“Wat een mooie stoel, he?” merkt de dame van het kringloopcentrum tegen mij op. Ze is aardig. Vrolijk. Maar ook zij ziet er een beetje gebutst uit. Ik vraag me af wie háár ooit eens naar het centrum heeft gebracht. Maar in plaats van (altijd maar) dagdromen kan ik haar beter een antwoord geven. Tja. Moeilijk. Want de stoel is best mooi (op zijn manier), maar ik duw eerder een prittstift in mijn neusgat dan dat ik het zitmeubel in huis plaats. Iets te boeketterig naar mijn smaak. “Ja,” zeg ik, “het is voor in de klas. Ik ben een schoolmeester en ik ga deze stoel in de klas zetten. Als leesstoel voor de kinderen.” De vrouw knikt goedkeurend. “Ik wou dat ik vroeger zo’n meester had gehad,” zegt ze. Bescheiden haal ik mijn schouders op. “Die waren er ongetwijfeld,” antwoord ik (en denk gemeen ‘in 1914′). “Er waren alleen vast niet zoveel mensen die hun spullen naar het kringloopcentrum brachten als nu.”

De vrouw rolt de stoel naar de Jeep en kijkt toe hoe ik de achterbank neerklap. Dan kijk ik naar de vrouw en opeens wordt het me kristalhelder. *Deze stoel is de mijne om te tillen.* De vrouw lacht schuchter. “De jongens zijn allemaal achter,” mompelt ze, “boterhammetjes eten.” Wederom haal ik mijn schouders op. “Geen probleem,” neplach ik, “dan ga ik u maar eens eventjes onder de indruk brengen met mijn brute spierkracht.” Ik til de stoel op en duw hem in de auto. Het gaat niet helemaal zonder slag of stoot (en voor een moment voel ik me Ted Bundy die zijn zoveelste slachtoffer in de kofferbak propt – een vreemde gedachtegang maar ♫…that’s me ♫). Uiteindelijk ligt de stoel in de auto. “Het is een mooie stoel,” zegt de vrouw. En ik, ik besluit om hem maar gelijk naar school te brengen. Waarom niet? Het is schitterend weer voor een ritje.

In mijn klas staat een klein, rood brievenbusje. Gemaakt en geschilderd door een oud-leerling die inmiddels op het speciaal onderwijs zit. In de brievenbus zie ik zowaar een brief. Van een meisje uit groep 8. Ze schrijft dat ze het voorleesboek zo leuk vindt en dat het haar doet denken aan de boeken van Anthony Horowitz. Ze vertelt ook dat er een mevrouw van de bibliotheek was toen ik een vrije dag had. Die mevrouw las voor uit een boek over het eerste hondje in de ruimte. Laika. Het was zo’n zielig verhaal dat ze er bijna van moest huilen. Andere kinderen ‘hadden er ook last van’. Tenslotte sluit ze de brief af met de opmerking dat ik beter voorlees dan de juf van de bieb. Voor de derde keer vandaag haal ik bescheiden mijn schouders op, maar het enige publiek is de glazig kijkende kikker van de Ikea.

Ik ga op de nieuwe leesstoel zitten, pak pen en papier en schrijf een brief terug. Ik schrijf haar dat ik vroeger alle boeken van Anthony Horowitz verslond. En dat deze schrijver ook boeken voor volwassenen schrijft. Het voorleesboek dat we nu in de klas hebben is ook van een schrijver die meestal voor grote mensen schrijft (Clive Barker). Misschien dat ze daarom een beetje op elkaar lijken. Dan schrijf ik dat ik het verhaal van Laika ken en dat haar naam ‘blaffer’ betekent, net als ‘barker’. En dat ik vroeger (toen ík in groep 8 zat) een boek las over een Australische jongen die van een haai gered werd door zijn herdershond. De hond overleefde de gebeurtenissen niet en toen heb ik gehuild. Stiekem, in het toilet, op school.

Dan schrijf ik dat ik een nieuwe leesstoel heb gekocht. Een hele, fijne stoel. Die een beetje muf ruikt. De stoel is vast van een lief, oud omaatje geweest. Ik schrijf dat er in het kringloopcentrum een heleboel meubels staan die van lieve, oude omaatjes zijn geweest. En dat die omaatjes nu allemaal …ehm ‘op vakantie’ zijn. Ik teken er een knipoogje achter, want ze zal vast begrijpen wat ik bedoel. Het is een slim meisje. Dan vouw ik de brief op, zet er met gouden pen haar naam op en leg het op haar bureau. Voor maandag. Voor vandaag is het weer mooi geweest. Naar huis!

15 Reacties op “De Geur van Muffe Omaatjes”

  1. WillemICT zegt:

    Hopelijk vinden heel veel van dit soort stoelen een prominente plaats als leesstoel in een klas. Mooi initatief. Zo’n stoel moet ook een beetje oud en muffig zijn, moet zitten als een lievelingsjas. En de bloemetjesstof moeten we maar voor lief nemen.

  2. Frank Jongbloed zegt:

    Toen ik er voor het eerst op ging zitten (vreemd genoeg was dat op school, niet in het kringloopcentrum – daar voel ik me dan nooit zo op mijn gemak) steeg er een enorme wolk stof omhoog. Zoveel dat ik even het gevoel had een lief, oud omaatje te verorberen. Maar… de stoel zat heerlijk!

