Ik Ken Een Leuk Woord Voor Galgje

“De leraar stond geestdriftig op. Hij fietste opgewekt naar school, want hij ging interesse wekken. Dat was zijn vak.” Aldus Guus Kuijer een paar dagen geleden via zijn Twitter-account. Guus zelf was een jaar of zes leraar en toen stopte hij ermee. Erg geestdriftig zal hij dus wel niet geweest zijn. Hoe dan ook, hij had wel gelijk. Interesse wekken is ons vak, al moet ik ‘s ochtends ook wel eens kinderen wekken tijdens de les. Zal er ook wel bij horen. Toch doen we het met plezier, nietwaar? Iedereen antwoordt: ‘Ja, meester!’ Goed zo.

Toch schrok ik me een poosje terug een lamme kluiveduiker toen er opeens en vanuit het niets ‘HET KAN!’ in mijn oor werd geschreeuwd. Verwilderd draaide ik me om en wat denk je? Het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap. Zal ook eens niet. Want dat rent tegenwoordig door de scholen van het primair onderwijs tegen iedereen te bulken dat HET KAN! Met een gejatte leus van Barack Obama (Yes, we can! – want die is er tenslotte ook president mee geworden).  Carrière als leraar? HET KAN! Meer geld verdienen? HET KAN! Promotie voor leraren? HET KAN! Onderwijstalent belonen? HET KAN! Eén van de Grote Drie van het Nederlandse cabaret? WIM KAN! En hoe dat allemaal KAN? Ren naar de eerste de beste functiemix-ambassadeur! *pijnlijke stilte* Toe maar, ga naar je functiemix-ambassadeur. *gelatenheid en onzekerheid*

Geeft niks hoor. Het is geloof ik nog niet de ingesleten term als het Ministerie ons wil doen geloven. Functiemix-ambassadeurtje. Het heeft ook wel iets malligs. Nou, lees maar even mee en laat je inlichten:

Lees verder »

The Art Of OnderwijZEN

Bij mij in de boekenkasten staat van alles en nog wat. Veel waargebeurde reisverhalen (en dan het liefst we-gingen-bijna-dood-maar-we-overleefden, zij-het-minus-drie-tenen-en-één-neus-epistels), Aziatische familievertellingen, oud-Engelse poëzie, fotoboeken, beduimelde Lonely Planets en Stephen King. Nou ja, niet Stephen zelf, maar zijn schrijverijen (al zou ik het enger vinden om hém op een ochtend in mijn boekenkast aan te treffen dan al zijn spookverhalen bij elkaar). Ik heb ook een plankje met Oosterse Wijsheden. Dat hebben ze in de bieb ook, te herkennen aan de bijbehorende roedel vijftig+ vrouwen met tie-dye gewaden, fietsmanden met Xenos-bloemen en zelfgemaakte juwelen waar je de gemiddelde sumoworstelaar mee kunt neerknuppelen. Eentje van mijn boeken heet ‘De lachende Boeddha’. En als je dat openslaat, staat er in de eerste alinea waar een leraar aan moet voldoen! Volgens de traditionele Tibetaanse leringen. Volgens eenieder met gezond verstand. En als je nu even meeleest, vertel ik je daarna iets over Straffen & Belonen. Lisez avec moi!

Lees verder »

99%

Negenennegentig procent van wat ik dagelijks meemaak als leerkracht blijft terecht onbesproken of onvermeld op deze site of op mijn twitteraccount. Kijk, schrijven over het onderwijs is leuk. Net doen alsof je een heftige mening hebt over een onderwerp uit de onderwijsactualiteit is ook leuk. Ik krijg er ook nog eens voor betaald. Maar voordat ik hier stukjes begon te tikken heb ik op mijn werk duidelijk gemaakt aan de leiding dat ik nooit iets zal schrijven waardoor ik mijn collega’s of mijn leerlingen in verlegenheid zou kunnen brengen.

Want ik ben er heilig van overtuigd dat een leraar een functie heeft met een hoge integriteit. En zich accordingly (een Engels woord dat deze zin zóveel interessanter maakt) dient te gedragen. En je derhalve dus heel voorzichtig moet zijn met wat je op het internet zet via sociale media als Hyves, Twitter, Facebook, enzovoorts. Ik trek een grimas als ik leraren op Twitter tref die berichten schrijven als: “Kut. De pizza is aangebrand!” Of in een andere categorie: “Ik wordt zo moe van Arie Boomsma.”

In de Verenigde Staten (The Land Of The Not Entirely Free) worden tegenwoordig beleidsplannen geschreven met betrekking tot leerkrachten en sociale media. Enkele voorbeelden! Bitte lesen Sie mit mir:

Lees verder »

Verroen! Thé! Tjong! Khing! Blarrgh!

De laatste paar dagen heb ik zo nu en dan Dolf Verroen in mijn hoofd. Dat is vrij opmerkelijk, want er dolen veel figuren rond in mijn hoofd, sommige bekend en andere niet eens bestaand, maar Dolf Verroen heeft zich op mijn bovenverdieping maar zelden laten zien. Het zit als volgt; ik en groep 7/8 hebben bijna ons boek (De Dief van Altijd) uit. Nu ben ik al aan het nadenken over het nieuwe voorleesboek en ik kan me herinneren dat bij mij (toen ik nog in groep 7 zat – elf jaar geleden) de stuipen op het lijf werden gejaagd door het boek Karel en De Kindermoordenaar. Met dank aan juf Mulder. Dus ging ik laatst op zoek naar dat boek. Google-de-google. En de schrijver? Dolf Verroen. Nu heb ik altijd serieus gedacht dat Dolf Verroen een acteur uit Medisch Centrum West was. Of Dossier Verhulst. Maar dat is hij dus niet. Want mijn popcultuurkennis (galgje!) is shit. In ieder geval, good old Dolf wordt voor de aankomende Kinderboekenweek weer aan het schrijven gezet. Samen met Thé Tjong-Khing. En die kan heel leuk tekenen. Thé Tjong-Khing. Ik ga dat eens drie keer snel achter elkaar zeggen. Thé Tjong-KhingThé Tjong-KhingThé Tjong-Khing! Hm. Ik krijg er alleen maar honger van. Waar zijn mijn instant noodles?

Lees verder »