minder goede leerkracht? Het volgende (Engelse) artikel denkt van wel. Lees maar mee:

***

8 things teachers don’t understand until they are parents.

There is something about being a parent and a teacher that is far greater that the sum of its parts. A parent who is not a teacher does not always see the day in/day out differences in groups of children, and the lack of context definitely makes it difficult to see a child the same way. Likewise, teachers who are not parents are often missing out on some crucial perspectives that teachers and other educators natively see. I mean this in no way to criticize teachers without children, but at the same time, I often feel like they THINK they know, but they don’t…until they have kids of their own.

How to talk to other parents. While it may be true that the childless teacher may have a better time keeping professional perspective with children, there is just no substitute for being able to say the words, “I know, my kids are the same way.”

How to read beyond the smile. This is something parents do instinctively and all others need to learn. Most kids are able to keep the smile on and laugh through a few hours or even a full day, but it can often be a thin veneer for a deep pain. Somehow, parents can see through this, even with children that are not their own. This was perhaps the biggest change in me when I had younger children, to see through the fake smiles at school. They were always there, I just could not see them.

How hard the words fall. As above, a parent is often able to hear how words fall to the student. I have seen countless exchanges, all very well-meaning, where a teacher says something to a student, that makes the parent in me cringe.

When appearance matters. Teachers without children and teachers with children notice much different parts of the appearance of a student. The parent will take a hard look at unwashed hair, yellow teeth, or dry skin–things connected to health that parents are constantly fighting at home. The childless teacher may look closer at the unwashed jeans and dirty shoes that almost every parent is guilty of allowing, yet missing the health concerns.

How important recess is. Childless teachers get to be, well, childless in the evenings and the mornings when not at work. Many do not recognize the sheer energy expenditure of a child. The fact that these little people can sit nearly still for a great majority of the day is shocking to most parents who have a hard time getting their cherub to sit still at supper for a half-hour. Parent teachers are more likely to value recess as or more important than reading and writing.

When and how to negotiate. This is a hard one to pin down, but in my experience, the teachers who have children negotiate differently than childless teachers. They tend to see the leverage areas differently and know how hard to press before abandoning the approach for something else. Since they negotiate nonstop with their own children at home, they have hours and hours more experience.

That every kid has a story. Parenting is a tough job, and some are better than others at juggling the responsibilities. It is easy to make judgments about the child based on observations of the parents or other contexts, but parents understand that every kid is subject to bad days, excitable days, and out-of-character behavior, because they understand that the spectrum is far wider than it looks in school. Childless parents also tend to forget the whole big life the student has at home. I have too often seen teachers hound students about issues that the parent would know is beyond their control.  In the upper grades, teachers need to understand that those kids go home to raise siblings, help with chores, counsel their parents, or cry their eyes out all night. These are things that parents, because they often have similar stories may understand better than those without children.

How lovable they are. I don’t know why, but I never have truly loved a student until I had kids. I suspect it is because when you have children of your own, it makes you realize that everything is lovable, and even the unpleasant parts of a child are forgivable and even unimportant. WHenever I get to the point where a student is pushing my buttons or daring me to dislike him, I try to see him as their parent does, and it creates a completely different lens with which to interact.

I understand that many of the items here are somewhat skewed toward looking at the childless parent as also young and inexperienced. I own that, and will freely stipulate that there are teachers out there who have years of experience and no children who are far better teachers than those with children. That being said, I would say that if all else were equal, there are some big advantages that teachers with children possess. However, there are some obvious  advantages to being a teacher without children:

They understand that at the end of the day, the expectations of the world are similar for everyone. Parent teachers tend toward cutting children a lot of slack because they may understand all too well how much the background of the student is affecting them. The childless teacher may be better equipped to remind the student and the family that the expectations for college admissions, ACT tests, or hiring are pretty much the same for everyone, regardless of family background, culture, emotional makeup, or other factors that are easy to steer education around.

