Als kind was ik dol op spannende verhalen. Maar ik was ook vrij gemakkelijk bang te krijgen en dit maakte mij een probleemloos slachtoffer voor de pesterige praktijken van mijn broers en zus. Zo hebben ze eens – waargebeurd verhaal – een cassettebandje opgenomen met zachte mekkergeluiden van onze geit (ik woonde op een klein boerderijtje) en dit onder mijn bed gelegd. Toen ik ‘s avonds sliep hebben ze  het bandje gestart en ging mijn broer op het dak zitten zodat hij aan mijn slaapkamerraam kon krabben. Ik schrok wakker en zeek in mijn bed. Ik zal jullie de rest van het verhaal besparen. Afijn. Kinderen zijn gek op grappige en enge verhalen.

Behalve als het over Harry Potter gaat natuurlijk. Want we weten allemaal dat hij een telg van de hel is, nazaat van Satan of des duivels descendent. Of leerling van een homoleerkracht (die vuige Perkamentus). Want we weten allemaal dat orthodox-christelijke scholen daar niets van moeten hebben. Expecto patronum! Da’s duivels voor: lees maar even mee:

“Op open pc-scholen hebben orthodox-christelijke ouders wat betreft het boekenbeleid een flinke vinger in pap, constateert Van Koeven, docent Nederlands op de pabo van de Hogeschool Windesheim in Zwolle. „Nogal wat pc-scholen hebben bijvoorbeeld geen boeken over Harry Potter of werk van kinderboekenschrijver Paul van Loon, om zo geen conflict te krijgen met orthodox-christelijke ouders.”

Van een duidelijk ‘boeken­beleid’ is op open pc-scholen nauwelijks sprake, stelt Van Koeven vast. „Er is veel hapsnapbeleid. Keuzes om boeken wel of niet in de collectie op te nemen, zijn doorgaans niet gebaseerd op een duidelijke levenbeschouwelijke visie. Veel hangt af van de vraag hoe een bepaalde leerkracht denkt over bijvoorbeeld magie in boeken. Verder zien veel scholen boeken vooral als hulpmiddelen waarmee je kinderen lezen kunt leren. Vaak hebben leerkrachten veelbesproken boeken zelf niet gelezen.”

Tegelijkertijd viel het de Zwolse promovenda op dat specifiek christelijke kinderboeken op de onderzochte pc-scholen weinig populair zijn. „Er wordt negatief gedacht over christelijke jeugdboeken. In de trant van: er worden in die boeken te duidelijke antwoorden gegeven. Ook speelt onbekendheid met christelijke kinderboeken een rol.”

Ik heb vroeger ook op een protestants-christelijke basisschool gezeten. Tegelijkertijd keek ik elke horrorfilm die God verboden had orthodoxe religieuzen verboden hadden. Het engste verhaal dat ik ooit gelezen heb staat overigens in de bijbel. Over een man die bezeten is door demonen en wiens kwade geesten door Jezus in een groep wilde zwijnen worden overgebracht. Deze groep stort zich vervolgens luid gillend in een afgrond. Brr. Daar is Voldemort een soort Ronald McDonald bij.

Zo. Nu ik een stukje geschreven heb met de naam Jezus erin, zullen de klachtmails wel weer gestaag binnendruppelen vanavond. Maar dat let mij niet om u eens even de volgende vraag te stellen:

Welke boeken komen bij u het klaslokaal niet in?

bron
foto

12 Reacties op “It’s A Kind Of Magic”

  1. Kristel zegt:

    Bij mij mogen alle boeken het klaslokaal binnen. Zelf kies ik altijd boeken die ik bij de leeftijd van mijn kinderen vind passen. Wanneer een kind een boek meebrengt wat ik niet toepasselijk zou vinden voor de doelgroep dan mag hij/zij vertellen waarom het een goed boek is. Dan moet het dus wel gelezen zijn door het kind. Dit is overigens nog nooit gebeurd. Mijn kinderen komen vooral met de boeken van Tup en Joep en Jip en Janneke.

  2. Frank Jongbloed zegt:

    Ik had laatst De Verschrikkelijke Schoolmeester van Dolf Verroen in mijn handen. Mijn hemel, zo politiek incorrect worden ze tegenwoordig niet geschreven.

  3. Kristel zegt:

    Dat is toch een heerlijk boek?! Dat komt er bij mij ook gewoon in hoor! Genoeg stof tot discussie zou ik zeggen!

