In het Engels gebruikt men dezelfde letters voor de woorden ‘listen’ en ‘silent’. Daarachter zit vast een diepere betekenis verscholen, die we in het Nederlands niet kunnen toepassen. Want hoezeer ik het ook probeer, ik kan de link niet vinden tussen ‘luisteren’ en ‘urinestel’. Maar laten we even teruggaan naar luisteren en stilte. Want die twee vaardigheden hebben te maken met concentratie. En steeds meer kinderen hebben daar moeite mee. Veroorzaken problemen met hun gedrag. Vooral in de Verenigde Staten waar zo’n 500.000 kinderen dezelfde medicijnen ontvangen die volwassen schizofrenen krijgen voorgeschreven tegen onder andere hallucinaties.

Maar steeds meer stemmen vragen zich het volgende af: worden de gedragsproblemen van kinderen veroorzaakt omdat het gezin/de omgeving/de maatschappij faalt om de kinderen sociale vaardigheden, empathie en inzicht aan te leren? En zo ja, wat heeft het dan voor zin om medicijnen voor te schrijven en weinig te doen aan het correct ontwikkelen van emoties? Is de moderne maatschappij een groot, draadloos netwerk waar een flink deel van onze jeugd geen connectie mee krijgt? *dramatische muziek* Nou? NOU!? Lees maar even mee, maar denk eraan; in het Engels. Want de lat voor leerkrachten ligt tegenwoordig hoog. En als je het toch te moeilijk vindt, oefen dan de volgende zin: ‘Wilt u frietsaus bij uw bestelling of neemt u het zo mee?’ Ik moet een beetje streng zijn, nowadays.

“If your spouse or partner came home from work and didn’t give you the time of day and immediately got on the phone and started talking and texting with other people, your friends would not say, “Your partner has a behavioral problem. You should try tough love.” They would say you’ve got a relationship problem. But when children act in these ways, many parents think their children have a behavioral problem and they try to control those behaviors. In fact, what our children are showing us – my children showed me this, as well – is that we have a relationship problem with them. They weren’t connected enough with me and were too connected to their peer group.

The child peer world is so dangerous. It is fraught with bullying, ostracization, “dissing,” exclusion and negative talk. How do children protect themselves from all that negativity in their peer world? They are not committed to each others’ unconditional loving acceptance. Even adults have a hard time giving that. Children can’t do it. So those children become very insecure. To protect themselves emotionally, they shut down. They become hardened. They become cool. Nothing matters. Cool is the ethic. You see that in the rock videos. It’s all about cool. It’s all about aggression and cool and no real emotion.

The conditions in which children develop have been so corrupted and troubled over the last several decades that the template for normal brain development is no longer present for many kids. Dr. Bessel van der Kolk, a professor of psychiatry at Boston University, actually says that the neglect or abuse of children is the number one public health concern in the United States.

There are about half a million kids in this country receiving heavy-duty antipsychotic medications such as are usually given to adult schizophrenics to regulate their hallucinations. But in this case, children are put on these medications to control their behavior. So what we have is a massive social experiment of the chemical control of children’s behavior, with no idea of the long-term consequences that these heavy-duty antipsychotics will have on kids.

In other words, what we’re doing is correcting a massive social problem that has to do with disconnection in society and the loss of nurturing and we’re replacing that chemically. These stimulant drugs do seem to work and a lot of kids are helped by them. The problem is not so much whether they should be used or not. The problem is that 80 percent of the time a kid is prescribed a medication and that is all that happens. Nobody talks to the family about the family environment. The school makes no attempt to change the school environment. Nobody connects with these kids emotionally.

Canadian statistics just last week showed that within the last five years there has been a 43 percent increase in the rate of dispensing stimulant prescriptions for ADD or ADHD, with most of these going to boys. In other words, what we’re seeing is an unprecedented burgeoning of the diagnosis. More broadly speaking, what I am talking about is the destruction of American childhood, because ADD is just a template. It is just an example of what’s going on. In fact, according to a recent study published in the States, nearly half of American adolescents now meet some criteria for a mental health disorder.

There are parts of the brain in the prefrontal cortex, right in the front of the brain, whose job it is to regulate our social behaviors. They give us empathy. They give us insight. They give us attuned communication with other people. They give us a moral sense. Those are the very conditions that, according to a Notre Dame study, are now lacking. So a lot of kids today are growing up without empathy, without insight into others, without a sense of social responsibility. Bullying is just one example of that.”

