Vanavond (want het is bijna tien uur ‘s avonds terwijl ik dit schrijf) presenteer ik u een enigszins warrig stukje. Gisteren was ik op een politieke bijeenkomst over het primair onderwijs. Dat betekende een grote zaal met veel colbertjes die bij de ellebogen versleten waren en waar men na het bedachtzaam krabben achter het oor ongemerkt een wit krijtspoortje op de nek achterliet. Tweede-Kamerlid Jeroen Dijsselbloem, voorzitter van de Commissie Parlementair Onderzoek Onderwijsvernieuwingen was er ook. Hij had het witte krijtje als streepje verweven in zijn dure pak. Tja. Verschil moet er wezen.

Dankzij de heldere meningen van mijn gesprekspartners (op die politicus na die het verschil tussen primair en voortgezet onderwijs niet scheen te kennen) en ondanks het feit dat ik geheel tegen mijn zin in de microfoon ook onder mijn neus geschoven kreeg, werd ik nogmaals aan het denken gezet over iets wat ik eigenlijk de gewoonste zaak van de wereld vind: de vele facetten van een baan in het onderwijs. Enkele van de gespreksonderwerpen:

“Het onderwijs heeft minder status gekregen en het opleidingsniveau van de PABO is gedaald. De toegankelijkheid van het speciaal basisonderwijs is sterk ingeperkt, waardoor het gewone basisonderwijs met veel meer achterblijvende leerlingen is belast. Op de basisschool is het er voor de leerlingen ook niet overzichtelijker op geworden. Voor een goed gecoördineerde, heldere aanpak zou twee leerkrachten per groep het maximum moeten zijn, en dat aantal is nu het minimum.”

Het werd een avond vol uitgesproken meningen, onuitgesproken gedachtes, foute rekenquizjes, ondoordachte clichés en gepassioneerde uitlatingen. En ik dacht na afloop: hier ga ik eens even een mooi stukje over schrijven. Niet over dat ik Dijsselbloem een handje heb gegeven. Nee, een fel stukje over hoe druk wij wel niet zijn in het (primair) onderwijs en hoe mensen de laatste tijd zo lomp staan te brullen over defect rekenonderwijs. Om nog maar te zwijgen over taal. Dáár zou dit stukje over gaan. En het ijzer moest gesmeed worden terwijl het heet was!

Maar uiteindelijk zat ik vandaag op de kikkerafdeling van het Wilhelmina Kinderziekenhuis om een meisje van school te bezoeken dat er al twee weken lag. Gelukkig kreeg ze vanmiddag te horen dat ze naar huis mocht en wist ze ondanks de hinderlijke hechtingen van haar derde oogoperatie blij te melden dat ze maandag of dinsdag weer op school zou zijn. En als je dan terug naar school rijdt en je hoort op de achterbank haar klasgenootjes respectvol praten over het indrukwekkende bezoek aan het ziekenhuis, tja, welke leerkracht gaat er dan ‘s avonds rond tienen nog zitten tieren over politici en hun onderwijsvernieuwingen? Of over dat wat we extra doen?

We hebben als onderwijzers zo onze prioriteiten, nietwaar?

* ‘Politiek Café Harderwijk’ De Weekkrant.nl/Harderwijker Courant

Reageer


drie × 2 =