Op dit moment geef ik les aan een groep 4. In deze groep zitten elf leerlingen; acht jongens en vier meiden. Zo’n kleine groep is een luxe. ‘s Middags worden de groepen 3 en 4 samengevoegd. In groep 3 zitten veertien leerlingen, dus de combinatiegroep telt dan vijfentwintig leerlingen. Nog steeds kan er geen sprake zijn van een grote groep. Ooit is er vastgesteld dat er van kwalitatief onderwijs geen sprake kan zijn als een groep veertig leerlingen of meer heeft. We maken even een bruggetje naar de Millenniumdoelstellingen uit 2000:

“De millenniumdoelstellingen, ofwel United Nations Millennium Development Goals, is een aantal doelstellingen waarvan de regeringsleiders van 189 landen hebben aangegeven dat ze deze willen bereiken. De United Nations Millennium Declaration, ondertekend in september 2000, verbindt de leden hieraan. De Millenniumdoelstellingen zijn samen te vatten in een achttal doelen, tenzij anders vermeld moeten deze doelen worden behaald in 2015. Vergelijkingen, zoals in doel één, worden gedaan tussen 2015 en 1990.”

Ja? Dat we even weten waar we het over hebben. Eén van de doelstellingen is het bereiken van een universele basiseducatie voor alle kinderen, zowel jongens als meisjes (niet zo’n wereldwijde vanzelfsprekendheid). Net zo belangrijk is dat de basisschool voltooid wordt.

“Op het moment zijn er ongeveer 115 miljoen kinderen die in de leeftijdsgroep zitten om basisonderwijs te volgen, maar dit niet doen. Vooral in sub-Sahara Afrika, in Zuid-Azië en in Oceania is vooruitgang te boeken op het volgen van basisonderwijs. Het volgen van basisonderwijs is sterk gerelateerd aan het inkomen van de ouders. De kinderen met ouders in de groep van 20% armsten volgen 3 keer minder vaak basisonderwijs dan kinderen met ouders in de rijkste 20%. In bijna alle ‘ontwikkelingslanden’ voltooien meer jongens dan meisjes basisonderwijs.”

Wereldwijd zijn er achttien miljoen leerkrachten nodig om de millenniumdoelstelling te halen. Achttien miljoen. Pff.

Dat cijfer…

“…staat te lezen in een gezamenlijke verklaring, afgelegd door de UNESCO, de internationale arbeidsorganisatie (ILO), UNICEF, het VN-Ontwikkelingsprogramma (UNDP) en Education International, een organisatie die bijna 30 miljoen leraars verenigt. Het gebrek aan leerkrachten is vooral in Afrika acuut, waar 3,8 miljoen leraars nodig zijn om universeel basisonderwijs te garanderen. In landen als Rwanda en Mozambique leidt het tekort tot klassen van wel zestig leerlingen en meer.”

Wat een cijfers, verslagen, doelstellingen en gebreken toch weer. Toch hoor je relatief weinig over dit enorme wereldwijde tekort. De kredietcrisis is veel vaker in het nieuws. Maar goed, dat zijn dan ook ónze centen die op het spel staan. Hee! Bedoelde ik dat soms sarcastisch!?

*’Wereldwijd tekort van 18 miljoen leraars’ Mondiaal nieuws, 06/02/08.
*Millenniumdoelstellingen, wikipedia.
*De foto’s zijn door mij gemaakt tijdens een maand lesgeven in India.

7 Reacties op “Een één, een acht en zes nullen”

  1. irene zegt:

    Na in mei op bezoek te zijn geweest in Suriname, waar mijn dochter 5 maanden stage liep in het kindertehuis van de stichting Saron, zit ik er nog steeds mee………mijn echtgenoot is zelf van Surinaamse komaf, maar woont al 40 jaar in Nederland.
    Natuurlijk weet je dat de kinderen daar minder hebben dan hier, maar de laatste jaren wordt het slechter, en slechter. Met de spullen die wij bij onze school al jaren in het magazijn als “nutteloze ruimteverslinders” hadden staan, hebben we onze koffers volgepropt, en later nog 2 grote dozen per boot verstuurd. Het was alsof de hemel lichter werd voor deze kindjes…….misschien heeft u op school ook nog van die “rommel” staan? laat het mij maar weten, kleine stapjes, groot resultaat!

  2. Frank Jongbloed zegt:

    Ik (en ongetwijfeld andere lezers met mij) houden je oproep in gedachten, Irene. Ik ben wel benieuwd waarom je vindt dat het met de jaren slechter wordt.

