Een Goede Morgen

Introductie: het onderstaande verhaal schreef ik jaren geleden. Het is gebeurd, maar niet recentelijk. Dat maakt het niet minder actueel. Het zijn situaties waarin je terecht kunt komen, als leerkracht, als mens. Een paar details zijn om privacyredenen weggelaten of aangepast.

Het woord ‘uitgestorven’ wordt van een nieuwe, droevige lading voorzien als ik vanmorgen vroeg in de regen over een verlaten begraafplaats slenter. Een vader van een oud-leerling is deze week plotseling overleden en omdat de uitvaartdienst vlakbij mijn woonplaats wordt gehouden, ben ik de persoon die naar de condoleance gaat. Uitgestorven. Het is een woord dat zich humorloos bij mij aandient. Op mijn nette, zwarte schoenen en in mijn nette, zwarte broek loop ik tussen de grafzerken door. Het is een grote begraafplaats, maar er is geen mens te zien. Alleen wat stoffelijk overblijft na het overlijden ligt onzichtbaar om mij heen verspreid.

Hier ligt onze lieve vader en grootvader. Alleen wie in Mij gelooft, heeft het eeuwige leven. Veilig in Jezus armen. •  Veel te vroeg van ons heengegaan. Gegeven en afgenomen. Rust zacht. Eén kostbare week en nu de eeuwigheid.

Ik ben te vroeg voor de condoleance na de dienst. Alle deuren zijn dicht, dus in de hal krabbel ik mijn naam en die van mijn school in het achtergebleven register. Een rondje langs het gebouw en ik zie een verstopt deurtje dat openstaat. Ik loop naar de koffiekamer waar twee vrouwen kopjes aan het neerzetten zijn. Ik leg uit dat ik wacht en een vrouw vraagt of ik een kopje koffie wil. Graag. Ze zet koffie voor me neer en loopt weg. Door de dunne muren van het kamertje hoor ik muziek komen. Drukke muziek, maar ik kan er mijn vinger niet op leggen welk nummer.

Lees verder »

Spel en Verdoemenisch!

Nu Midden en Noord de herfstvakantie achter de rug hebben en Zuid zich voorbereidt op een herfstig weekje vol neuspeuteren, is het de hoogste tijd voor ons allemaal om eens te kijken waar we de komende periode interessant mee kunnen doen in de lerarenkamer. Er zijn meer dan voldoende leerkrachten die denken dat het boeiend is om babyfoto’s te laten circuleren tijdens de koffiepauze en zoals - bijna - iedereen weet; deze juffen en meesters worden door iedereen geestdriftig gemeden. Of opgepakt door de politie. Gelukkig is er de Nederlandse Taalunie, een unie in Nederland die zich bezighoudt met Taal. En de mensen daar hebben een rapport geschreven waarin ze antwoord proberen te geven op de vraag: “Kunnen leerlingen niet meer spellen?”

Het is een wetenswaardige publicatie geworden van 62 pagina’s (maakt u zich geen zorgen, veel bladzijden zijn leeg) en als ik u was, zou ik het als de dooie drommel uitprinten en meenemen naar de koffiekamer. Als Jannie van groep 5 dan weer aan komt kakken met haar “zelfgemaakte” familiealbum (Hema!), dan zegt u op intellectuele toon: “Nu even niet, Jannie. Ik lees een rapport van de Nederlandse Taalunie.” En als Jannie u dan negeert en doorgaat, rol het rapport dan op en duw het in haar oogkas. Hoe dan ook, lees maar even mee:

Lees verder »

Gereformeerd Onderwijs versus Homo’s, Plaats Uw Weddenschap

Inmiddels is het herfstvakantie hier in ‘Midden’ en een uitgelezen kans om het met u te hebben over gereformeerd primair onderwijs en homo’s. En nee, dit stukje gaat niet over Jacques d’Ancona. Al snap ik zelf ook niet helemaal wat ik daarmee bedoel. Afijn. Homo’s dus. Die kom je wel eens tegen in het onderwijs, net als op elke andere plek in Nederland. Nou ja, bijna op elke andere plek. Namelijk niet op het gereformeerd primair onderwijs (en het Nederlands voetbal).

“Wanneer ook een man bij een manspersoon zal gelegen hebben, met vrouwelijke bijligging, zij hebben beiden een gruwel gedaan; zij zullen zekerlijk gedood worden; hun bloed is op hen!”

Van dattum. Nu heeft het gereformeerd onderwijs anno 2011 ongetwijfeld een moderne blik op de maatschappij, maar homo’s als leerkrachten op hun scholen; daar staan ze nog niet welwillend tegenover. De leraar die voor groep 4 stond op de Dr. K. Schilderschool in Oegstgeest is dan ook geschorst. En, Trouwe Lezer, is dat nu zo vreemd? Lees mee!

Lees verder »

Hier Komen De Boekaniers!

Goed. De Gouden Griffel is dus weer uitgedeeld. Dinsdag al, maar het is chique om er laat over te schrijven. Dit jaar ging het metallieke schrijfstiftje naar Simon van der Geest voor zijn Dissus, een moderne bewerking van De Odyssee van Homerus (Homeros). Volgens de jury “een klassiek verhaal in een gedurfd nieuw jasje van goede snit.”

Goede snit, man, die Dissus. Ik zag Simon (even oud als ik) vandaag zitten bij het schoolTV-weekjournaal, maar ik gaf geen les en was op weg naar het kopieerapparaat om een checklist mindmapping te kopiëren, dus heb ik het interview niet gezien. Maar iemand die De Odyssee bewerkt zodat 21ste-eeuwse kinderen het kunnen lezen verdient meteen mijn respect. Ook al draagt hij bretels. Gelukkig koopt mijn duopartner het boek, zodat ik het van haar kan jatten en er onbeschaamd mee kan showboaten op mijn maandelijkse goudengriffelclubrendez-vous. Lees maar even mee:

Lees verder »