Zelfs ik, het vleesgeworden medeleven, de Didactische Boeddha, Mister Inlevingsvermogen, merk af en toe dat ik vaker complimenten moet maken. Of dat ik het lastig vind om andermans hulp te accepteren zonder er wat voor terug te hoeven doen. Of er zijn dagen dat ik het liefst nooit meer de laptop opendoe of de smartphone op ‘stil’ zet omdat e-mail, twitter, weblogreacties, enzovoorts, allemaal een zekere ‘echtheid’ missen die mensen nodig hebben. En kinderen helemaal. ‘Reach out and touch,’ zong Diana Ross ooit. Een mooie tip. Helaas nam Diana het zelf wat te letterlijk toen ze een medewerkster van het vliegveld Heathrow een paar jaar geleden in haar kruis greep. Maar het idee was mooi. Laat na het lezen nog even een reactie achter. Maar een met echtheid! Ofzo.

Bron ‘Dopamine Squirts’, Adbusters
Foto

13 Reacties op “Ons Draadloos Netwerk”

  1. an zegt:

    Ik weet ook niet meer hoe het moet met de wereld en haar bewoners….ga nu eerst carnavallen….fijnfisjenie?

  2. Frank Jongbloed zegt:

    An. Zie je niet dat ik deze site tot een hoger intellectueel niveau probeer te verheffen? Het lallende gebral van het plebs eindigt hier. Ik lach vaak om mijn eigen reacties. Stop.

  3. Christien van Gool zegt:

    Hoger intellectueel niveau prima – maar kun je me die zin met frietsaus even uitleggen? Waarom moet ik die oefenen???
    En die kinderen? Ja, die ouders eten waarschijnlijk teveel kippevlees (of is het kippenvlees?)

  4. Frank Jongbloed zegt:

    Als je als leerkracht primair onderwijs geen Engels artikel kunt lezen, kun je net zo goed bij de MacDonalds gaan staan. En het is kippenvlees, tsk tsk tsk.

  5. Robbie van Haften zegt:

    Zo, didactische vleesgeworden Boeddha van medelevend inlevingsvermogen,

    Dat is wel een lange titel hoor, maar het was leuk gevonden van je. Nu mijn bericht in echtheid.

    Hoi Frank,

    ik vond het een mooi artikel wat je schreef. Ik ben het ermee eens dat er iets misgaat in onze samenleving en dan vooral als het gaat om communicatie met- en het gedrag van onze kinderen.
    Vroeger was het zo dat we normen en waarden hoofdzakelijk op school en thuis leerden. Samen vormde dat dan ons referentiekader. Tegenwoordig zijn gezinnen minder samen en worden normen en waarden voor een groot deel door de peergroup ingevuld, via sociale media en door de tv. O, ja dat is ook sociale media. Het lijkt wel of de kids asocialer worden. Maar dat dacht men altijd al.
    Waar ik me een beetje zorgen om maak is de kritiek die de media geeft op diagnoses die in Nederlend door deskundigen gesteld worden. In journalistieke programma’s wordt ondeskundigen om een oordeel gevraagd en dat zorgt voor een misleidend beeld bij ons Nederlanders. Deze week zei Elco Brinkman nog “In ons land zijn deze diagnoses twee keer zo hoog dan in onze omringende landen. DAT KAN NIET ZIJN!!!” Nou en dan vraag ik me dus af “Zo, kan dat niet zijn? Waar baseer je dat op Elco? Is dat eigenlijk wel onderzocht? Moeten we ons misschien echt zorgen maken?”
    Ik werk als leraar met veel speciale kinderen en ook met kinderen die gewoon een rotjeugd hebben gehad. Mijn ervaring zegt dat die kinderen met een diagnose echt wel PDD-NOS of ADHD hebben. Ik merk dat aan ze. Ik heb al van alles uitgeprobeerd en afgeproken. Sommige kinderen hebben die controle echt niet over zichzelf.
    Ik ben ook vader van een dochter met PDD-NOS en ADHD en van een dochter met ADHD en ik weet dat zij de symptomen, waar we nu tegen aan lopen, al hadden toen ze drie maanden oud waren. Dat merk je; overbewegelijk, afwezig, geen of raar contact, huilen bij drukte. De stoornis op zich heeft niets met de opvoeding te maken. Maarrr…
    Zelf ben ik gediagnostiseerd met het syndroom van Asperger (autistische variant) en dat heb ik vorig jaar pas ontdekt. Waarom toen pas? Druk leven; hectisch, zorgen om kinderen en vrouw, pas begonnen in het onderwijs, bezig met studies enz. Door de drukte viel ik door de mand. Ik trok het niet meer en liet me ook testen. Ik heb inmiddels vel gelezen over dit syndroom en herken de punten duidelijk. De diagnose is op mij zeer duidelijk van toepassing.
    En dan komen we nu weer terug bij onze samenleving als ik de vraag stel: Waarom had ik er vroeger geen last van? Nou ik had er wel last van maar kon het doorstaan. Dat kwam doordat ik in een omgeving leefde waar regelmaat en duidelijkheid was. Dertig jaar geleden was het een heel andere wereld. De tv begon om 19:00 uur, het lesrooster klopte altijd, je moest op tijd naar bed, pc’s bestonden niet, het verkeer was minder intensief enz. enz.
    Als ik in deze tijd zou opgroeien waren mijn problemen veel groter geweest en was ik ook een van die kinderen geweest die een diagnose teveel had.
    Ik ben het er dus wel mee eens dat onze hectische samenleving een versterkende invloed heeft op kinderen met een ontwikkelingsstoornis. Ik ben het er niet mee eens dat we deze problemen kunnen wegbezuinigen door te zeggen dat ze niet kunnen bestaan omdat onze buren ze ook niet hebben. Het moet onderzocht worden! Dat doe je toch altijd met serieuze problemen?