They may have more energy and patience because their life at home does not revolve around the same things that stress teachers out. They can leave their kids to their own parents and recharge until the next class.

They have far more time and energy for continuing education, technology exploration, and professional development. This may have a large impact on their growth as an educator.

*Author’s note. This post resurfaces from time to time, and there have been several critical comments that are very valid about this post. I want to make it clear that these are MY personal opinions, because I have been both a teacher with children (10 years) and one without (5 years).  I would expect that teachers who have only been one or the other will have different perspectives. I sincerely value all caring teachers and I meant only to provoke thought, not insult good teachers. If I was unsuccessful, please forgive me.

***

Ik weet niet zo goed wat ik van bovenstaand artikel moet vinden. Graag hoor ik jullie mening. Dus:

Is een leerkracht zonder kinderen een minder goede leerkracht?

 

bron: Clouducation

foto: Mijn vader, een paar jaar vóór mijn zus geboren werd.

 

32 Reacties op “Is Een Leerkracht Zonder Kinderen Een Minder Goede Leerkracht?”

  1. Frank Jongbloed zegt:

     
    @Liesmol65
    @leerkrachtpo voor mij deels wel herkenbaar. Begrijp en voel ouders beter in nu ik zelf proces van puberen en stap naar VO heb meegemaakt.

  2. Anja zegt:

    Onzin. Empathie met kinderen ontstaat niet na het krijgen van kinderen. Dat heb je of dat heb je niet.

  3. Frank Jongbloed zegt:

    Bedankt voor je reactie, Anja, as always. Ik ben benieuwd of men het met je eens is.

  4. Kristel zegt:

    Ik als kinderloze leerkracht kan niks anders doen dan lachen om dit artikel. Volgens mij zegt dit artikel vooral heel veel over de persoon die het geschreven heeft en niet zo zeer over ons, kinderloze leerkrachten! Een leerkracht die al deze punten niet zou zien omdat hij zelf geen kinderen heeft is volgens mij geen goede leerkracht. Ik kan inderdaad niet tegen een ouder zeggen "ja ik ken het die van mij zijn ook zo" maar wat maakt dat uit? Ik kan wel professioneel communiceren met mijn ouders ondanks dat ik geen kinderen heb. Ik ken hun kind en kan aangeven of ik hetzelfde ervaar. Daar gaat het volgens mij om. De kwaliteit van een leerkracht zit absoluut niet in het feit of hij wel of geen kinderen heeft. 

  5. Frank Jongbloed zegt:

     
    @TanjavandenBerg
    @Liesmol65 @leerkrachtpo Hier dezelfde mening. Heb het voorbeeld van nabij gezien. Leerkracht kreeg kind en veranderde behoorlijk. Positief.

  6. Frank Jongbloed zegt:

    Hm, de meningen verschillen!

  7. Erik Wiersma zegt:

     
    @Kristel.  "De kwaliteit van een leerkracht zit absoluut niet in het feit of hij wel of geen kinderen heeft." Meestal niet nee. Maar de punten die deze Engelse auteur aansnijdt, kunnen wel een rol spelen.
    (Voor de statistieken: ik ben 'n leerkracht met 1 kind.) 

  8. Frank Jongbloed zegt:

    Een reactie van Kristel:
     
    "Ja, natuurlijk zou dat kunnen Erik. Er zijn altijd uitzonderingen. Maar ik ben er van overtuigd dat het overgrote deel van de leerkrachten zonder kinderen de bovengenoemde kwaliteiten al bezit voor hij/ zij ooit kinderen krijgt. Het heeft alles te maken met passie voor je werk en oog voor het kind." 

  9. Frank Jongbloed zegt:

    Fem) True. Heftige ervaringen (good & bad) vormen ons. 
     
    Eva) Ik ben het met je eens. Het is inderdaad een ouch-moment, maar we kunnen het 'weg relativeren' door verstandig na te denken.

