Oog Voor De Toekomst

Het is middagpauze en tussen de derde en de vierde bruine bol met shiitakefilet wordt er bij mijn blaas op de deur geklopt en excuseer ik me van de eettafel. In de speelzaal zie ik één van de overblijfmoeders een vochtige doek over een tafel halen terwijl de andere buiten is met de kinderen. Terwijl ik in de kleine ruimte van het leerkrachtentoilet sta te plassen en een pagina van een Loesje-kalender lees (‘Wie te hard rijdt in een schoolomgeving, heeft geen oog voor de toekomst’), hoor ik door de muur een ijl kinderstemmetje. Het komt uit een van de kleutertoiletten. “Wie is daar?” roept een klein meisje en nog eens: ‘Wie is daar?’

Na het toiletgebruik was ik mijn handen en kijk naar mezelf in de spiegel. Geen jongen meer, maar ook nog geen oude man. Tenminste, je moet het de kinderen niet vragen. Die vinden alles boven de achttien fossiel. Maar wie heeft ze laatst tijdens tikkertje allemaal naar de af-bank getikt? Precies. Meester Pre-historie.

Lees verder »

Hasta La Vista, Juffie

Iedere leerkracht van mijn leeftijd (21, 28, 30 32), weet dat op 29 augustus 1997 het computernetwerk Skynet zich bewust werd van zijn zelfsturende capaciteiten en een grootschalige aanval begon met als doel het uitroeien van de mensheid. Ik gok dat de meesters hier wat beter van op de hoogte zijn dan de juffen, maar dat is mijn generaliserende zijde, coming out of me. Hoe dan ook, het zelfbewuste Skynet stuurde eerst Arnold Schwarzenegger terug in de tijd om de moeder van de leider van het rebellenverzet om te brengen. Dat lukte Ahnuld niet, maar zijn profetische woorden ‘I’ll be back’ werden waarheid en hij kwam inderdaad twee keer terug, maar aan de goede kant van het verzet. Skynet werd zo goed als neergeslagen en Arnie werd gouverneur van Californië. En wij, de pukkelige tieners die met onze eerste afspraakjes in de bioscoop naar dit avontuur zaten te kwijlen, werden ook oud en staan tegenwoordig met bordliniaal en haarverlies voor de nieuwe generatie een beetje te onderwijzen.

Maar wat lees ik op het internet? “Computers ingezet tegen lerarentekort.” Computers die de rol van leerkrachten overnemen en de weke hersenen van onze leerlingen vullen met … tja, met wat eigenlijk? Met WAT?! HEMEL ALMACHTIG, HET BEGIN VAN HET EINDE!!! MENS VS COMPUTER! HOND VS KAT! *kuch* Afijn. Kijk zelf maar even:

Lees verder »

Gehegen Honden

De hoogste tijd om hier weer eens een stukje te schrijven. Maar wij leerkrachten hebben het soms ook zo druk. Zo heb ik vandaag lesgegeven (klankveranderende werkwoorden blijven lastig – zo spreekt men in mijn groep over gehegen honden in plaats van hijgende), heb ik twintig miljoen formulieren ingevuld om de overgang naar het voortgezet onderwijs ‘soepel’ te laten verlopen, moet ik morgen het decor voor de Bonte Avond in elkaar draaien en ga ik woensdag de hele ochtend lopen voor arme kindertjes in Afrika. Verder werd ik uitgelachen in de lerarenkamer omdat ik blijkbaar de enige ben die het niet prettig vindt om op school een grote boodschap te doen (dat de rest hier geen problemen mee heeft is dagelijks te aanschouwen op de binnenrand van de pot) en dient het geld voor de schoolreis ook overgemaakt te worden. Maar toch, Trouwe Lezer, tik ik met mijn afgebeten, inktbevlekte vingertoppen nog graag even een stukje onderwijsnieuws hier voor je neer. Lees maar mee:

Lees verder »

De Geur van Muffe Omaatjes

“Wat een mooie stoel, he?” merkt de dame van het kringloopcentrum tegen mij op. Ze is aardig. Vrolijk. Maar ook zij ziet er een beetje gebutst uit. Ik vraag me af wie háár ooit eens naar het centrum heeft gebracht. Maar in plaats van (altijd maar) dagdromen kan ik haar beter een antwoord geven. Tja. Moeilijk. Want de stoel is best mooi (op zijn manier), maar ik duw eerder een prittstift in mijn neusgat dan dat ik het zitmeubel in huis plaats. Iets te boeketterig naar mijn smaak. “Ja,” zeg ik, “het is voor in de klas. Ik ben een schoolmeester en ik ga deze stoel in de klas zetten. Als leesstoel voor de kinderen.” De vrouw knikt goedkeurend. “Ik wou dat ik vroeger zo’n meester had gehad,” zegt ze. Bescheiden haal ik mijn schouders op. “Die waren er ongetwijfeld,” antwoord ik (en denk gemeen ‘in 1914′). “Er waren alleen vast niet zoveel mensen die hun spullen naar het kringloopcentrum brachten als nu.”

