Toen ik elf jaar was, moest ik van de groepsleerkracht tweemaal in de week ‘s ochtends rond negen uur het klaslokaal verlaten om naar het directiekantoortje te gaan. Daar zat dan juffrouw Streep met een groepje ontwikkelingsgelijken en een stapeltje rekenboeken te wachten tot we in een rustig tempo en met veel uitleg de voor ons ingewikkelde opdrachten te lijf konden gaan. Ik kan me nog herinneren dat juffrouw Streep ons meenam naar het schoolplein zodat we daar – in het volle zicht van de klaslokalen! – oppervlaktes gingen opmeten. Wat een gelukssensatie stroomde er toen door mijn elfjarige lichaam. Aan de slag gaan met krijt en bordlinialen terwijl je klasgenoten achter het glas bezig waren met werkboeken en schriften, heimelijke blikken op het speciale rekengroepje werpend. Mezelf kennende zal ik die ochtend wel iets harder gelachen hebben dan ik normaal deed. (Ik was de jongste van vier kinderen en hard lachen en hard huilen was nu eenmaal De Regel om wat aandacht te genereren in het gezin.)

Dat deed juffrouw Streep dus goed. Want als ik nu als 34-jarige leerkracht terugkijk op die tijd, dan realiseer ik me dat ik, in vergelijking met de kinderen die ín de klas mochten blijven, het helemaal niet zo geweldig voor elkaar had op rekengebied. Waar die kinderen door de stof stoomden als een ijsbreker door arctische wateren, peddelde ik er in een kanootje achteraan. Iets te hard lachend, dat wel. Nu, ruim twee decennia later, heb ik die mini-Frankies zelf in de klas. En ik hoor ze wel eens verzuchten dat ze van mij “altijd maar moeten werken”. Maar dat is niet zo. Want geregeld zie ik ze wegdromen en hoewel ze het idee hebben dat ik ze dan áltijd weer in de rekenboeken terugroep, is het tegendeel vaak waar. 

Een bromvlieg die door het open raam (en in groep 8 staat het raam altijd open) naar binnen reist en op expeditie gaat langs de verschillende kasten, hoeken en leerlingen kan voor de snel afgeleide rekenaar reden zijn om vijf minuten niet met staartdelingen en breuken bezig te zijn. De wind die buiten door de grote groene bomen suist kan minutenlang klinken als het fluisterende koor van een fantastisch droomvolk dat de jongens en meisjes van mijn groep over de horizon probeert te lokken, naar het land van trollen en prinsessen. Dus soms vingerknip ik iemand weer terug naar Blok 2, les 5, som 7. Maar meestal laat ik ze een momentje dromen.

Tenslotte deed ik dat vroeger ook op het schoolplein, met mijn krijt, bordliniaal en m’n beperkte kennis van vierkante meters. Dingen worden anders als je ouder wordt. En het lijkt wel alsof alleen de jeugdige dromers hun dromen exact uit kunnen laten komen zoals zij het voorgesteld hadden. Juffrouw Streep wist dat. En iedere leerkracht die dat niet doet, moet zich schamen. 

16 Reacties op “De Wind Die Buiten Door De Bomen Suist”

  1. Anja zegt:

    Wat een heerlijke column Frank, bedankt.

  2. Kristel zegt:

    De dromers zijn altijd wel heel erg leuk hè?! Ik hoop altijd dat ze op latere leeftijd de kracht hebben om voor hun dromen te blijven werken. Dat is zeker in de pubertijd met alle grote verleidingen niet altijd even gemakkelijk!

  3. Leerkracht PO » Blog Archive » De Wind Die Buiten Door De Bomen Suist | De Kleine Beer | Scoop.it zegt:

    [...]   [...]

  4. Frank Jongbloed zegt:

    You are welcome, Anja. Jij ook bedankt.
     
    All dreams begin in youth, is de eerste zin in Heinrich Harrers Seven Years In Tibet. Ik heb er wel eens aan gedacht dat op mijn smetteloze slaapkamerwand te hangen, Kristel, maar ik ben nu eenmaal niet zo'n VT-wonenman.

  5. Kristel zegt:

    Wel een heel mooie zin uit een heel mooie film! Toh het overwegen waard om die man te worden Frank! Mooie gedachten om elke dag mee op te staan. 