  10. Trudy zegt:

    Als dit dan zo zou zijn?  Het is niet anders. Belangrijk om hiervan op de hoogte te zijn. De meeste leerkrachten zijn wel zo sensitief dat dit beslist geen "probleem" hoeft te zijn. Zoveel mensen, zoveel kwaliteiten. Met óf zonder kind….

  11. Frank Jongbloed zegt:

    Ik denk dat het hebben van een kind of kinderen de meeste leerkrachten manieren geeft om zijn of haar al aanwezige gereedschappen te scherpen. En soms niet. Ik maak er in ieder geval geen probleem van, Trudy. (Ik denk ook niet dat je dat suggereerde.)

  12. Frank Jongbloed zegt:

    Via e-mail/Twitter:
     
     
    @fatalefem
    @leerkrachtpo done. Ik heb volgens mij nog nooit zoveel moeite gedaan om op een blog te reageren.
     
     
    Zou het niet ook door persoonlijke ontwikkelingen kunnen komen? Je wordt over het algemeen beter in je vak naarmate je meer ervaring hebt, en grote "life events" helpen vaak ook wel bij je ontwikkeling.
    Aangezien de meeste mensen eerst studeren, dan werken en dan pas kinderen krijgen (de mensen die ik ken iig – daarom stoppen mijn vriendinnen nu en masse met voorbehoedsmiddelen) kan die eerste sprong in ontwikkeling door werkervaring wel eens samenvallen met het krijgen van een kind.
    En misschien werkt een andere heftige ervaring wel net zo goed?
    Maar ik ben geen leerkracht en ik heb geen kinderen, dus ik kan alleen spreken over mijn ervaring als scholier. Maar het is beslist niet zo dat de leerkrachten waarbij ik me het veiligst/prettigst voelde, diegenen waren met kinderen. (Maar, al dan niet toevallig, was de slechtste wel een vrouw zonder kinderen. Jarenlang dacht ik dat ze deed wat ze deed omdat ze nog jong was en niet beter wist, maar ze was 29, en dat ben ik nu, en ik zou nooit, nooit een kind vertellen dat ze zich anders moest kleden omdat het er niet uitziet. Ik hoop dat zij in de afgelopen 18 jaar op de een of andere manier die grote persoonlijke ontwikkeling heeft doorgemaakt, al dan niet door het krijgen van kinderen.)

  13. Frank Jongbloed zegt:

     
    @LonnekevA
    @leerkrachtpo Hele reactie getypt, is 'ie weg :-( . Conclusie: er zijn goede lkr-en zónder knn, en minder goede mét

  14. Eva Betjes zegt:

    Boeiende blog. ik spreek niet uit eigen ervaring, maar wat ik om me heen meemaak. Zelfde leeftijd en acties om me heen als frank. Het krijgen van een kind verandert je leven en jezelf denk ik, dat zal vast invloed hebben op jezelf als leerkracht, maar om te zeggen dat een leerkracht met kinderen beter is… Dat ben ik niet helemaal een met de schrijver van het stuk. Dat zou betekenen dat je pas een goede leerkracht bent, als je zelf kinderen hebt… ouch..

  15. Frank Jongbloed zegt:

     
    @WillemICT
    @leerkrachtpo #leerkrachtzonderkinderen Ik werd even stil van je stukje.

  16. Frank Jongbloed zegt:

     
    @JufPvanderWerff
    @leerkrachtpo Is iemand met rijbewijs en zonder auto slechtere chauffeur…?

  17. Frank Jongbloed zegt:

     
    @RoetertTom
    @leerkrachtpo Interessant artikel. Primaire reactie als leraar; ik heb slechte collega's gezien met kinderen en goede zonder. Het is een vak

  18. Frank Jongbloed zegt:

     
    @JufMaike
    @leerkrachtpo boeiend, heftig stuk. Ik denk dat je met kinderen bep. dingen kan herkennen, maar zonder geen 'slechtere' leerkracht bent.