  3. Marion zegt:

    Wat een geweldige stoel! Ik vind zelfs de bloemetjes leuk. Wij hebben zitzakken bij ons op school, maar ik vind dit toch wat meer charme hebben. Als ik nog een klas zou hebben zou ik maandag meteen ff langs de kringloop hier rijden denk ik. Zal de link naar je blog eens doorsturen onder collegaatjes. Misschien brengt het iemand op een idee ;-)

  4. Frank Jongbloed zegt:

    Ik weet niet of je collega’s dat zo leuk vinden. Ze eerst de ‘zitzakken bij ons op school’ noemen en dan dat commentaar naar ze mailen.

  5. Wendy zegt:

    Dat lijkt me een heerlijke stoel! Nu nog even de stof weghalen voor de gevoelige kindertjes ;-)

    Wij hebben ook een luie (voor)lees stoel in de klas; de kinderen zitten er graag!

  6. els zegt:

    Wat een mooi en leuk verhaal! Ik had ook zitzakken in mijn klasje maar heb ze vorig jaar opgeruimd.
    Misschien moet ik ook maar eens langs de kringloop en vind ik wel ergens een mooie stoel die ik een nieuw leven kan inblazen!

  7. Kristel zegt:

    Mooie stoel! Heb zelf ook een mooie stoel in de leeshoek staan. De kinderen uit groep 4 vinden het zelfs een troon en het is dus een hele eer als je er op mag zitten.
    Wat me eigenlijk meer opviel aan dit stuk is de brief. Wat mooi dat een leerling op jouw vrije dag zo’n brief aan je schrijft. Wat een verrassing zal het voor haar zijn als ze morgen jouw brief vindt. Dit stukje geeft voor mij trouwens eens te meer aan hoe belangrijk het is dat er mannen in het onderwijs zitten! Mannen benaderen de zaken met veel meer en een ander soort humor dan vrouwen! Het hoeft allemaal niet zo serieus! ;-)

  8. Mariëtte zegt:

    Wat een geweldige stoel!! Heerlijk voor de kinderen om daar in te mogen zitten. Jammer dat mijn lokaal vol staat met tafels voor de kinderen anders zou ik morgen ook gelijk naar de Kringloopwinkel gaan voor zo’n stoel.

  9. Frank Jongbloed zegt:

    Wendy. Volgens mij heb ik geen stofgevoelige kinderen in de klas. Ja, lesstofgevoelig. Dat soms.

    Bedankt, Els. Wij hebben ook (algemene) zitzakken in de mediatheek, maar die krengen barsten bij de naden waardoor mijn klas er soms uitziet als een straat na carnaval.

    Ik denk, Kristel, dat iedere klas een brievenbus moet hebben. De dingen die je als leerkracht in de brieven vindt zijn heel mooi. Naast het gezeur over een nieuwe plek in de klas. Ook goed als speloefening!

    Waar een wil is, is een weg, Mariëtte. Kan er écht niet iets aan de kant gezet worden?

  10. Pieter zegt:

    Leuk idee zo’n stoel. Geweldig ook dat er voor leerkrachten Actions en kringloopwinkels zijn. Zit me alleen af te vragen in hoeverre oma’s bloemetjes, mufheid en vormgeving meer eigen sentiment is ipv kinderemoties. Maar hij nodigt wel uit koninklijk in te lezen.

  11. ine zegt:

    Geweldig toch? Iedere ( leuke manier ) om kinderen aan het lezen te krijgen moedig ik aan. Ik maak er altijd een heel werk van om de voorleesboeken uit te zoeken. Wat past bij deze klas. Wat spreekt ze aan? Als daar bij het zelfstandig lezen een apart hoekje voor gemaakt kan worden is dat mooi meegenomen. Vooral in een stoel waar een luchtje aan zit !

  12. Jannie van M zegt:

    Wat is de kringloopwinkel toch een Paradijs voor juffen en meesters…Ik vind er altijd zo veel spullen die ik kan gebruiken in mijn klas.

    En wat ontzettend gaaf dat je de moeite neemt om een brief terug te schrijven aan jouw leerling. Zij zal zich gezien en gehoord voelen door jouw aandacht, mooi!

    Ken je de boeken van Michael Morpurgo ook? Ik ben kleuterjuf en stel mij voor dat als ik een groep 7 of 8 zou hebben dat ik dan boeken van hem zou voorlezen, prachtige verhalen :-)

  13. Frank Jongbloed zegt:

    Maar Pieter, *vervolg op dramatische toon* ik heb nooit echt een oma gekend, *dramatische toon uit* en toch vind ik de stoel wel wat hebben. Onderschat kinderen niet. Niet iedereen voelt zich prettig bij een Cars of Avatar print.

    Ine, ik heb ook al een bankje in de klas staan. De kringloopwinkel verdient ‘dik’ aan mij. Goed dat je zo’n werk maakt van dat voorlezen. Ik hoor te vaak dat leerkrachten zo weinig voorlezen.

    Michael Morpugo. Ja, die ken ik wel, Jannie. Ik heb De Man Uit Het Niets in de klas liggen. Maar ik ken hem niet goed genoeg. Bedankt voor de tip, ik ga hem eens opsnorren in de bieb. Nu ja. Zijn boeken dan. Ik denk niet dat ik hem zelf in de centrale van Apeldoorn vind.

  14. Marleen zegt:

    Ik wil ook zo’n stoel…geweldig gewoon!!! Het verhaal ook btw. Ik denk dat mijn kids er dankbaar gebruik van zouden maken…doen ze nu al van de leeskruk, wat een woord eigenlijk…leeskruk hahahah.

  15. Frank Jongbloed zegt:

    Leeskruk. Hm. Klinkt als die kleuterjuf die altijd de krant zit voor te lezen in de koffiekamer.

Reageer


negen + = 12