Stakingsverzadiging & Sacharinewijsheid

Laten we het eens over iets positiefs hebben. Dat gezever in de lerarenkamer over tekorten en ontberingen begint een beetje voor stakingsverzadiging te zorgen. De hoogste tijd dus voor wat sacharinewijsheid. Wist u trouwens dat sacharine (een zoetstof) bij toeval is ontdekt nadat een wetenschapper vergeten was vóór het eten zijn handen te wassen? Echt waar. Moet u ook eens doen. Uw handen niet wassen en dan tijdens het wegnassen van uw schoollunch nieuwe smaken ontdekken. [Hier was ik dan van plan een leuke grap over poep te maken, maar om de schijn van intellect hoog te houden doe ik dat maar niet.] Afijn. Zoetige wijsheid dus. En aangezien al het kunstmatige uit de Verenigde Staten komt, zo ook De 12 Zaken Die Leerlingen Het Meest Belangrijk Vinden Als Een Leerkracht Ze Benadert. De bedenker van al dit moois is Angela Maiers, niet te verwarren met onze eigen Anita Maiers*. U weet wel, van dat spleetje. Hm. Of was dat Tony Willé, die van Pussycat? Ik dwaal af. Hoe dan ook, lees maar even mee:

Lees verder »

Sufgejufte Jongens

Toen ik laatst klaar was met dansen in de vensterbank van school en mijn blauwe skisokken weer ónder mijn broekspijpen deed in plaats van eroverheen, verzuchtte ik tegen mijn collega; “Ik heb wel eens het vermoeden dat ik tegenwoordig ook makkelijk in aanmerking kom voor een ADHD-diagnose.”

Mijn collega, die mijn vensterbankdansvaardigheden van begin tot schitterend einde genegeerd had, keek even van haar tijdschrift op, beet in haar appel en mompelde iets van: “Ja. Zou kunnen joh.”

Ik heb hier veel over drukke en domme jongens geschreven. Hier, hier, hier en nu heb ik geen zin meer om mijn archief door te spitten. Ik heb namelijk wel eens medelijden met de jongens. Laatst leidde ik een geïnteresseerde ouder door mijn school en ze vertelde mij dat haar zoontje hoopte bij mij in de klas te komen omdat hij dan ‘een stoere meester’ zou hebben. Het arme sufgejufte schaap, dacht ik. Voor hem is een meester op een school net zoiets als een pabostudent die perfect kan spellen. Je weet dat ze er zijn, maar je komt ze nooit tegen. Tijd dat we jongens eens jongens laten zijn. Dat wij ons aanpassen en niet gelijk een ADHD-sticker op de – in onze ogen – te grote mond slaan. En wie kan dat beter zeggen dan Angela Crott? Nou, laat me u dit vertellen; niemand kan dat beter zeggen dan Angela Crott. Lees maar even mee:

“Begin twintigste eeuw werden jongens nog gezien als mannen-in-wording, op weg naar een belangrijke rol in de maatschappij. Dat ze in de tussentijd brutaal en baldadig waren, hoorde erbij. Tegenwoordig zijn diezelfde eigenschappen een probleem, vooral in de klas. Jongens zijn niet veranderd, wel hoe opvoeders naar hen kijken, concludeert historica Angela Crott. Zij promoveerde op 21 december 2011 aan de Radboud Universiteit op onderzoek naar opvoedingsliteratuur over jongens tussen 1882 en 2005.

Jongens doen het in het onderwijs minder goed dan meisjes, daar is de afgelopen tien jaar al veel over geschreven. Dat zou mede komen omdat het huidige onderwijs beter aansluit bij ‘meisjescompetenties’ zoals communicatieve vaardigheden. Angela Crott, gefascineerd door opvoeding en sekseverschillen (in 2004 publiceerde ze het boek Is mijn zoon een macho?), zag er aanleiding in om de geschiedenis in te duiken.
Wat is er aan de hand met de jongen als ‘opvoedeling’? Is er eigenlijk wel wat met hem aan de hand? Om met het eind te beginnen: nee, met jongens is niks aan de hand. Zij zijn, aldus Crott, wezenlijk hetzelfde gebleven. ‘Jongens hebben altijd een drang tot lawaai, actie, exploratie en gelding gehad.’ Wat door de tijd verandert, is de waardering voor dergelijke ‘jongenseigenschappen’ – wat weer een gevolg is van veranderingen in de samenleving.

