Het is mijn kracht en mijn zwakte. En zij zijn zich er uitermate goed van bewust, iedere ochtend weer. Na het lezen en als ik met mijn mok koffie plaatsneem aan de ronde tafel. Ik begin dan een praatje met de kinderen terwijl ik de rekenboeken al opengeslagen heb. Even kletsen voordat we beginnen aan de breuken en procenten. Maar iemand vraagt door. Een ander verzoekt een plaatje of bewegende beelden. En ik, aangespoord door de nieuwsgierigheid van de kinderen, spring weer eens van de hak op de tak. En maar vertellen. En nog wat vertellen.

Zo nam ik vanmorgen een slok koffie en zei “Goedemorgen, groep 7/8. (Goedemorgen, meester Frank) Het is vrijdag, de laatste dag van de week en… bijna weekend. Free at last, free at last, thank god almighty, I’m free at last!” De twintig kinderen keken me schaapachtig aan. “Weten jullie niet wie dat zei? Kennen jullie die beroemde woorden niet?” Nee, dat wisten ze niet. En daar ging ik dan. Van Martin Luther King naar Rosa Parks, van Rosa Parks naar Elizabeth Eckford, van haar naar de VOC, van de VOC naar William Shakespeare en van hem naar Stephen King. En toen hadden we nog voldoende tijd voor het rekenen, maar begrijpend lezen vloog van de weektaak af. Ik heb er maar begrijpend luisteren van gemaakt, ook een soort kerndoel.

Kinderen zijn ook dol op oorlogsverhalen. Een feit. Ze lezen bij mij in de groep graag in Het Achterhuis van Anne Frank, al vraag ik me wel eens af of ze het allemaal daadwerkelijk begrijpen. En nu spring ik weer van de hak op de tak door je te wijzen op een interessant artikel. Lees maar even, ga ik ondertussen koffie zetten:

“De overheid stelt bij het herdenken en in het onderwijs ten onrechte allerlei gebeurtenissen op één lijn met de Tweede Wereldoorlog, zegt de directeur van het Niod. ‘Nivellering dreigt.’

‘Ik heb lespakketten gezien waarvan ik vond dat ervaringen te makkelijk op één lijn werden gesteld.’ Op sommige scholen wordt Holocaustonderwijs mét lessen over het Midden-Oosten gegeven, omdat een aantal islamitische leerlingen anders niet van de Holocaust wil horen. ‘Het geeft geen pas om die twee op hetzelfde niveau te plaatsen’, aldus Schwegman.

Zij breekt met het beleid van haar voorganger Hans Blom, die wilde dat geschiedschrijving van de Tweede Wereldoorlog niet over ‘goed en fout’ ging. ‘Die visie heeft het gevaar in zich dat collaboratie wordt vergoelijkt. In geschiedschrijving van de oorlog kun je de moraal niet buiten de deur houden.’”

Eerst vond ik de visie van de directeur, Marjan Schwegman, een beetje stom. Hoe kun je nu van kinderen verwachten dat zij meteen aansluiten bij een abstract onderwerp als oorlog? Oorlog is Hollywood, computerspelletjes en beelden op televisie. Het is geen persoonlijke ervaring (uitzonderingen daargelaten). Als je een les over oorlog geeft in de klas, moet je als leerkracht eerst op zoek gaan naar een kapstok bij de kinderen waar je de stof aan op kunt hangen. Gelukkig stond het hele interview met journalist Kustaw Bessems elders op het net. En na het lezen van dat artikel vond ik de visie van Schwegman een stuk minder stom. En vond ik dat Godwin-praat van de journalist weer irritant. En zijn vragen en stellingen rieken naar stemmingmakerij:

“Bij die lessen is ook veel aandacht voor bijvoorbeeld Marokkaanse soldaten in de Tweede Wereldoorlog. Alsof aandacht voor de Holocaust alleen is op te brengen als het eigenlijk over jezelf gaat.”

Tut, tut, Kustaw. Hoe dan ook: een boeiend stukje om te lezen. En wat vind jij, Lezer? Moeten we vaker alleen over de Tweede Wereldoorlog onderwijzen of mogen we meer lijnen trekken naar andere (historische) gebeurtenissen? Ik zit hier aan de woonkamertafel, koffie paraat, geduldig te wachten op uw mening.

*artikel
*hele artikel

*foto

4 Reacties op “Van-De-Hak-Op-De-Tak-Meester”

  1. juf groep 7 zegt:

    superleuk stukje en heel herkenbaar….(dat hak-takken en ze weten het, die heerlijke jong)

    ik werk zelf op een school met 95% meest Turks en Marokkaanse leerlingen, de tweede oorlog wordt in onze methode aangeboden in de info tekst met een extra (keuze) info tekst erachter over moslim extremisme
    ik bemerk dat Anne Frank zeer geliefd is tijdens deze lessen, ze lezen alles en willen alles weten , ook over Miep en Otto, en het is echt zielig en oneerlijk en niet normaal wat de duitsers deden, “zomaar, nou ja zeg…” voor de Joden.

    Maar dan, pauze, rekenen, back to reality : Palestijnen en Joden, dát is een ander verhaal…
    Ze trekken de lijn niet door hoor, vanzelf, daar in het Midden Oosten, nu, dát zijn ándere Joden, die zijn niet zielig, nee, díe zijn gemeen en moeten weg..

    En jij leerkracht probeert de lijn natuurlijk door te trekken, breed, maar dat valt toch niet mee…

  2. Frank Jongbloed zegt:

    Haha, ja, ze weten het maar al te goed. En laten we eerlijk zijn; wij weten heel goed dat ze het weten. Die vluchtige blikken op de klok. Maar vooruit dan…

    In tegenstelling tot wat kinderen (en minder slimme volwassenen) soms denken; kinderen hebben voor een heleboel onderwerpen geen goede referentiekaders. Die moeten samen met een begeleider opgebouwd worden. Thuis. Of op school.

    En dat doe je vaak door lijnen te trekken. Dat heb je mooi goed, Juf Groep 7.

  3. meester Henk zegt:

    Wij zitten de laatste tijd hevig mopperend les te geven , juist omdat we dat soort heerlijke dingen, zoals jij beschrijft, bijna niet meer kunnen doen,vanwege alle toetsen,blokuren lezen,rekenen e.d.

    Is wel een erg lange zin geworden.

    Vroeger, ja dat mag ik zeggen, vond ik niets prachtiger dan te “verhalen” over de 80-jarige oorlog, Romeinen e.d., totdat ik besefte dat het eigenlijk wel ellende moet zijn geweest voor veel mensen. Daarna heb ik de verhalen getracht een menselijkere kant te geven o.a. door ze te vergelijken met actuele situaties. Dat maakte het voor de kinderen wel duidelijker.

    ehhhhhhh, geef ik nog wel antwoord op de vraag ? :-)

  4. Frank Jongbloed zegt:

    Je springt van de hak op de tak, meester Henk.

    I’m loving it.

Reageer


negen − = 5