Taal

Ik houd van taal. Daarom luister ik soms naar rapmuziek. Niet omdat die scene me zo aanstaat, maar omdat ze heel creatief met taal kunnen zijn, die rappers. Best leuk. Ik maak ook taalfouten. Niet veel of vaak, durf ik te beweren, maar ik maak ze wel. Vooral als je stukjes schrijft op het internet ga je onvermijdelijk met de billen bloot. Omdat je dan geen redactie hebt die de stukjes kritisch doorspit. Al maakte ik in ruim drie jaar evenzoveel fouten. Maar goed, ik houd dus van taal. Ik las net een stukje van Jan Wolkers.

“Een oom van mij waarover vroeger werd gesproken als ‘die kwab’ kwam takmager wankelend binnenlopen en stortte zich zo ongebreideld op de vette sausages uit de oliegele blikken van het Amerikaanse leger dat hij na een poos gulzig te hebben zitten schrokken kokhalzend de tuin in moest waar hij een spoor van geknakte worstjes over de stoep trok.”

Schitterend. Die zin is niet geschreven, maar gecomponeerd op een literair thema dat je vanzelf hoort als je zorgvuldig leest. En dat terwijl er vroeger op Jantjes rapport het volgende stond: “Jan is lui en ongehoorzaam. De laatste weken is er enige vooruitgang merkbaar.” Hoe zou Jantje zo’n fijn taalgevoel hebben opgedaan, aangezien de leerkrachten blijkbaar niet van hem onder de indruk waren? Maar waar ik het eigenlijk met u over wil hebben; wat doet u om uw taalgevoel op peil te houden? Lees nog even mee:

Lees verder »

Een Klas Vol Operazangers

Er is een aantal zaken in de klas waar ik absoluut niet tegen kan. Bijvoorbeeld als kinderen door mij heen kletsen. Of iemand vraagt me wat, ik begin antwoord te geven en het kind draait zich om naar een ander kind dat ook antwoord begint te geven. Instant Moody Teacher Syndrome. Maar wat ik écht gruwelijk vind, zijn kinderen uit wiens lichaamstaal spreekt dat ze doodvermoeid zijn. En daar moet je mee uitkijken als leerkracht, want je weet niet waarom een kind zo moe is. Misschien hebben de ouders wel de hele nacht met spullen naar elkaar staan smijten. Of is er een ander probleem waardoor de jongen of het meisje de slaap niet heeft kunnen vatten. Maar ik denk dat de meeste kinderen eenvoudigweg veel te laat naar bed gaan. En dan beginnen ze ongeveer tijdens de rekenles met gapen. En dramatisch uitrekken. En hangen op de armen. En op de tafel. En aan elkaar. En als meester maak je dan wel eens grapjes tegen zo’n gapend kind, zo van: “Om je amandelen te laten knippen, moet je een paar kilometer verderop zijn.” Of ik doe mijn mond ook wagenwijd open en slaak een operakreet: “OOEOEOEOEOEOEOEOEOEOE!” Zijn ze gelijk lekker wakker. Maar ik word er ook wel eens moe van. En de kinderen blijkbaar depressief. Lees maar eens mee:

Lees verder »

Dierendag Of Dierendagschotel, Wat U Wilt

Stelt u zich eens voor; u leefde in de twaalfde eeuw na Christus en u had huidvraat. Niet zo leuk, natuurlijk. En u was ook nog zwerver. Dus zat u de hele dag onder een boom een beetje schichtig en melaats om u heen te kijken. Tot overmaat van ramp kwam er ook nog een man uit de struiken tevoorschijn die driftig met een eekhoorn stond te converseren. En de eekhoorn praatte terug.

Wat was er allemaal gaande? Nu, dat zal ik u vertellen. U had een ontmoeting met Fransiscus van Assisi, de zeer vrome monnik die met dieren en planten kon praten en wiens feestdag wij nu vieren onder de naam ‘Werelddierendag’. Maar dat hele dierendaggedoe begon pas in 1930, nadat een Tsjechische dame een brief aan de voorzitter van de wereldvereniging van de dierenbescherming had gestuurd met het verzoek om dieren één keer per jaar in het zonnetje te zetten.

Een heel verhaal, of niet? Maar als op 4 oktober uw leerlingen de klas inlopen met een verbleekt, zurig  teddybeertje of een paniekerige huiskat die de spelletjeskast onderzeikt, dan kunt u in ieder geval vertellen waar dierendag vandaan komt. Lees nog even met me mee:

Lees verder »

Ik Bid Nie Veur Bruune Boon’n

Mensenkinderen! Het is alweer elf dagen geleden dat ik hier een stukje publiceerde. Misschien helpt het als ik zeg dat ik in mijn rechterpink gebeten/gestoken ben door een mysterieus, bloeddorstig beest en dat mijn rechterhand en stuk rechterarm nu voor de helft uitgeschakeld zijn. En dat dat moeilijk typt. U gelooft het niet, he? Nee. Maar u bent niet degene met een Roma-tomaat op de rug van zijn hand. Maar maakt u zich verder geen zorgen, over precies een uurtje ga ik naar de huisarts. Net tijd genoeg om met u het onderwijsnieuws door te nemen! Uiteraard op de vertrouwde, oerflauwe, sarcastische wijze die u van mij gewend bent. Zoals oma dat vroeger ook deed. Lees maar eens eventjes mee:

Lees verder »

Gestampte Muisjes

Ergens aan het begin van dit jaar sprak Barack Obama lovende woorden over het Zuid-Koreaanse onderwijssysteem, een album dat op herhaling staat, want hetzelfde deed hij in bijvoorbeeld 2009 ook al. Toen deed hij het met een ingestudeerd scenario waar Amerikaanse politici zo bekend om staan (elke zin een dramascène):

“We can no longer afford an academic calendar designed for when America was a nation of farmers who needed their children at home plowing the land at the end of each day.”

Glory, glory, hallelujurr. Neemt niet weg dat Zuid-Korea ergens bovenaan het lijstje staat van landen met een uitstekende doorstroom naar het hoger onderwijs.

“Our children, listen to this,” gaat Obama verder, “our children spend over a month less in school than children in South Korea every year. That’s no way to prepare them for a 21st-century economy.”

Het tijdschrift Monocle heeft deze maand (september) als thema Back To School en besteedt in het artikel “Yes We Cram” aandacht aan het systeem in Zuid-Korea. En wat blijkt? Ouders die zich scheel betalen aan tutoring, privéscholen die in de zakelijke top tien van het land staan en kinderen die perpetueel (dubbele woordwaarde hier) moe zijn en wiens strakke schema’s geen tijd overlaten voor spelen, rondlummelen en voldoende slaap. Dit is Obama’s ”way to prepare them for a 21st-century economy.”

Lees hieronder het artikel (met uw leesbril of koop het tijdschrift, gierige krent) en vergeet ook mijn kleinzielige  sneer richting Van Bijsterveldt onderaan het stukje niet.

Lees verder »