Over sommige onderwerpen schrijf ik makkelijker dan andere. Met mijn acht jaar ervaring val ik niet bepaald onder de noemer ‘onderwijsveteraan’, maar ik ken mijn vak terwijl er voldoende zijn die dat niet kunnen (of mogen) beweren. Over het zogenaamde ‘etiketteren’ van kinderen heb ik een duidelijke mening. Ik vind dat het te vaak en te onzorgvuldig gebeurt. Of vanwege verkeerde beweegredenen. Maar ik waak er ook voor om mijn mening te specifiek te debiteren. Dat wil ik soms wel, maar op weg naar de schrijftafel trekt mijn beroepshouding met een aan hysterie grenzende dramatiek aan mijn broekspijpen, onderwijl jammerend dat ik “het niet moet doen, doe het niet!” En hoewel ik ooit eens door een opdrachtgever ‘geëtiketteerd’ ben als zijnde eigenwijs & arrogant, wil ik zo nu en dan best iets van een ander aannemen. Bijvoorbeeld van m’n beroepshouding. Dus geef ik het woord aan Micha de Winter, wiens achternaam niet bij dit meivakantieweer past, maar wiens boodschap ik het hele jaar zou willen horen. En ‘zou willen horen’ is heel lelijk Nederlands. Lees maar mee:

Micha de Winter over etikettering en rugzakjes die de vraag naar hulp in het onderwijs enorm heeft aangejaagd. Het interview met KRO’s Brandpunt vond in juni 2011 plaats. ”Er zijn veel voorbeelden van kinderen die op grond van een signaal, dus niet van een diagnose, allerlei hulpprogramma’s worden ingestuurd: ‘Baat het niet, dan schaadt het niet’, dat is wat men lijkt te denken.” De Winter is een van de sprekers het komende schooljaar op de zevende onderwijsavonden op landgoed De Horst in Driebergen. Volg de aankondigingen op hetkind! (hetkind.org)

In dit interview vertelt De Winter  over een moeder die het niet nodig vond haar kind Ritalin te geven en later ontdekte dat zij in een dossier werd omschreven als een ‘zorgmijdende moeder’. Interviewer Fons de Poel: ‘We zijn doorgeschoten?’ De Winter: ‘Er zit weinig rem op dit systeem. [...] Het is ook een voordehandliggende manier om allerlei problemen op te lossen. Maar de aard van die problemen ligt in de manier waarop wij met de problemen omgaan. Er zijn nu eenmaal drukke kinderen.’

‘Als dat dan op een gegeven moment spaak loopt – dat succesvolle project ‘kind’ – dan zijn er maar weinig andere wegen dan er een stoornis van te maken, of in ieder geval een hulpvraag voor de deskundigen. [...] We zoeken de professionals op om onze misère op te lossen.’

Kijk hier voor meer informatie over bovenstaande tekst.

Natuurlijk weet ik dat een heleboel diagnoses juist zijn en dat de behandeling die voortvloeit uit een diagnose voor een heleboel kinderen, ouders en leerkrachten als een geschenk uit de hemel zijn. Dus dat heb ik bij deze ook even genoteerd, oké? Maar een diagnose is geen ehm… identiteit. Tja. Lastig uitleggen nog. Laat ik het anders proberen. Ik eet al ruim tien jaar geen vlees en vis. Maar ik vind het irritant om te zeggen dat ik vegetariër ben. Want daar hebben mensen gelijk een beeld bij. Een beeld dat niet bij mij past. Sommige daarentegen dwepen met dat vegetariërsimago, tot op het onbeschofte af, als ze bijvoorbeeld iets met vlees aangeboden krijgen. En sommige mensen dwepen met een diagnose zoals ADHD of dyslexie. Dus-

Ik praat alweer teveel, hé? Oké. Ik houd mijn mond en ga weer verder met het kijken naar de Terminator op RTL7 (die heeft niet zoveel met zorgdiagnoses).

Rest mij u nog te vragen: Wat komt u als leerkracht vaker tegen, goede of minder goede praktijkvoorbeelden n.a.v. een etiketje?

Foto

16 Reacties op “Wie Wil Er Een Sticker?”

  1. Kristel zegt:

    Het viel mij laatst op dat er bij mij op school maar 3 kinderen zijn met een etiketje! 3 van de ruim 200 dat is tegenwoordig in het regulier onderwijs heel bijzonder! Ik ben er trots op! Bij ons op school zijn er duidelijke afspraken over de stappen die genomen worden als een leerkracht problemen heeft met het lesgeven aan een kind. De eerste stap is kijk naar je eigen handelen! Alleen wanneer alles geprobeerd is zal de stap gezet worden naar een onderzoek met bijbehorende diagnose. Ik ben van mening dat kinderen vrij gemakkelijk een etiket krijgen. Ik heb ook de er ervaring op een andere school waar ouders heel graag een etiketje voor hun kind wilden. Dat maakte hun kind pas echt bijzonder. Tja een etiket……! 

