Het Verval en Verloederingsproces van De Samenleving, Zoals Opgemerkt in Het Primair Onderwijs

Amerikaanse speelfilms over het onderwijs gaan vrijwel altijd over hetzelfde onderwerp; naïeve onderwijzer gaat lesgeven op ghettoschool, verliest gaandeweg enkele leerlingen aan het verval van de samenleving, maar triomfeert op het einde met een kudde geslaagde jongvolwassenen (waarvan er eentje zwanger is en een ander op het állerlaatste moment voor de juiste weg koos). Volgens deze verhalen is hedendaags onderwijs een warzone en is alleen een ludiek schrijfproject over Shakespeare de weg naar een diploma. Robin Williams, Michelle Pfeiffer, Hilary Swank, Morgan Freeman; ze kunnen je er van alles over vertellen. James Belushi niet, die schoot z’n leerlingen gewoon dood. Fuk passend onderwijs. Maar we leven niet in de Verenigde Staten. En Hollywood is nep.

Voordat ik net begon te typen, ging ik even na wat ik allemaal al heb meegemaakt in het primair onderwijs aan agressiviteit. En schrok daar wel een beetje van. Ik ben geslagen, bedreigd, uitgescholden en beschuldigd. Mijn hemel, ik geef les in Gangsta’s Paradise! *steekt een joint aan en zingt: “been spendin’ most their lifes, livin’ in a gangsta’s paradise”* Afijn. Het “verval en verloederingsproces van de samenleving.” En dat is een citaat uit een onderzoek over ons onderwijs. Is het nu echt zo erg, collega’s? Lees het volgende onderzoek maar:

Lees verder »

De Riekende Remsporen

Een poosje geleden kwam er een vreemd kijkend kind bij mijn bureau staan. “Meester, de wc is een beetje vies.” Ik voelde nattigheid. Het kind had dat waarschijnlijk ook gevoeld. Letterlijk. Ik liep naar het betreffende toilet en deinsde achteruit door een oudtestamentische gruwellucht. Met tranende ogen keek ik ín de toiletpot en zag dat een kind de wc-rol in de pot had laten vallen. Om er vervolgens doodleuk overheen te kakken. Het leverde een schitterend stilleven op voor het artistieke oog, maar de bijbehorende walm was niet te harden. Gealarmeerd door mijn kreten van walging kwam er een juf aangesneld. “Wat is er aan d- LIEVE HEMEL! WIE HEEFT HIER ZO ZITTEN BEREN!?” Op kordate wijze greep ze een emmer uit het schoonmaakhok, trok een grimas en ging het riekende heuveltje te lijf. Ik grinnikte een beetje vanwege de kokhalsgeluiden die er uit het kamertje kwamen, maar alleen als ik zeker wist dat niemand me kon zien. Want zo ben ik. Op de Groningse basisschool De Petteflet zetten ze de overblijfmoeders aan het werk om de riekende remsporen van het glazuur te schrobben. Why didn’t I think of that? Lees maar even mee:

Lees verder »

Vrijwillige Ouderbijdrage

Schiet u als leraar bij het woord opvoeding ook zo in de stress? En bent u bang voor kritische vragen van ouders? Ik niet. Maar ik ben dan ook een jonge leerkracht zonder kinderen voor een klas met 30 pubers, aldus “moeder, Leeuwarden” in de reacties op het geciteerde artikel hieronder. En die leerkrachten hebben sowieso geen benul waar ze het over hebben. Blijkbaar. Afijn, over die stress, dat heeft schooldirecteur Hans Christiaanse niet helemaal correct. Waar hij wél een punt mee scoort is de constatering dat lerarenopleidingen bar weinig doen aan het onderwijzen in hoe je met ouders moet omgaan. Het is namelijk een feit dat ouders tegenwoordig vaker een verklaring bij de leerkracht komen halen naar aanleiding van iets dat ze van hun kind hebben vernomen, dan dat ze een verklaring bij het kind gaan halen naar aanleiding van iets dat ze van de leerkracht hebben vernomen. Leest u die zin gerust nog een keertje, ik wacht wel even.

*pompiedom, pompiedom, who put the bump in the bomp bah bomp bah bump?*

Yes? Zijn we er weer bij? Mooi. Dan gaan we nu het betreffende artikel lezen.

Lees verder »

Gee Gee Dee

Ik zal het maar gelijk op tafel gooien; ik was vroeger erg bang voor de schooldokter. Nee, echt. Ze was oud, extreem gerimpeld, bewoog zich roofdierachtig traag door de gangen van het schoolgebouw en zag eruit alsof ze kleine jongetjes met blond piekhaar tussen de middag als lunch vermaalde tussen haar reusachtige, grijsgele tanden. En ze zat aan piemels. Ook niet onbelangrijk. En ik was destijds inmiddels “oud” genoeg dat ik niet eens meer kon herinneren of er ooit iemand behalve ikzelf aan mijn piemel had gezeten. Maar de schooldokter wilde er dus wel aanzitten. Om te kijken “of het vel nog goed naar achteren kon.Voor later.” Voor later? dacht mijn beperkte breintje onder dat blonde piekhaar. VOOR LATER!? De horror! De schande!

En wat lees ik vandaag? Van een andere orde, maar in dezelfde categorie: “GGD staakt seksuele voorlichting op scholen.” Het eerste citaat van Laurent de Vries, directeur van GGD Nederland? “Bij vrijwel alle GGD’s wordt de komende tijd flink gesneden.” Gesneden? Ka-boem. Dank je, Laurent. Al dat jeugdtrauma, in één klap weer terug. Lees maar even mee:

Lees verder »