  19. Frank Jongbloed zegt:

     
    @EvaBronsveld
    @JufMaike @leerkrachtpo dat zegt auteur ook niet toch? Als ik naar mezelf kijk herken ik er wel veel in eigenlijk

  20. Joke zegt:

    Ik zou nooit durven beweren dat een leerkracht mét kinderen een betere leerkracht is dan een leerkracht zonder kinderen.Sommige zaken ga je wel anders bekijken. Na de geboorte van mijn kind had ik regelmatig een flashback naar de tijd ervoor en dan dacht ik: Hoe heb ik dat ooit tegen een kind kunnen zeggen? Of ik realiseerde me dat ik iets minder goed had aangepakt. Ik was dan ook niet langer die net afgestudeerde juf. Misschien had het dus ook wel met ouder worden, ervaring opdoen en zelfvertrouwen te maken. Wie zal het zeggen?
    Ik schakelde  soms wel in mijn 'moeder'stand: Hoe zou ik dit met mijn eigen kind opgelost hebben en meestal werkte dat.

  21. Frank Jongbloed zegt:

    Ouder zijn geeft je een intensief kindcontact. Als je dat combineert met je beroep als leerkracht, dan zal dat ongetwijfeld iets moois opleveren. Mee eens, Joke. 

  22. Rosie zegt:

    Door het krijgen van een kind werd ik niet automatisch een betere leerkracht (al zou dat wel makkelijk zijn, ken nog wel wat leerkrachten die ik in dat geval een groot gezin toewens ;) maar ik kreeg wel meer begrip voor ouders.
    Pas betrapte ik mijzelf erop dat ik tijdens een gesprek op het kinderdagverblijf van mijn dochter ineens dacht; "nu sta ik zelf aan de andere kant en ben ik de 'daar-heb-je -haar-weer-ouder'. Was wel even een aha-momentje!
    Dus…is een leerkracht zonder kinderen een minder goede leerkracht? Als je het mij vraagt niet!
    P.s. Mooi stukje!

  23. Frank Jongbloed zegt:

    Schijnt dat je dat wel vaker hebt, het 'daar heb je haar weer'-effect.

  24. Joyce zegt:

    De beste leerkracht waar ik zelf les van heb gehad, had geen kinderen. Hij was wel getrouwd met een man. Daar zijn ook vast mooie en minder mooie meningen over. Punt blijft dat ik hem nooit ben vergeten en waarschijnlijk ook nooit zal vergeten, hij was een fantastische leerkracht, ongeacht zijn thuissituatie.

  25. Frank Jongbloed zegt:

    Mooi voorbeeld, Joyce.

  26. Mirjam zegt:

    De auteur noemt in dit stukje iets wat in deze discussie tot nu toe onderbelicht is.
    Toen ik nog geen kinderen had, werkte ik in de kinderpsychiatrie. Heftige gebeurtenissen verwerkte ik door te evalueren en reflecteren. Daar had ik alle tijd voor.
    Later werkte ik in het speciaal onderwijs, als moeder van 2 kinderen waarvan één met gedragsproblemen. Tijd en energie voor evalueren en reflecteren was er niet. Daardoor stapte ik thuis en op school steeds in dezelfde valkuil.
    En nu zijn mijn kinderen volwassen en heb ik een eigen praktijk voor remedial teaching. Ik heb weer alle tijd om met helemaal te focussen op mijn leerlingen, te evalueren en reflecteren en handelingsplannetjes op te zetten en aan te passen. 
    Ik denk dus dat ik in mijn 'kinderloze' periodes een betere begeleider ben geweest, omdat ik in die periodes meer tijd had om me opnieuw op te laden en er weer met frisse energie tegenaan te gaan. 
    Wel is het zo dat het krijgen van kinderen je moeder(of vader)gevoel wakker maakt. Je gaat intuïtiever met kinderen om. Maar soms daardoor ook minder professioneel….ach nou ja, ieder nadeel heb zijn voordeel…

  27. Frank Jongbloed zegt:

    Dat is een mooie en eerlijke reactie, Mirjam. Deze hoor je niet vaak.