    Robbie

  6. Frank Jongbloed zegt:

    Hallo Robbie,

    Ten eerste, het Engelstalige artikel is niet van mijn hand. Waarschijnlijk wist je dat al, maar voor de zekerheid onderstreep ik het nog eens. Ik wil niet pronken (voor zover daarvan sprake kan zijn) met andermans veren.

    Ik vind je verhaal zeer duidelijk. Vooral het punt dat je maakt dat als de jonge Robbie nu zou opgroeien hij veel meer last zou hebben van zijn diagnose dan jij vroeger hebt gehad. Eigenlijk ben ik het daar helemaal mee eens.

    En ja, het is tegenwoordig mode om slecht onderbouwde kritiek te hebben op de zogenaamde ‘massamedicatie’ van jonge mensen. Mee eens.

    Eigenlijk ben ik het met veel van je woorden eens. Maar wat kun je anders verwachten van De Heer van Verlichting En Bereidheid Tot Luisteren?

    Ik hoop dat iemand anders nog op je verhaal gaat reageren. Bedankt!

  7. Kristel zegt:

    Mooi reacties op een duidelijk stuk.
    Voor mij een onderwerp waar ik als “jonge” leerkracht nog wel eens mee worstel. Heeft dat kind werkelijk ADHD of kan mijn oudere collega niet meer zo goed tegen de energie van het kind? En dan heb ik het niet over de kinderen die daadwerkelijk gediagnostiseerd zijn. Ik ga er vanuit dat degene die een diagnose afgeeft heel goed weet wat hij/ zij doet en met welke redenen en op basis van feiten.
    Ik merk alleen dat we in het onderwijs zo graag een naam geven aan “afwijkend” gedrag. Want dan weten we tenminste waar het vandaan komt.
    Ik vraag me heel erg vaak af of we wel kritisch genoeg naar onszelf zijn. Sturen wij niet voor een groot deel het gedrag van kinderen? Hebben we wel tijd om echt goed te kijken waar bepaalde reacties vandaan komen? Zitten we te veel in een klaag cultuur en zouden we alles niet wat meer van de positieve kant kunnen bekijken?! Ik merk dat ik hierin zeker van mening verschil met mijn oudere collega’s. Zij zien grote verschillen met 20 jaar geleden. Die verschillen zijn er voor mij niet, omdat ik toen zelf nog op de basisschool zat. Een deel van de verschillen kan ik begrijpen zoals eerder genoemd de invloed van social media.
    Maar het feit blijft dat onze samenleving versnelt. Wij zullen daar als leerkrachten voor een deel in mee moeten gaan en ons onderwijs daarop aanpassen.
    Ik ben er van overtuigd dat het kan.

  8. Frank Jongbloed zegt:

    Bedankt voor je heldere reactie, Kristel.

    Ik ben er niet alleen van overtuigd dat het kan, maar dat het ook gebeurt. Het onderwijs is al veel thematischer en projectgerichter geworden in vergelijking met vroeger.

    En de leerkrachten van vroeger (waar we gelukkig veel van kunnen leren) zien inderdaad vaak grote verschillen in de kinderen van toen en nu, maar zijn soms (soms, mensen – niet altijd) blind voor de verschillen die er zouden moeten zijn in het lesgeven van toen en nu.

  9. Richard Ridder zegt:

    Hallo Frank, Robbie en anderen.