De geschiedenis overziend pleit Crott voor meer begrip en waardering voor jongensgedrag. ‘Als jongens moeilijk schools kunnen leren, moet je ze dan iedere keer vragen om reflecties op hun eigen gedrag te schrijven en portfolio’s in te leveren? Er moeten toch ook onderwijsvormen te bedenken zijn die meer inspelen op hun fysieke energie, hun durf en nieuwsgierigheid.’
Ze noemt de ambachtsschool, het schooltype waar jongens het altijd goed hebben gedaan en de enige school die positief besproken wordt in de bronnen. ‘Als er nu gesproken wordt over kenniseconomie, dan gaat het niet over deze vorm van kennis. Die verdient meer waardering, zodat ouders hun zonen daar weer met trots naar toe laten gaan.’.

Ik heb toevallig vanmiddag mijn oude Jeep Cherokee naar de garage gebracht waar het bakbeest verkocht gaat worden. In die auto heb ik me drie jaar lang een wilde avonturier gevoeld ook al heb ik zelden een ongeasfalteerde weg onder mijn banden gehad, voelde ik een zucht van testosteron door me gaan als ik het gaspedaal flink intrapte ook al stond ik op het parkeerterrein van de C1000 en had ik onderweg altijd het gevoel bezig te zijn met een mysterieuze queeste ook al reed ik naar de afhaalchinees voor een vegetarische loempia met pindasaus. De jongens in mijn klas vonden het ook jammer toen ik aangaf een nieuwe auto gekocht te hebben. Nu rijd ik in een hele luxe schoolmeesterauto. Wel een 2.2 diesel automaat.

Ik snap de jongens uit mijn klas wel. En zij snappen mij. Meestal. Ik snap die Angela Crott ook wel. Maar de vraag is:

Beste juffen en meesters die dit lezen, snappen jullie Angela Crott ook?

(Met dank aan Brünhilde, die vroeger te vaak behandeld wilde worden als een wilde jongen en nu tegen haar zin is getrouwd met ene Bianca.)

bron
foto

Homo’s, Prutpabo’s en Drank: Uw Onderwijsnieuws

Zo. Als leerkracht van groep 7/8 heb ik de cito eindtoets weer achter de rug. Genoeg daarover. Wat een opgewarmde felle discussies worden daar ieder jaar weer over gevoerd. Volgend jaar worden die discussies ongetwijfeld een stuk heter opgediend dankzij de verplichte eindtoets voor alle Nederlandse basisscholen. Maar voor 2012 zijn de drie antwoordbladen ingevuld, gebundeld en opgestuurd. En heb ik drie ochtenden de tijd gehad om onnozele websites te bekijken en mijn favoriete tijdschrift Monocle te lezen met een vinger in mijn neus en een mok chocolademelk op tafel allerlei belangrijke ontwikkelingen bij te houden op het gebied van didactiek en onderwijsactualiteit. En wat werd er weer veel geschreven, gesproken, gezeurd, gezanikt en gemekkerd in het onderwijs. Laten we enkele berichten bekijken. Samen. U en ik. Kom maar even naast me zitten, doe uw schoenen uit en uw voeten op de verwarming en… lezen maar:

Lees verder »

Astrid Röntgen & De Onderwijssloebers

Wat is dat heerlijk, hè? Zevenentwintig rapporten schrijven en ze dan om twaalf uur ‘s middags aan de kinderen meegeven, wetende dat je díe klus voorlopig weer achter de rug hebt. Ach ja, misschien is er volgende week de cito eindtoets en zijn er twee avonden vol tienminutengesprekken, maar hee; die rapporten zijn geschreven! En dan rijd je naar huis, bestel je telefonisch een vegetarische kurma bij plaatselijk Klein-India en zet je na het ophalen van de hete prak koers richting Huis met het voornemen om daar eens helemaal niets te gaan doen. En dan kom je tot de conclusie dat je ook wel weer een stukje op je website mag schrijven. Dus wat doe je dan? Precies. Knippen en plakken. Van je Twitter-account. Want twitteren is leuk. Dus nu; Een Willekeurige Verzameling Berichtjes Van Franks Twitter-account, Aangekondigd In Hoofdletters Maar Waarom Weet Eigenlijk Niemand. Lees maar mee. Of Twitter maar mee. Of gewoon mee:

Lees verder »