  28. Tante Til zegt:

    Een goede leerkracht zijn heeft naar mijn mening te maken met het luisteren naar kinderen, interesse tonen en de kinderen serieus nemen (niet behandelen als een kind). Ik heb op stages bij de Pabo, werken in de BSO en bij vrienden met kinderen gemerkt dat kinderen mij snel vertrouwen en zomaar over serieuze onderwerpen kunnen praten (bv. de dood van een familielid). Ik kwam bij ons in de wijk maanden nadat ik gestopt was met werken bij de BSO kinderen tegen die nog precies wisten wie ik was en dan hadden ze niet eens in mijn groep gezeten. Aandacht en tijd voor kinderen is belangrijk, net als je realiseren dat je zelf ook kind bent geweest. 
    Ik ben geen leerkracht, heb geen kinderen, maar vind het erg leuk om met kinderen om te gaan en met ze te praten :-)

  29. Kim zegt:

    Ik denk dat het erg persoons afhankelijk is. Ik heb vooralsnog, op mijn 31ste, geen kinderen (helaas), maar beschrijf mezelf vaak als een mother-without-a-child. Natuurlijk weet ik niet precies hoe het voelt om ouder te zijn, maar de meeste dingen in dit artikel herken ik niet. Ik kijk ook door de glimlachen heen, herken ook de tekenen van onverzorgdheid en ik heb zeker al regelmatig van mijn leerlingen gehouden. Ik denk dat de waarheid veel genuanceerder is dan "leerkrachten met kinderen zijn zo en leerkrachten zonder kinderen zijn zo". Ik ben zelf een erg opmerkzaam persoon met veel empathie (soms wat té ;) ) en heb veel van deze kwaliteiten ook wel zonder kinderen van mezelf. En ik weet ook dat ik hierin lang niet de enige ben.
    Aan de andere kant heb ik ook in mijn nabije omgeving de woorden van de schrijfster van dit stuk WEL bevestigd zien worden. Ik heb een aantal collegae aanzienlijk (en in positieve zin) zien veranderen nadat ze zelf kinderen hadden gekregen. 
    Persoons afhankelijk dus. 

  30. Frank Jongbloed zegt:

    Duidelijk, Kim! En eerlijk.

  31. Anita zegt:

    Mijn inziens maakt het ouderschap geen verschil voor de leerlingen maar wel voor hun ouders. Pas sinds ik moeder ben weet ik hoe kwetsbaar je als ouder in je kind bent. Dit heeft geresulteerd in veel meer begrip en geduld naar de ouders. 

  32. Chrsitine zegt:

    Het verschil zit hem niet in het overbrengen van leerstof, maar in het inleven in een kind en de problemen waar ouders mee komen. Zelf heb ik zeer duidelijk ervaren dat dit veranderde toen ik zelf een kind kreeg. Ik heb daar jaren geleden al met directe collega's over gepraat, en dit werd bevestigd door hen: zij hadden dit ook ervaren.
    Zonder kinderen kun je dit verschil helaas niet voelen.
    Maar het is natuurlijk absoluut niet waar dat je geen goede leerkracht bent als je zelf (nog) geen kinderen hebt.
    Je moet het nuanceren: je eigen persoon wordt een betere leerkracht dan je voorheen kon zijn. Maar door het krijgen van kinderen wordt een zwakke leerkracht niet ineens een 'goede' leerkracht. Om in LOVS-en te spreken: een E wordt een D; een D wordt een C; een C wordt een B; een B kan een A worden!

Reageer


5 − = vier