Een Lastige Boodschap (“Oi eit in zèn broek keskete!”)


Het is momenteel kerstvakantie en dat stelt ons in de gelegenheid om datgene te bespreken wat al jaren in onze achterhoofden speelt (“
creeping in through the back of your head like some pantomime Dracula – schreef een getalenteerde auteur ooit), maar wat we nimmer bespreken. Of niet nimmer genoeg (als dat linguïstisch correct is, en dat is het niet). Ik neem u mee terug naar het jaar 1988. Yvonne van Gennip wint goud op de 500 meter, Chet Baker lazert uit een Amsterdams hotelraam zijn einde tegemoet, Terence Trent D’Arby doet het goed in de hitlijsten, Batman doet het beter in de filmzaal, Rihanna wordt geboren en kleine Frank Jongbloed staat al twintig minuten in het toilethokje van school, te bevreesd om te gaan zitten op de ondergezeken bril, maar letterlijk te vol van zichzelf om onverrichter zake het riekende hokje weer te verlaten. Hij weet dat zijn schoolgenoten soms op de wc-bril gaan staan om in het hok ernaast te kijken en dat is wat hij vreest dat er zal gebeuren als hij zijn lichaam (dat al een uur alle aandacht opeist door middel van krampen en steken) ontspant en zijn werk laat doen. Hij weet ook dat de toiletruimte een toevluchtsoord is voor de niet-geconcentreerden, de snel-afgeleiden, de rustzoekers, de lopers, de kletsers en de blaasonstekingers. En de kunststof afscheidingen in de schooltoiletten stoppen ruim boven de grond, gaan niet tot aan het plafond (zoals die heerlijke afgesloten privé-ruimte thuis) en laten kieren zien waar je je vingers doorheen kunt steken.

“Gaat het, Frank? Je ziet wat pips,” merkt juf Zand op als de tienjarige jongen vijf minuten later achter zijn rekentoets gaat zitten.  Maar hij hoort haar nauwelijks en kijkt gespannen naar de klok. Nog 1 uur en vierentwintig minuten, dan kan hij tussen de middag naar huis. Daar wacht zijn moeder op hem, met boterhammen en stukgelezen stripboeken, maar daar is vooral, in een rustig hoekje van het huis, geurend naar lavendel, de badkamer.

Wat een drama, hè? Excuses. Komt door al die kerstfilms. Maar toch. Leest u even mee?

Lees verder »

It’s Beginning To Look A Lot Like Krakkemikkig Onderwijs

Zondagmiddag. Het espressoapparaat draait overuren, er sijpelt wat kerstige jazz uit de luidsprekers en de kerstverlichting waarvan ik dacht dat het chique en stijlvol was, heeft mijn woonkamer getransformeerd tot een ontvangstruimte van een kringloopbordeel. Tenminste, hoe ik vermoed dat zo’n ontvangstruimte eruitziet, he? Laten we daar geen misverstanden over hebben. En het Nederlandse basisonderwijs? Ha! Dat scoort goed. Oh, wacht even. Scoort niet zo goed. Nee, moment. Staat stil. Stijgt. Daalt. Zakt in elkaar. Doet het internationaal lekker. Niet zo lekker. Kat en hond, water en vuur.

Huh? Laten we de nieuwsberichten er even bij halen en ons collectief laten attraperen. Ja, dat leest u goed; attraperen. Dat woord ving ik laatst ergens op en het leek me wel geschikt om ergens in deze tekst te plakken. At-tra-pe-ren. Gooit u het morgen vooral eens over de tafel tijdens de koffiepauze en baadt uzelve in de woordenschattige bewondering van uw mede-leerkrachten. Lees maar even mee:

Lees verder »

Een Goed Belegde Boterham

;

We beginnen dit stukje met enkele huishoudelijke mededelingen. Ten eerste heeft mijn site vandaag een make-over gekregen. Dat heb ik niet gedaan hoor, dat werd verzorgd door Wouter. En hij is niet, zoals ik eens schreef, een gepensioneerde zestiger die ergens op een zweterig kantoortje in New Delhi deze site bijhoudt. Nee, Wouter is best jong, en vader, en hier te vinden. En hij doet dus all things computerful rondom Digischool. Dank u, W. De tweede mededeling is dat ik net een halve Tony Chocolonely naar binnen heb zitten nassen op de bank. En nu ben ik een beetje misselijk. En word ik zichtbaar vetter! Laten we maar gauw palaveren over het onderwijsnieuws voordat ik met mijn beuzelachtige kopij nóg meer lezers van mij vervreemd. Het is al moeilijk genoeg om na ruim vier jaar nog steeds stukjes van zo’n excellent niveau af te leveren. Over excellent gesproken, het Ministerie zou toch Nederlandse scholen voorzien van de titel ‘Excellent’? Nou, dat is dus uitgesteld. Blijkbaar zijn die scholen volgens ons Ministerie nog verdomd lastig te vinden. Je wordt bedankt, Ministerietje, HARTSTIKKE BEDANKT! VERDE- *CapsLock uit* Verder nu.

Lees verder »