    Via een tweet werd ik gewezen op deze blog. Jullie beide verhalen raken de kern van de problematiek met passend onderwijs. Groot probleem is dat de in vele ogen gewenste herstructurering van de indicatiestelling samengaat met een forse bezuiniging. De huidige werkwijze en indicatiestelling en de daaraan verboden financieringsmethode kan geen stand houden. Het leidt tot een explosieve groei van de kosten en tot (en dat is veel erger) een sterke segregatie van kinderen.
    Docenten worden beloond voor handelingsverlegenheid. Het moeilijke kind buiten de klas of zelfs uit de school zetten wordt financieel beloond door extra middelen. Er zit op deze manier geen enkele impuls in de financiering om als docent of als school een leerling goed te bedienen en in huis te houden.
    Niet het belang van het kind, maar het werkplezier van de docent lijkt op deze manier centraal te staan.

    Ook ik erken de hectiek van deze tijd. Wel maak ik me zorgen over de hoeveelheid medicatie die er aan kinderen verstrekt wordt. Het systematisch wegdrukken van symptomen kan in mijn optiek niet leiden tot een optimaal klimaat om in op te groeien. Ouders en scholen moeten weer in contact met hun kinderen komen om samen aan hun ontwikkeling te werken. Dat vraagt ook van de ouders en leerkrachten een inspanning. Met 3 opgroeiende pubers lukt het me nog steeds om ze zo nu en dan aan me te binden en niet te veel af te stoten.
    De klachten over het gedrag van kinderen zijn al zo oud als de weg naar Rome. Sterker, ze zijn ouder. Socrates zei al: “Onze jeugd heeft tegenwoordig een sterke hang naar luxe, heeft slechte manieren, minachting voor het gezag en geen eerbied voor ouderen.”

    De bezuinigingen op het onderwijs raken het speciaal onderwijs hard en zullen ook voor het reguliere onderwijs hun gevolgen hebben. Aan de schoolbesturen, directies en leerkrachten de taak om de bezuinigingen zo in te vullen dat deze leiden tot een verbetering van het onderwijs aan kinderen met een extra zorgvraag. Dat kan absoluut, maar vraagt wel het loskomen van bestaande kaders.

    Met vriendelijke groet

    Richard Ridder

  10. jeanet zegt:

    Toch fijn dat we zoveel doen op school aan Engels. Nu kon ik het stuk zonder problemen lezen.

    Ik ben het helemaal eens met Robbie. Vroeger wist je als kind veel beter waar je aan toe was dan nu. Ik zie het bij mijn kinderen ook terug. De beschikbaarheid van dingen zoals een tv een computer e.d. zorgt voor veel meer onrust. Dan denk ik ook aan de ouders die meer tijd hadden voor de kinderen omdat het nog niet noodzakelijk was om beide te moeten werken om te kunnen voldoen aan de druk van alle dag.( Of ligt dit aan mijn eigen beleving en te kort aan tijd voor mijn eigen kinderen?)Weet ook dat niet de hoeveelheid tijd die je met ze doorbrengt de sleutel is maar wel de kwaliteit en vooral het tijd maken voor elkaar.
    Ik ben er van overtuigd dat veel diagnoses correct zijn en dat deze kinderen geholpen moeten worden op een manier die bij hun diagnose past. Aan de andere kant merk ik ook dat er, zoals eerder geschreven werd, door leerkrachten maar ook door sommige ouders gezocht wordt naar een verklaring voor het gedrag van hun kind door het door allerlei onderzoeken uiteindelijk gediagnostiseerd te krijgen.(Gelukkig zijn dat er niet zoveel maar toch).
    We willen te graag dat iedereeen zich gedraagt zoals het ons uitkomt maar er zijn zoveel verschillen dat dat niette doen is. In Nederland geldt nog steeds; Doe maar gewoon, dat is gek genoeg. Maar wat is gewoon? Wanneer wijk je af? En wie bepaalt dat? Ik ben nu voor mijn studie aan het lezen in het boek Samen leven, samen werken. Het is geschreven door Sandra Seagel en David Horne. Zij hebben zich verdiept in de Human Dynamics. Het is een aanrader voor iedereen die eens met een andere blik naar het gedrag en het zijn van mensen wil kijken. Het leert je dat er zoveel verschillen zijn die onveranderbaar zijn maar waar je goed mee kunt leven als je die verschillen tussen mensen maar accepteert en respecteert. En daar gaat het denk ik dan ook om. Diagnose of niet, je bent zoals je bent en misschien moet je niet alleen naar de ander kijken maar ook eens je eigen gedrag en verwachtingen ter discussie stellen. Zelfreflectie kan heel verhelderend werken.