  6. Ans zegt:

    Wat een leuk uitstapje, op deze mooie zondagmorgen.
    Ik ben blij dat er blijkbaar nog meer leerkrachten zijn die genieten wanneer hun leerlingen wegdromen of zich totaal verliezen in een eigen variatie op de oorspronkelijke opdracht en dat dan gewoon even laten gaan. Heerlijk.
    Of alle dromen in je jeugd beginnen weet ik niet. Er is op elke leeftijd wel wat te dromen…. Gelukkig is het zondag, tijd genoeg daarvoor vandaag!

  7. Maike zegt:

    Wat een mooie column! Die dromers komen er wel. Ze verwezenlijken inderdaad later hun eigen dromen wel. Het zijn vaak creatievelingen die niet altijd veel op hebben met de leerstof. Ze zoeken hun eigen lesmaterialen en leren graag op een andere manier. Mooi dat je daar oog voor hebt.
    En eeem, ik zal er m'n best voor doen om het ook te zien.
     

  8. Frank Jongbloed zegt:

    Inderdaad een mooie film, Kristel. Maar het boek begint met de zin (ook een heel mooi boek!) 
     
    Ik ben er zelf ook niet altijd even goed in, Ans, dat "erbij blijven". Vaak zit ik tijdens het nakijken ook uit het raam te staren. 
     
    Bedankt, Maike. Over wat je schreef, ken ik een mooie quote. Maar die ben ik vergeten. Zo zie je maar weer. 

  9. Lisette zegt:

    Ik denk dat de meeste kinderen er wel komen, of ze nu dromer, streber, makkelijk of moeilijk zijn.
    Ze blijven leren, ondanks de leerkracht die voor de klas staat, maar doen dat allemaal op hun eigen manier.
    Is het minder er te komen door hard te werken en niet te dromen? Zijn er ook dromers die er niet komen, juist omdat ze blijven dromen? Een leerkracht draagt mijns inziens alleen maar bij als je het kind in zijn of haar eigenheid ziet en ertoe bijdraagt om dit alleen nog maar uit te bouwen en te versterken, zodat het daadwerkelijk de kracht van het kind kan worden.
    Je gezien en gehoord weten is de grootste motivator voor iedereen. Weten dat je het waard bent.

  10. Frank Jongbloed zegt:

    Je 1e zin weet ik niet, Lisette.
    Je 2e zin ben ik het niet mee eens.
    3e zin: Denk het niet.
    4e zin: Denk het wel.
    5e, 6e en 7e zin: Mee eens!

  11. Anja zegt:

    Ik blijf maar bezig met je column Frank. Deze week zag ik een clip van de dichter/rapper Fresku die het lied Pa van Doe Maar heeft bewerkt. De clip is nog niet openbaar, maar vertelt van een man die als jongen niet mocht dromen, althans daarop werd hij veroordeeld. Hij vertelt zijn vader hoe goed het nu met hem gaat, ondanks het "mislukken" op school. Hartbrekend mooi. Als de clip vrijgegeven is stuur ik de url

  12. Frank Jongbloed zegt:

    Ik ben opeens erg benieuwd, Anja. Ik ben meestal wel gevoelig voor zulke sentimenten. Ben meestal ook gevoelig voor keukenpapier en wollen sokken. Maar dat terzijde. 

  13. Christien van Gool zegt:

    Mooie column – doet me bijna weer zelf mijn columns oppakken voor DocentVO – er is nog geen vervanger gevonden …
    Weten jullie iemand voor http://wp.digischool.nl/docentvo/??

  14. Ruth zegt:

    Dromers in je schoolreisje-groepje zijn minder leuk. Je bent ze zo kwijt. Dat kan ook liggen aan mijn capaciteiten natuurlijk. Maar de twee drukste jongens (die al je aandacht proberen op te eisen) samen met de twee grootste dromers in één groep, tja, dat is vragen om moeilijkheden in een pretpark…
    En 'mijn' tieners dromen ook nog. Wel over andere dingen, maar in wezen willen we allemaal gezien worden door anderen.

  15. ine zegt:

    Dromers Ach
    The future belongs
                 to those who
    BELIEVE
            in the beauty
                   of their
              DREAMS
    Dat is toch een waarheid waar niemand omheen kan toch ?
    Doe dit zelf ook nog iedere dag
    Ook al lukt dit niet altijd kun je altijd nog terugkijken op de dromen die wel uit kwamen. Joh dat zijn er veel ……………………………..

  16. Frank Jongbloed zegt:

    Bedankt voor de mooie reacties, dames! En daarmee bedoel ik Christien, Ruth en Ine. 

Reageer


+ 8 = negen