Lees verder »

Ons Draadloos Netwerk

In het Engels gebruikt men dezelfde letters voor de woorden ‘listen’ en ‘silent’. Daarachter zit vast een diepere betekenis verscholen, die we in het Nederlands niet kunnen toepassen. Want hoezeer ik het ook probeer, ik kan de link niet vinden tussen ‘luisteren’ en ‘urinestel’. Maar laten we even teruggaan naar luisteren en stilte. Want die twee vaardigheden hebben te maken met concentratie. En steeds meer kinderen hebben daar moeite mee. Veroorzaken problemen met hun gedrag. Vooral in de Verenigde Staten waar zo’n 500.000 kinderen dezelfde medicijnen ontvangen die volwassen schizofrenen krijgen voorgeschreven tegen onder andere hallucinaties.

Maar steeds meer stemmen vragen zich het volgende af: worden de gedragsproblemen van kinderen veroorzaakt omdat het gezin/de omgeving/de maatschappij faalt om de kinderen sociale vaardigheden, empathie en inzicht aan te leren? En zo ja, wat heeft het dan voor zin om medicijnen voor te schrijven en weinig te doen aan het correct ontwikkelen van emoties? Is de moderne maatschappij een groot, draadloos netwerk waar een flink deel van onze jeugd geen connectie mee krijgt? *dramatische muziek* Nou? NOU!? Lees maar even mee, maar denk eraan; in het Engels. Want de lat voor leerkrachten ligt tegenwoordig hoog. En als je het toch te moeilijk vindt, oefen dan de volgende zin: ‘Wilt u frietsaus bij uw bestelling of neemt u het zo mee?’ Ik moet een beetje streng zijn, nowadays.

Lees verder »

When The Going Gets Tough, De Juf Gets Going (en de meester ook, maar anders werd de titel te lang)

Leerkrachten zijn eigenwijze wezens. En dat is maar goed ook. Oh, hoed je maar, Trouwe Lezer. Ik ben in een complimenteuze stemming. Ik zal uitleggen waar deze vreemde introductie opeens vandaan komt. Elke dag spit ik verschillende onderwijsnieuwsbronnen door op zoek naar een onderwerp om een stukje over neer te tikken. Daarbij probeer ik de overduidelijke zaken het liefst uit de weg te gaan. Want er wordt al flink gepraat over de verplichte eindtoets, de bezuinigingen zijn voor iedereen duidelijk en voor kleine dorpsscholen dreigt sluiting. Dat ik er geen stukje over schrijf betekent niet dat ik vind dat men er maar beter over kan zwijgen. Integendeel. Maar ik word er ook wel eens moe van.

Jaja, denk ik dan als ik de ‘nieuwtjes’ doorneem; kinderen kunnen niet rekenen en schrijven, zijn te dik, leerkrachten zijn niet voldoende opgeleid (en zijn ook te dik), we moeten bezuinigen op de koffiepads en het toiletpapier, gym en muziek worden te weinig gegeven, enzovoorts en ga zo nog maar even door. Blabla. ‘Men’ heeft er de mond van vol.

Wij leerkrachten gaan ondertussen gewoon door. Voeren troostgesprekken met huilende kinderen over de uitslag van de Citotoets, stappen op onze fietsen om een groep kinderen veilig door de binnenstad te krijgen op weg naar een tentoonstelling, weten ouders gerust te stellen in de gang en op het plein (koffie in de hand en de jas nog aan), duwen een ijskompres tegen een bult en leggen voor de vijfde keer met plezier uit hoe dat ook alweer zit met ‘t kofschip.

Dus ben ik blij als er ook nog eens kleine juweeltjes in het nieuws zitten. Verhalen waarbij de goede prestaties van kinderen de boventoon voeren. Want dan denk ik, misschien hebben wij als leerkrachten daar ook een steentje aan bijgedragen. Lees maar eens mee:

Lees verder »