When Dinosaurs Ruled The Earth

Een verlaten schoolgebouw is niet per definitie een zielloos oord, een plaats waar creativiteit en relatieve onschuld zijn omgeruild voor het geluid van een schoonmaakster die toiletbrillen op zittingen laat slaan. Het is ook een rustplaats voor leerkrachten die, na een periode van alertheid en didactiek, eindelijk toekomen aan datgene wat bleef liggen toen de kinderen om hem of haar ronddraaiden, kerstsnacks in de hand en kaartjes uitdelend. Een leerkracht met de ontschoende voeten op het bureau, het raam op een kleine kier, dinosauruspresse-papier in de altijd stoffige vensterbank (op wat verdwaalde werkbladeren) en de iPod op shuffle. Dizzy Gillespie, Charles Mingus, Maceo Parker, Charlie Parker, Rahsaan Roland Kirk, Quincy Jones, Ike Quebec, Stanley Turrentine. Een verlaten schoolgebouw is niet per definitie verlaten. Luister en je zult merken dat er ook na schooltijd nog een hele hoop valt te leren.

Klik.

En dan… naar huis.
Fijne vakantie, Trouwe Lezer.

Die Drie Dagen Dat De Rest Van De School Ssst Moet Doen

Na al dat “selectief citeren” en “bestrijden van karikaturen” mijnerzijds is het de hoogste tijd om eens een ander aan het woord te laten. *collectieve zucht van opluchting – een opzuchting – trekt door onderwijsgevend Nederland* Nick Woltjer vraagt om uw betrokkenheid in deze donkere, koude dagen. En Nick (of Saint Nick, zoals zijn bijnaam tegen het einde van december luidt) is de hoofdredacteur van het binnenkort te verschijnen Onderwijskrant.nl En deze krant wil weten hoe de juffen en meesters van Nederland denken over de Eindtoets Basisonderwijs, also known as Citotoets, ook wel bekend als Die Drie Dagen Dat De Rest Van De School Ssst Moet Doen. Is de uitslag van de Citotoets nu echt het definitieve toegangskaartje tot het voortgezet onderwijs naar keuze of is het slechts een vluchtig uitreksel van een boek dat allang geschreven, gelezen en begrepen is? Okay, toegegeven, die laatste vergelijking schoot misschien een beetje uit. Maar hee, gun mij mijn literaire aspiraties. Dan geef ik nu het woord aan Woltjer. Hit it, Nick:

Lees verder »

Polderkoorts

De gemeente Noordoostpolder. U kent het wel van lieflijk klinkende plaatsjes als  Kraggenburg, Creil, Luttelgeest en Schokland. Of van de Poldertoren! Deze toren heeft een trap met 243 treden. Of van het Kuinderbos, dat maar liefst 23 varensoorten kent. Of heeft u wel eens gevist in de Casteleynsplas, nadat u via vereniging ‘t Poldervoorntje in bezit kwam va- Laat ook maar. Ik word terstond somber van die groenteaardappelenstukjevleesmentaliteit. Geen wonder dat vijfentwintig procent van alle elfjarige kinderen in de Noordoostpolder last heeft van psychische- en/of gedragsproblemen. Vijfentwintig procent! Dat is ¼. Of een taart in acht stukken en daar twee stukken van. Of… excuses. Ik ben deze weken met groep 8 aan het oefenen voor de Citotoets. Hoe dan ook. Als u behoefte heeft aan een onrustig, agressief en vreemd uit de ogen kijkend kind, dan moet u dus verhuizen naar de Noordoostpolder. Lees maar even mee:

Lees verder »

Is Er Een Dokter In De Zaal?

[Ik begin dit stukje met informatie over Janusz Korczak. Omdat ik zijn houding en uitspraken ten opzichte van kinderen zo sterk vind. Niet omdat ik zijn overlijden in een oorlogskamp wil koppelen aan de manier waarop Marja van Bijsterveldt haar werk doet. Kom zeg. Voor dat soort stukjes ga je maar naar GeenStijl. En reacties die hierop zinspelen worden verwijderd.]

Misschien kent u Janusz Korczak, misschien ook niet. Hij was een Poolse kinderarts die een belangrijke rol heeft gespeeld in de vernieuwing van de opvoeding. Rond zijn 35e besloot hij zich te wijden aan de opvang van weeskinderen en droeg hij de organisatie van enkele weeshuizen. In 1942 moesten de kinderen naar het vernietigingskamp Treblinka en alleen Korczak kreeg allerlei vluchtmogelijkheden aangeboden. Hij besloot (in een ordelijke rij en met vlaggetjes) met de kinderen mee te gaan. Slechts enkele van de weeskinderen kwamen er weer uit. Ook Korczak overleed in het kamp.

Korczak omschreef zichzelf als een boom, vol met vogels die om hem heen sprongen.  Ik las Korczaks verhaal toen ik de SPW-opleiding deed en vanaf dat moment wist ik dat iemand die met kinderen ging werken moest zijn als “zo’n oude wijdvertakte eik, vol met vogeltjes die van de ene naar de andere tak springen en maar tsjilpen en tsjilpen.” Het liefst zit ik zo in de klas. Sommige kinderen lossen samen een topografieraadsel op, andere zijn bezig met een rekenvraagstuk. In de leeshoek helpen klasgenoten elkaar met moeilijke woorden en achter de computers wordt druk gezocht naar informatie over de Tweede Kamer. Ik coach de kinderen en houd de vorderingen en registratie goed in de gaten. Als een boom tussen de vogels. Je snapt wat ik bedoel.

Maar dat gaat dus veranderen. Onderwijsminister Marja van Bijsterveldt heeft de scholen betreden, kettingzaag paraat en guns blazing en het duurt niet lang meer of alle takken liggen op de grond en de vogels zitten in hun kooitje. Waarom? Nu. Let op.

Lees verder »

Vulling

[In het kader van Er Is Niet Bijzonder Veel Bijzonder Onderwijsnieuws wederom een stukje met een persoonlijke signatuur. Binnenkort weer actueel onderwijsnieuws. Overigens wilde ik ook graag het woordje 'signatuur' eens gebruiken in een intro. Bij deze.]


Vulpennen zijn altijd leeg op momenten dat je ze het hardst nodig hebt. Dat is de universele regel van de vulpen. Anders hadden ze die dingen wel volpennen genoemd. Dus zit ik in de klas met mijn hand in de bureaulade tussen de nietjes en verweesde schroefjes te tasten, op zoek naar een vulling, als er onverwacht op de deur wordt geklopt. Ik kijk en zie door het glas een nerveus kinderhoofd. Bij het zien van het schuldbewuste gelaat ga ik automatisch in de leerkrachtenmodus en trek ik vragend (en quasi-arrogant) mijn wenkbrauwen tot aan mijn haarlijn omhoog. En da’s vrij ver, in mijn geval. De deur wordt voorzichtig opengedaan en er schuifelt een jongen naar binnen. Ik blijf stil. Hij eerst ook. Dan toch maar niet.

Lees verder »