Toen ik vanmorgen in de auto naar mijn werk reed, was er op de radio een discussie gaande over het wel of niet officieel erkennen van het Suikerfeest als nationale feestdag. Er werd gesproken over een ruil met Bevrijdingsdag of met Tweede Pinksterdag, er werd fel gereageerd, er werd gekucht, er werd gehoond en als de radio van een beeldscherm was voorzien, had ik vast wat wenkbrauwtjes de lucht zien ingaan. Toen de discussie tot een einde kwam, sprong er plotseling een wild zwijn voor mijn auto waardoor ik twee lange seconden alleen nog maar dacht aan blokkerende remmen en de uitwijkmanoeuvre van de auto achter mij. Tegen de tijd dat ik met 80 op de kilometer- en hartslagteller Harderwijk binnenreed, was de discussie helaas voorbij en had Coldplay het woord overgenomen.

Ik haalde de schooldeur van het slot, tikte de alarmcode in en zei tegen de invalster van groep 7/8 dat ik benieuwd was hoeveel kinderen er vandaag naar school zouden komen. Eenmaal binnen zette ik koffie, deed het water in de waterkoker en keek toe hoe mijn collega’s letterlijk binnendruppelden. ‘Dat is geen regen vandaag, dat is suikerwater’ merkte ik vrolijk op, maar alleen de Marokkaanse onderwijsassistent moest lachen. De rest was in de weer met handdoeken en plakkende regenpakken. Vijf minuten na het afgaan van de schoolbel zaten er welgeteld vier kinderen in mijn lokaal. Vier jongens.

‘Pak je rekenboek,’ riep ik opgewekt, wat ze vervolgens ook deden. ‘Jongens, ik maak maar een grapje.’ Ze keken zichtbaar opgelucht. ‘Gaan we dan met Knex spelen,’ vroeg er eentje. ‘Alleen als jullie iets héél moeilijks kunnen maken.’ Ha, natúúrlijk konden ze dat. En op mijn vraag of ze het vervelend vonden als groep 3 er ook bij zou komen, reageerden ze met een onverschillig schouderophalen. Het leek alsof ze dachten, laat die kleintjes er ook maar bij.

En zo werd het uiteindelijk best een gezellige dag. Spelen met Knex, tekeningen maken, schooltelevisie kijken en in de lerarenkamer lagen heerlijke chocoladekoeken die een moeder ‘s ochtends had gebracht.
‘s Middags hoefden de kinderen niet naar school vanwege een studiemiddag voor de leerkrachten (ontwikkelingsgericht onderwijs). Ik durf te wedden dat de islamitische kinderen ook een fijne dag hebben gehad.

Volgend jaar wil ik best weer zo’n dagje (21 september voor de Turkse moslims). En het jaar daarop ook (10 september). En ook in 2011 (31 augustus) en 2012 (19 augustus). Maar dan zitten we al in de zomervakantie.

Wat heeft u als leerkracht vandaag eigenlijk gedaan?

*’Suikerfeest mogelijk nationale feestdag’, Elsevier donderdag 4 september
*Suikerfeest, wikipedia
*Suikerfeest, ramadan.nl

10 Reacties op “Het Kleine Feest”

  1. Anita zegt:

    naar mijn mening kunnen er niet genoeg speciale dagen zijn in het leven van onze jeugd.

    en dan gaat het niet over het vrij zijn. en of we daar al dan niet recht op hebben en over hoe eerlijk het is dat de ene groep wel en de andere groep niet… maar om de dagen waarop eens wat meer mag. die zijn echt speciaal. dat zijn namelijk de dagen die ze zich over 30 jaar nog kunnen herinneren. Dat ze kunnen vertellen: “vroeger mocht papa eens de hele ochtend leuke dingen doen op school. Bij meester Frank (want tuurlijk kennen ze je naam dan nog)In die tijd, kon dat nog gewoon”.
    Of eigenlijk hoop ik dat dat tegen die tijd ook nog kan.

  2. Frank Jongbloed zegt:

    De meeste kinderen, Anita, zijn ook dolblij tijdens een dagje ‘niets doen’. Ik vind het ook verbazingwekkend dat er altijd kinderen zijn die niet weten wat ze moeten doen. Kasten vol speelgoed, rijen vol boeken, klasgenoten vol ideeën en nóg staan ze verloren te kijken bij het gebrek aan een methodeboek. Structuur is belangrijk, herhaling is belangrijk en leren om jezelf te vermaken bij gebrek aan de eerste twee is ook belangrijk. Bedankt voor je reactie.