  2. Frank Jongbloed zegt:

    3 van de 200? Dat zijn er zeker niet veel. En als je de leerkrachten meerekent?

  3. Kristel zegt:

    Haha onder onze leerkrachten geen etiketjes al zouden er zeker een aantal een positieve diagnose kunnen krijgen! ;-)

  4. Anja zegt:

    Tjee, een reactie hierop geven valt niet mee. Het borrelt in mijn brein, de ene gedachte na de andere komt boven. Ik ga eerst nog even rustig door met borrelen voordat ik een verdere reactie geef.

  5. Frank Jongbloed zegt:

    By all means, Anja, take your time. Het is vakanjatie.

  6. Joke zegt:

    Ik denk dat mijn antwoord hier een beetje in verwerkt is:
    http://www.lerarenblogs.be/V2/index.php?page=blog&on=329
    Soms is een diagnose echt een opluchting. (Ik weet er zelf alles van.) Maar dat ik als de dood  ben voor verkeerde etiketjes, zal na het lezen van mijn blog duidelijk zijn.

  7. Ine zegt:

    Je reactie is me uit het hart gegrepen Joke. Ik zelf ben moeder van een ADHD kind en durf dat bijna niet hardop te zeggen. Je krijgt direct de reactie : O ja daar heb je er weer zo een die zonodig moet. Wij zijn thuis 9 jaar aan het donderen geweest met onze jongste. Heb met mijn handen in het haar gezeten. Was om 20.00 uur doodop en tot weinig meer in staat. Nadat hij weer iets uitgehaald had ( met een baksteen op  auto s schrijven, dat was toch een leuk schoolbord ! )Kreeg en hadden wij een hoop gedonder in onze buurt . Het werd me echt even zwart voor de ogen. En terwijl ik eigenlijk beter had moeten weten (  in je klas zag je dat toch ook ) had ik werkelijk het idee dat het aan mij lag. Verkeerde opvoeding. Toen eindelijk vastgesteld was wat hij had, en hij op medicatie werd ingesteld kregen wij een heel ander kind te zien. Na een paar weken kwam hij met een zelfgemaakte geboortekaart van zichzelf aanzetten. Hij voelde zich opnieuw geboren. Al het voor hem vervelende oude gedrag moest weg. Dit hebben wij op een grote rol behangpapier geschreven en verbrand. Daarna hebben we beschuit met miusjes gegeten. Mensen in je omgeving weten vaak niet wat een hel hieraan vooraf gegaan is.en soms nog zo is. Misschien is het zo bij enkelen dat er te snel een etiket geplakt wordt. Ik herken dit echter niet. Mijn zoon is een half jaar lang getest. Ook in een andere omgeving werd hij bekeken. Op school bij de handbal, thuis. Ja Frank je hebt bij deze gezegd dat er zeker ook kinderen zijn bij wie terecht een etiket geplakt wordt. Maar voor mij komt het vervelend over. Omdat ik steeds het gevoel krijg dat ik moet bewijzen dat er met mijn kind wel degelijk wat aan de hand is. En dat doet pijn. Vaak wordt alles op een hoop geschoven. Als je mijn verhaal hierboven hebt gelezen begrijp je misschien een beetje waarom. Het gaat nu een stuk beter met hem. Hij zit op het LWO middelbaar onderwijs. Maar ik kan er nachten van wakker liggen over hoe zijn toekomst gaat verlopen. Vooral omdat er veel mensen zijn die niet verder kunnen kijken dan hun neus lang is en menen op te moeten merken : O God daar heb je er weer zo een die zonodig moet …………………………………………
    Zo dat moest er even uit.

  8. Joke zegt:

    Mijn blog was al eerder geschreven, Ine en was dus geen reactie op deze blog al paste hij er wel bij. (Om te zorgen dat er regelmatig andere blogschrijvers aan bod komen, wordt er soms aan een andere blog voorrang gegeven. Ik zet hem in de 'wacht' en lees wanneer hij geplaatst kan worden.)
    Ik ben blij dat hij je er toe heeft gebracht te reageren, want dat lucht vaak op. Sterkte, want altijd maar vechten tegen de bierkaai blijft moeilijk en is dodelijk vermoeiend. Maak je niet te veel zorgen voor de toekomst. Tegen die tijd zie je wel weer en misschien valt het mee. Vlak de kracht van je kind niet uit.
    Wat beschrijf je een prachtig ritueel om het nare verleden te laten verdwijnen!

  9. Frank Jongbloed zegt:

    Ine, ik schreef dat stukje aan het einde (de goede voorbeelden) met specifiek jou in gedachten. Je hebt je verhaal hier al eens beschreven en ik ben het niet vergeten. Ik verwachtte al een reactie van je. Eigenlijk hoopte ik er op, want het is mijn bedoeling om discussies om gang te brengen hier met het liefst zoveel mogelijk meningen. 
    Dus ben ik heel blij met Ine & Joke en alle andere mensen die hier reageren. Minder blij ben ik met baksteen op mijn motorkap. Maar gelukkig beperkt mijn motorkap zich tot de zwart-witte kat van de buren en vogelskijt. 

