Wist u dat ik eens bij David Letterman ben geweest? Oh ja, daar ben ik eens geweest. Nu zat ik weliswaar in de zaal en moest ik van een groepje televisiestagiaires de hele tijd ‘Hoo! Hoo!’ roepen elke keer als Letterman een grap maakte, maar ik zat er wel. Een uurtje voordat de show begon stond ik in een hele lange rij in een hele nauwe gang vol met hele Amerikaanse Amerikanen. Nu zeggen ze dat Guantánamo Bay één grote marteling is, maar om vastgedrukt te staan in een niet bewegende rij met allemaal Amerikanen; dat is ook geen pretje. Ik voelde me als een drol na drie koppen koffie. Ze vroegen me van alles, ze vonden alles ‘GREAT!’ en ‘INCREDIBLE!’ en toen ik na zo’n zestig minuten eindelijk plaats mocht nemen in een comfortabele stoel dacht ik bij mijzelf: die Amerikanen, die zijn gestoord. Neem nu het als een film klinkende onderwijsprogramma No Child Left Behind.

“Voor buitenlanders in Amerika is het verrassend hoe vaak basisschoolkinderen worden getest. Het regent toetsuitslagen, met allerlei ernstige grafieken over het niveau van het kind. Dat moet sinds de grote onderwijshervorming onder de vorige president, No Child Left Behind. De scholen moesten beter worden door meting van hun prestaties.

Maar dat had onbedoelde gevolgen. In Amerika zijn de staten verantwoordelijk voor onderwijsnormen. Staten met slechte toetsuitslagen begonnen die te verlagen. Op een school in Atlanta vonden inspecteurs op de opgaven opvallend veel verbeterde antwoorden. De leraren hadden hun leerlingen geholpen uit angst dat de school slecht zou scoren.”

Enter Clark Kent die zich ten tijde van nood in een telefooncel omkleedt en tevoorschijn komt als Barack Obama.

“Zijn doel is ambitieus: in 2020 moeten alle leerlingen de school afmaken en ‘klaar zijn voor studie of loopbaan’. Obama wil dat schooldistricten de slechtst presterende 5 procent van de scholen sluiten of er de helft van de leraren ontslaan. Andere scholen komen op een waarschuwingslijst. Als ze zich verbeteren, worden ze beloond. De president trekt hiervoor 16 procent meer geld uit.

De lerarenvakbonden reageren afwijzend. Er komt te veel druk op de leraren te liggen, stellen ze. Maar het vakbondsbastion wankelt. Steeds meer staten experimenteren met vroegere taboes als betere betaling voor betere leraren en beoordeling van leraren op grond van leerlingprestaties.”

No Child Left Behind. Ik hoor marsmuziek. Ik zie een wapperende vlag. Ik zie Sally Field als moeder die naar een ver land afreist in een boerka vol met snot.

Lees, luister en zie hier meer over *tadadadada* NO CHILD LEFT BEHIND!

Reageer


× 4 = vier