    Als leerkracht zorg je er vast voor dat de leerlingen op jouw school iets meekrijgen van de blijdschap waarmee jullie ‘rommel’ ontvangen wordt. Mooi initiatief!

    Bedankt voor je reactie en laat vaker van je horen! (Erg he? Jij zegt zo keurig ‘u’ in je reactie en ik tutoyeer er weer als een wild zwijn op los. Wijt het maar aan mijn opvoeding.)

  3. irene zegt:

    beste Frank, natuurlijk mag je je zeggen, maar ik dacht, laat ik maar met u beginnen……om mijn verhaal verder uit te leggen…..de scheiding tussen arm en rijk wordt steeds groter in Suriname. Vroeger zorgden tantes, zussen familieleden en zelfs mensen uit je straat, buurt voor elkaar. Nu zijn die mensen zelf ook zo arm geworden, dat dit niet meer gaat, en ze de kinderen naar het kindertehuis komen brengen, waarvan de ouders erg ziek zijn of zo arm dat ze zelf niet meer voor hun kinderen kunnen zorgen.
    Eat dat betreft kun je Suriname gewoon als een ontwikkelingsland zien.

  4. Anita zegt:

    Wat Irene schrijft over de familiebanden, herken ik wel vanuit mijn tijd op Saba (Nederlandse Antillen). Daar heb ik 3 jaar gewoond waarvan ik 2 jaar lang actief was binnen het jongerenwerk. Vroeger werden kinderen door de hele familie opgevoed. Nu ook daar de maatschappij steeds individualistischer wordt, gebeurt het veel te vaak dat kinderen er alleen voor komen te staan op veel te vroege leeftijd.

    Er is op de Antillen wel een leerplicht, alleen wordt die vrij slecht gehandhaafd (net als alle andere wetten/regels). Ook de sociale vormingsplicht en de wet op de jeugdzorg zijn aangenomen, omdat dat moest van Nederland. Want wat hebben we toch het beste met ze voor daar, maar er is geen infrastructuur om alle mooie plannen waar te maken. En geld dat die kant op gaat, gaat veelal naar de verkeerde mensen. Zoals in veel van die landen waar het verschil tussen arm en rijk steeds groter wordt. En de jeugd trekt altijd aan het kortste eind. Helaas.

    Punt wat ik eigenlijk wilde maken is dat we met al die nulletjes op zich, het alleen nog maar over geld hebben. Alle andere randvoorwaarden die daarnaast aanwezig moeten zijn, zijn nog een heel ander verhaal.

  5. Frank Jongbloed zegt:

    Bedankt voor jullie reacties, dames. Wat het onderwerp betreft, klinken jullie alsof jullie weten waar je het over hebt. Verbazingwekkend, dat wel. Je zou verwachten dat deze plekken op aarde wat meer ontwikkeld zijn.

    Wat Anita schrijft; de jeugd trekt meestal aan het kortste eind. Er is een Afrikaans gezegde dat stelt dat ‘daar waar olifanten vechten, het gras wordt platgetrapt.’

  6. Rosalie Alfons zegt:

    En dan te bedenken dat je in de Filipijnen voor 5 euro een kind van groep 1 t/m groep 8 naar school stuurt…..5 euro!!(twee kopjes koffie op het gemiddelde terras).
    Ik ben het met Irene eens “kleine stapjes, groot resultaat”. Ik ben in juni van dit jaar twee weken naar de Filipijnen geweest en had ook twee koffers mee, één met schoolspullen wat wij op school konden “missen” en één met kleding en speelgoed wat de kinderen uit mijn klas zelf mee naar school hadden genomen. Na het zien van de foto’s die mijn zusje in de Filipijnen tijdens haar stage had gemaakt van de “arme kinderen” en de omstandigheden waarin zij leefden, bedachten de kinderen spontaan zelf een inzamelingsactie. Als bedankje kregen ze allemaal een foto waarop de Filipijnse kinderen hún kleding aanhadden en heel blij waren met hún speelgoed. Hoe bijzonder is dat!!

  7. Frank Jongbloed zegt:

    Dat is echt verbazingwekkend ja, vijf euro! En dan van groep 1 tot en met groep acht. De jaarlijkse ouderbijdrage in Nederland is nog een veelvoud van dat bedrag. Voor het nieuwe stukje dat ik vandaag heb geplaatst (over drugsles in Hardenberg) zocht ik een copyright-vrije foto op Flickr via de zoekterm ‘children drugs’. Daar werd ik niet vrolijk van (en dat mag je gerust lezen als een understatement). Wat hebben veel kinderen het toch slecht. Je zou er bijna de moed van verliezen. Maar goed; “kleine stapjes, groot resultaat”.

Reageer


3 − drie =