  4. Hartger zegt:

    Wat dacht je van het Paasverhaal? Verraad, moord, marteling, geestverschijningen. Maar de kinderen luisteren ademloos. Ze kunnen best wat hebben qua horror. En ik heb geen klas, maar als ik die had zou ik die HOI-serie doodzwijgen. Mijn hemel wat een getut.

  5. Frank Jongbloed zegt:

    Kinderen kunnen inderdaad aardig wat hebben. Die HOI-serie is bij de meiden in mijn klas erg populair. Ik heb er nooit eentje gelezen, maar hee; als ze een boek oppakken, ben ik blij.

  6. Carin zegt:

    Wat er bij mij niet in komt, is de heruitgave van Astrid Lindgrens “Superdetecive Blomkwist”-serie. Uit jeugdsentimentele overwegingen las ik dit boek en ontdekte tot mijn grote schrik dat de boeken gecensureerd zijn naar de ‘maden en wormen van deze tijd’. Ik heb mijn oude boeken er eens naast gelegd en wat denk je hiervan:

    (uit: Superdetective Blomkwist leeft gevaarlijk, 1975)
    “Eva-Lotta knikte bevestigend, omdat zij dat vanzelfsprekend vond, en liep verder over het plein. Ze liet een spoor van kersepitten achter. Haar moeder stond haar een ogenblik na te kijken.”

    (uit: De Bende van de Witte Roos, 2008)
    “Eva-Lotta knikte, omdat ze dat vanzelfsprekend vond en liep verder. Ze genoot van de kersen, spuugde de pitten netjes in haar hand en gooide ze even later in een vuilnisbakje dat ze bij een kraam zag staan. Haar moeder stond haar na te kijken en knikte goedkeurend.”

    En zo zijn er nog heel wat fragmenten “gecorrigeerd”. Vreselijk!

  7. Frank Jongbloed zegt:

    Als dat inderdaad niet Lindgrens originele teksten zijn (je weet niet, misschien was de oorspronkelijke vertaler lui), dan is het met recht verschrikkelijk. Dat boek is eenvoudigweg herschreven door iemand die beter dan Lindgren tracht te zijn. Erg hoor.

  8. Carin zegt:

    Daar heb ik ook aan gedacht, ben van plan een Zweedse versie te lezen (hopelijk krijg ik die binnenkort).
    Maar ik kan me niet voorstellen dat Astrid Lindgren over zo’n walgelijk braaf kind zou hebben geschreven.

  9. Theo 7/8 zegt:

    Wij hebben ooit nog eens boeken verwijderd uit een schoolbieb van Peter Spoor, waarin Chinezen uiteraard voor ‘Gelen’genoemd werden en negers met zoenlippen werden uitgerust, standaard. Daar zaten de blanken ook allemaal in de soeppot. Het zou zo leuk zijn om dat als voorbeeld te gebruiken in een klas om aan te geven hoe ook (jeugd-)boekenschrijvers niet de dans ontspringen in een veranderende tijdgeest. Dat wat nu eng lijkt ( de correctie in het kersenpittenverhaal)is dus nogal mild. En helemaal niet ter zake doende.
    Er is zoveel veranderd dat er op een aanhangertje voortaan een netje moet..alsof je in een levenmiddelenzaak verwikkeld bent. De wereld draaft door!! Dus ook de boekenwereld.

  10. Frank Jongbloed zegt:

    Ik ben benieuwd of Astrid Lindgren die mening met je deelt, Theo 7/8.

  11. Carin zegt:

    Over de censuur van Astrid Lindgrens boeken, zie 6: Ik heb het nog eens nakegeken, in het Zweeds is dit fragment:

    “Eva-Lotta nickade bekräftande åt detta självklara faktum och fortsatte över torget. Körsbärskärnor markerade hennes väg. Modern stod ett ögonblick och tittade efter henne”

    Het eerste fragmentje in 6 is dus vrijwel letterlijk vertaald, het tweede fragmentje is “verbraafd”.

    Wat mij tegenstaat van deze censurering, is dat het karakter van de personage geweld wordt aangedaan. Blijkbaar vond de bewerkster van de vertaling (= Suzanne Braam) haar eigen waarden belangrijker om te publiceren dan het boek zoals Astrid Lindgren het bedoeld had.

    Dit is niet te vergelijken met het gebruiken van een moderner synoniem in de plaats van “Gelen”.

  12. Frank Jongbloed zegt:

    Gelukkig lees ik nu de oude versie van De Gebroeders Leeuwenhart voor. Ik kan merken dat daar nog niet met het moderne censuurzwaard is rondgezwaaid. En dat is maar goed ook, want juist het ‘ouderwetse’ (klassieke?) aan dat boek is zo mooi.

Reageer


+ 5 = elf