  11. Theo 7/8 zegt:

    Een onderwerp dat hele studieweken kan vullen.
    Boeiend, belangrijk.
    Ik heb waardering voor het geleverde werk van alle scholen (so, vso) en het vele werk dat in de “gewone bassischolen” wordt verzet.
    Was het vroeger wel allemaal beter. Nou,ik ken een paar gevallen van wat je nu ADHD noemt uit de jaren 60. Ik was zelf een kind en wist me wel uit de buurt te houden, te plooien etc.
    En nu? Medicatie,maar niet als een soort fruithapje. Alleen in hele erge gevallen, als er duidelijk verbetering is en ook meer geïnvesteerd wordt in de begeleiding, de connectie met het kind. Veel hulp levert alleen al veel op omdat het één op één is, aandacht voor het kind dus. Al zou je ook alleen maar samen gesprekjes hebben. Vergeet de plannetjes dan maar lekker.

    Maar wat me onlangs gebeurde: ik stuurde een ADHD kind naar huis tijdens de kerstviering ‘s avonds op school. Ik zat er echt helemaal doorheen na 4 maanden afspraken, kansen, gesprekken, met ouders en hulptoestanden met ingehuurde specialisten op dit gebied.
    Hij is huilend thuisgekomen en natuurlijk was er contact met de moeder. De dag erop was hij weer welkom.
    Het is de beste ingreep die ik ooit heb gedaan.
    Nu is er sinds die nare avond een enorme verbetering opgetreden. Ik heb nu, naast een goede band met hem, ook een kind dat wel luistert, rustig is, er niet meer doorheen roept.
    Waarom? Het was echt een toevalstreffer. Normaal zou ik dit nooit gedaan hebben. En toch is er dit verbluffende resultaat.
    Ik weet het, dit is er maar één en er zijn geen twee gevallen hetzelfde.
    Maar het was wel een oplossing. Uit de praktijk. Geen hulpverlener zou ooit zeggen: stuur iemand naar huis op zo’n speciale avond. Juist dan niet.

    Misschien is mijn reactie niet helemaal van toepassing. Maar we kunnen niet alles zo maar weg theoretiseren. Soms hebben ‘blunders’ – zo ervoer ik het wegsturen wel een beetje- geweldige resultaten.
    Of zou ik normaal gewoon te soft zijn?
    Aan de reacties van oudleerlingen die deelnamen aan de carnavalsoptocht te oordelen valt dat wel mee…

    Het blijft in ieder geval boeiend. O ja, met de moeder heb ik nu een geweldig goed contact. Had ik al, maar nu kan het echt niet meer stuk. Met het kind uiteraard ook.

    Het

  12. Ine zegt:

    Er ging het een en het ander door me heen na het lezen van het artikel maar ook de reacties die hierop kwamen. Volgens mij ( leerkracht op een bssisschool en moeder van een kind met ADHD ) moeten we gewoon duidelijk zijn met wat we willen in een klas , of thuis. Onderhandelen prima maar niet altijd. Doordat we vaak met alles en iedereen rekening moeten houden ( ouders, inspectie probleemgedrag ) vergeten we misschien soms waarvoor we eigelijk voor de klas staan. Ik dacht toch dat het de bedoeling was dat we de aan onze zorg toevertouwde kinderen iets “erbij moesten “leren “. Misschien ben ik wel ouderwets. Jammer dan. Maar er zijn regels en daar houden we ons aan. Ik heb een klas met een diversiteit aan “problemen “Wie niet zou ik haast durven zeggen. Maar het is in mijn klas ( dat durf ik te beweren ) veilig. Kinderen krijgen van mij respect en geven respect. Ik loop de polonaise met ze en we rekenen. We houden soms zelfs nog tijd over voor taal of andere zaken :) Maar ik ben de kapitein ( of noem je dat bij een vrouw anders ) en ik bepaal de koers. Daar neem ik boze ouders ( u bent te streng ) en heel soms een boos kind voor op de koop toe. Het geeft duidelijkheid, ruimte in je hoofd om te leren, veiligheid en soms ook nog wat tijd om aardrijkskunde te doen. Laten we gewoon duidelijk zijn. Zo wil ik het hebben.Even geen : Ja maar : NEEN. We gaan wat leren luisteren naar elkaar en vooruit misschien dan ook nog wat geschiedenis.

  13. Frank Jongbloed zegt:

    Bedankt Richard, Jeanet, Theo en Ine! Als mensen met duidelijke uiteenzettingen reageren (zoals bij dit stukje) dan kan ik gerust een stapje terug doen en mensen op elkaar laten reageren. Let wel: ik lees natuurlijk elke reactie en vind het prettig om er goed over na te denken. Bedankt!

Reageer


3 − = twee