  3. karen van staeyen zegt:

    Dank je wel voor je antwoord, Frank. Dat is inderdaad precies waar het om gaat! Alle opvoeders, zowel ouders als leerkrachten zouden een voorbeeldfunctie moeten hebben. In die zin dat ze voor de jongere een uitnodiging en een inspiratie zouden “moeten” zijn om volwassen te worden. Wij moeten niet jonger worden maar (zo loopt dat nu éénmaal) zij worden ouder. Ik denk dat het rapport dat mijn man Ronny aan het afwerken is je wel zal bevallen. Hij coachte het voorbije jaar ouders van pubers (we hebben zelf ook een 14-jarige dochter) en heeft zijn inzichten en ervaringen verwerkt in een gratis rapport. Eén van de kernpunten in het rapport is hoe je als ouder/opvoeder de jongere kan inspireren. Het rapport verschijnt op 6 oktober en is gratis te downloaden.
    Mensen zijn inderdaad niet zo dol op verandering als ze beweren. Ik weet uit persoonlijke ervaring dat veranderen best veel moed vergt!
    Welk feest ga je vandaag vieren?

  4. Frank Jongbloed zegt:

    Ik ben benieuwd naar het rapport van je man, Karen. Zet hier op 6 oktober een link naar het rapport als je wilt, dan kan ik het zeker niet vergeten.

    Wij moeten niet jonger worden, dat begrijp ik. Ik heb hier een spreuk aan de muur hangen waarop staat: ‘we stoppen niet met spelen omdat we ouder worden, we worden ouder omdat we stoppen met spelen.’ Amen.

    Op dit moment geeft mijn stagiaire een muziekles dus het is hier een beetje feest in het lokaal. Heb ik mooi een minuutje of drie om mijn e-mail te controleren. Wat voor feestelijks staat er nog meer op het menu? Ehm. Vanavond ga ik twee presentaties geven op de Pabo in Arnhem. En daarna ga ik als een zombie op de bank liggen. Met chips, dat dan weer wel.

  5. Leen zegt:

    Frank
    Hoedje af: leuke stukjes. Ik had al een linkje in mijn nieuwsbrief staan, maar nu op de voorkant maar een permanent stukje.
    Ze zijn de moeite waard om te lezen!

    Leen

  6. Frank Jongbloed zegt:

    Dat is klasse van je, Leen. Bedankt!

  7. karen van staeyen zegt:

    Dat is heel erg vriendelijk van je! Weet je wat, ik zet je ook op onze blogrol! Alweer een geslaagde uitspraak die ik ga onthouden! Want wat is “spelen” eigenlijk? Op onze blog verscheen vanmorgen een postje geînspireerd op een lied van Freek de Jonge. Het gaat over de muur die we rond ons opbouwen en die ons uitzicht (lees : creativiteit) beperkt. Een kind heeft die muur nog niet en hoeft dan ook niet zwart/wit te denken. Wat voor presentaties geef je? Je zegt het maar als ik teveel vragen stel, hé?

    Ik wens je een hele leuke dag!

  8. Frank Jongbloed zegt:

    Teveel vragen zou nooit kunnen, Karen. Andere mensen mogen wel wat meer vragen zelfs. Dus als je nog vraaggrage vrienden hebt, stuur ze maar deze kant op. En wat betreft de presentaties, nou, laat mijn stukje van vandaag daar nu nét melding van maken. Ik ga jouw stukje ook even goed lezen.

  9. Elisabeth zegt:

    “Wat heeft u als leerkracht vandaag eigenlijk gedaan?”
    Nou, dat zal ik je vertellen…wij zaten met zo’n 8 leerkrachten in een lege school. OK, laat ik eerlijk zijn; er was welgeteld 1 kind waarvan de Irakese ouders naar school/werk moesten en dat een beetje met de ziel onder haar arm liep. Ik denk dat zij de dag van haar leven heeft gehad, want ze mocht overal helpen met ordenen, opruimen, raamschilderen enz. Ze zal ook een hernieuwd beeld hebben van ons, want in de ene klas klonk Frank Sinatra, in de andere vage alto muziek (sorry, ik kan het niet anders omschrijven..ben benieuwd wie van de collega’s dit leest…) en in weer een andere Chet Baker. Tja, als moslima trek je dan je wenkbrauw wel een beetje op.
    Maar afijn, alle andere kinderen hadden feest en gisteren en vandaag werden wij verwend met allemaal lekkere hapjes en sta ik weer vertwijfeld op de weegschaal.
    Onze kinderen mogen dus 1 dag thuisblijven, in tegenstelling tot de islamitische school hier in Harderwijk waarvan de kinderen 3 dagen vrij hebben.
    Groet! Elisabeth

  10. Frank Jongbloed zegt:

    Hallo Elisabeth. Het is wat Anita hierboven al schrijft; dat zijn bijzondere momenten voor kinderen. In jouw geval het Irakese meisje. Maar dat doen wij dan ook graag he, zo’n meisje extra in de watten leggen op zo’n dag.

    Overigens luister ik elke dag met de kinderen naar muziek, ze zijn bij mij dus wel het een en ander aan vreemdsoortige muziek gewend. Ik weet dan ook precies wat ik op moet zetten wil ik de kinderen in beweging zetten.

Reageer


3 × = drie