  10. Ine zegt:

    Bedankt voor je reactie Joke. Ik kan inderdaad wel eens wakker liggen over hoe dat nu allemaal moet in de toekomst. We proberen het zo goed en zo kwaad mogelijk te begeleiden maar een hoop moet hij toch echt zelf doen. Het is zeker zo dat hij ons soms verbaasd laar staan over wat hij wel kan. Zo heeft hij voor de volle overtuiging richting toneel gekozen. Na maanden van oefenen trad hij voor meer dan 500 mensen op. Wijdachten dat wordt niks , die lappen tekst onthouden de anderen niet in de reden vallen etc. Tot onze stomme verbazing stond hij op dat toneel of dat hij het iedere dag deed. Joh wat waren wij trots. Totdat je weer met de voetjes op de grond komt en denkt : Zit er iemand te wachten op een lolbroek met de opleiding beroepsonderwijs niveau 2 in tijden van deze crisus ? Of denk ik te zwartgallig ?
    Ja Frank je weet van me dat ik soms heftig uit kan halen. Ik ben een mens die het soms zoals je terecht opmerkte het niet kan laten te reageren. Vaak voel ik dat zo omdat de zaken niet altijd zwart wit liggen. Als je hart dan ook nog eens mee speelt als ouder is die mening ook nog eens gepeperd. Ik denk dat ik me daarom ook zo thuis voel in het onderwijs. Op een heel klein stukje kan ik de wereld om me heen laten zien dat juist dat kind met die grote mond of het tegenovergestelde juist dat kind dat niets uit de wereld heel veel te bieden kan hebben. Maar ze moeten wel de kans hebben dit te mogen laten zien en het zelf in gaan zien. Vooral aan die laatste twee zaken ontbreekt het nogal eens. Zo en nu ga ik alle paaseieren die nog over zijn van de Pasen laten smelten en er nieuwe bonbonnetjes van maken met mijn zoon. Wedden dat er iets uitkomt wat nog nooit eerder is gemaakt ? :)

  11. Joke zegt:

    Quote van Ine: Zit er iemand te wachten op een lolbroek met de opleiding beroepsonderwijs niveau 2 in tijden van deze crisis ? Of denk ik te zwartgallig ?
    Niemand weet waar de wereld op zit te wachten in een crisis. Misschien is het enige dat ze dan nodig hebben juist een lolbroek om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Wie zal het zeggen? Dat probleem kan je 's nachts echt niet oplossen. Meestal komt alles vanzelf op zijn pootjes terecht. En als dat niet het geval zou zijn, is het nog vroeg genoeg om er over na te gaan denken. Kijk niet vooruit, maar loods hem steeds door elke nieuwe periode en alleen op momenten dat dat echt nodig is.
     

  12. ine zegt:

    Joke :
    Mijn verstand zegt je hebt gelijk.
    Mijn hart roept iets anders.
    ( We hebben een spinnenweb van chocolade paasresten gemaakt ) Alhans zo zag mijn keuken eruit na het gieten van de smurrie. Wel gelachen dat wel.

  13. Cecile zegt:

    Zoals bij een timmerman de deuren kraken zo konden wij als docenten onze jongste  dochter niet opvoeden dachten we wel eens. Ik herkende wel heel veel overeenkomsten mbt autisme en de GGD beaamde dat. We hadden alle redenen om "een sticker:" aan te vragen. Die sticker hoefden we niet maar het boek "Geef me de 5, een praktisch houvast bij de opvoeding en begeleiding van kinderen met autisme" van Colette de Bruin gaf ons genoeg leidraad om met haar om te kunnen gaan. Ons gezinsleven werd een stuk positiever en dus aangenamer. En natuurlijk kan ik deze tips gebruiken in de klas bij de kinderen zonder sticker, waarvan je de kenmerken van autisme wel herkent. Het baat!

  14. Joke zegt:

    De 5 van Colette werken ook bij kinderen zonder autisme, al hoeft het dan niet met pictogrammen en zo extreem ver doorgevoerd te worden (ze kunnen makkelijker zelf iets 'invullen'). Het geeft kinderen houvast.
    Sommige kinderen zonder stickertje lopen ook wel eens vast als een van de punten niet duidelijk is, sommige kinderen met andere stickertjes dan autisme ook. Ik vind het voor een leerkracht een aanrader om alle 5 vooraf even aan te geven.

  15. ine zegt:

    Ik ken het boek niet Cecile maar na reactie ga ik het zeker uitproberen.
    Bedank voor de tip !

  16. Suman zegt:

    Ik had ook inderdaad niet het idee dat hij het heel erg seureis bedoelde. Als je hoort wat voor wazige gesprekken mijn tandarts heeft met zijn assistente terwijl ik met mijn mond vol vingers en apparaten zit

Reageer


4 × zeven =