Voorlezen uit een spannend, mooi, avontuurlijk en/of grappig boek is bij mij een vast en dagelijks element in de groep. Lazen we tot voor kort nog een mooi fabeltje over een kind van de maan en de zee, nu is het griezelen geblazen met een buurman die bloed van andermans wonden likt. Brr! En stiekem ook een beetje leuk.

Nu hoor ik wel eens dat voorlezen lang niet meer zo vanzelfsprekend is als het zou moeten zijn. Foei toch, juffen, meesters en ouders, foei! Vroeger las mijn moeder mij altijd voor (op de rand van het bed) en deed ze extra haar best om net te doen alsof ze mijn broer niet opmerkte, die achter haar met idiote lichaamsbewegingen het verhaal naspeelde. Ze bleef voorlezen, tot aan de destijds geijkte everthartmanperiode en mijn voorkeur langzaam overging tot het zelf lezen van een boek. Ik was immers al zesentwintig.

“Aankomende woensdag is de start van de Nationale Voorleesdagen. Op veel plekken in het land zullen kinderen kunnen genieten van een Voorleesontbijt. De Nationale Voorleesdagen 2009 zijn van¬†21 t/m zaterdag 31 januari. Deze elfdaagse campagne¬†vindt in 2009 voor de zesde keer plaats.
Zie: CPNB en Nationale Voorleesdagen, met daarop een activiteitenoverzicht per provincie.”

Ik bedoel maar.

*’Nationale Voorleesdagen’ Voorleesplein, 19/01/09

Reageer


vijf + 7 =