Wacht Maar Tot Je Zelf Kinderen Hebt

Niet zo heel lang geleden uitte ik in de koffiekamer mijn verbazing over een leerling die zelfstandig via internet de nieuwste peperdure sportschoenen van een bepaald merk had besteld. Erg veel respons kreeg ik niet. Dus zette ik mijn betoog voort en herinnerde de collega’s aan een middenbouwleerling die voor een goed rapport een Blackberry had gekregen. En toen kwam ‘ie hoor, de Grote Discussie Dooddoener, Het Argument Dat Alle Kinderlozen De Mond Dient Te Snoeren: “Wacht maar tot je zelf kinderen hebt.” Als dat zo is, Trouwe Lezer, dan wil deze 34-jarige Kinderloze Schoolmeester nooit een mini-Frankje om zijn benen hebben dralen. Want blijkbaar verander je dan van “een fatsoenlijk opgeleid, redelijk intelligent en bewust mens dat denkt in staat te zijn om een redelijke inschatting te maken van het ouderschap” in een geobsedeerde papa of mama die vanwege frustaties die voortkomen uit eigen jeugd hun kroost sufverwennen met materiële troep.

Of niet? Nee toch? Help me out, here! Hoe dan ook, daarna volgde in de koffiekamer een debat over vroeger en nu. Zijn kinderen en ouders materiëler geworden? Wordt er meer verwend? Zijn kinderen dus ook verwender en gaan ze wellicht minder zorgvuldig om met hun spullen? En scheelt het nu echt zoveel als je zelf kinderen hebt? Wat een vragen! Wat een dilemma’s! Wat ziet het haar van Diederik Samson er toch bizar uit van dichtbij!

Ouders en kinderen. Er staat een leuk Engelstalig stukje hierover op McSweeney’s. Lees maar mee:

Lees verder »

Gedwongen Mobiliteit

Mobieltjes op school. De meeste leerkrachten gaan er anno 2012 een tikkie krampachtig mee om. Dat we in een tijdperk van razendsnelle technologische ontwikkelingen leven hoef ik hier niemand uit te leggen. Hoop ik. (Stiekem weet ik best dat er nog een handjevol juffen en meesters is dat strak de hakken in het zand blijft zetten.) Maar de eerste golven zijn al over ons heen geslagen, dus de meeste leraren weten nu wel hoe ze zich staande moeten houden. En wat ben ik nu voor schijnheilige schoolmeester als ik kinderen nog steeds ten strengste verbied om hun mobiel mee naar school te nemen als mijn eigen broekzak om de vijf minuten piept, trilt, fluit en who-put-the-bomp-in-the-bomp-bah-bomp-bah-bompt? Precies. Een behoorlijk schijnheilige.

Dus heb ik me onlangs verdiept in de manieren waarop je mobieltjes met je leerlingen kunt gebruiken in de klas. En wat blijkt? Daar is nog aardig wat winst te behalen. En denk eens aan de leerlingbetrokkenheid als ze erachter komen dat ze hun mobieltje mogen gebruiken tijdens de les! Nee, het is niet allemaal zonder regels, de kinderen mogen niet tussendoor bellen met mama die dan in de pauze nog even het invulstrookje moet komen inleveren. En ja, de leerlingen van juf Fannie hebben pech. Juf Fannie doet niet aan mobiele telefonie. Juf Fannie denkt nog steeds dat ‘e-mail’ de beschermlaag van gesmolten glas is, aangebracht op voorwerpen van metaal of aardewerk om deze te beschermen, te isoleren of om deze te versieren.

De hoogste tijd voor een masterclass ‘Mobieltjes en schoolbeleid’. Dat is een training, maar ze vragen er €165 euro voor, dus dan noem je het een masterclass. Lees maar even mee:

Lees verder »

Voor Uw Motivatie: De Leerkracht PO Toiletkalenderplaatjes

 

Lees verder »

De Grote Leerkracht PO Absurd Onderwijsnieuwsquiz

Naast koffie, magere kwark en eieren verorber ik op een gemiddelde dag ook grote hoeveelheden onderwijsnieuws. En ik hoef u vast niet te vertellen dat daar een hoop geschreeuw, maar weinig wol bij zit. Men schreeuwt graag, in onderwijsactualiteitland. Vergelijk het maar met een schoolplein waar ook geregeld geroepen, geschreeuwd, gelachen en geklaagd wordt. En ik, Trouwe Lezer, ík ben uw fiere pleinwacht. Ik scheid voor u het kaf van het koren en breng alleen dát ondernieuws naar u, dat écht een pleister verdient. Of zo’n ijszakje in een sjoemelig washandvodje. Hoe dan ook; u begrijpt wat ik bedoel. Of niet. Dat zou ook kunnen. Ik sla nog wel eens op hol met vergelijkingen.

In ieder geval, we gaan een spelletje doen. Het gaat als volgt: Ik schrijf wat absurd onderwijsnieuws op (lees: ik schrijf opmerkelijk onderwijsnieuws op als zijnde iets absurds – omdat dat leuker wegleest) en u moet raden of het écht nieuws is of door mij verzonnen. En als u het allemaal goed geraden heeft, dan wint u ons sjoemelig washandvodje niks. Want onderwijs = geen budget. Klaar voor het spel?! Daar gaan we dan:

Lees verder »