De tweede schooldag is inmiddels achter de rug en ik moet zeggen; mijn nieuwe groep 4 zit er nog een beetje bedeesd bij. Op maandagochtend kwam er een moeder naar mij toe om te melden dat haar zoontje bijna niet had kunnen slapen bij het vooruitzicht om naar een nieuwe groep te gaan. En dan óók nog een groep met een meester aan het roer.

Een meester, die staan normaal gesproken op de lijst voor bedreigde diersoorten, niet voor de klas. En deze kijkt de helft van de tijd nog boos ook, al is hij zich daar zelf niet bewust van. Nee, dat was een heikel moment, maandagmorgen om half negen in de ochtend. Buiten in de rij voor de deur, twee trappen omhoog, jas ophangen en schoenen uit (die meester stond hierop toe te kijken!) en dan de klas in, op zoek naar het bureautje met jouw naamkaartje erop. Hier en daar nog een zoenende moeder en toen ging de deur dicht. En bleek de meester toch niet een bloeddorstig monster te zijn.

Dan de Verenigde Staten. Daar hebben de kinderen in 21 staten nog reden om bang te zijn. Daar zijn lijfstraffen bij wet namelijk nog steeds toegestaan. In Texas en Mississippi doen ze bijvoorbeeld enthousiast aan het zogenaamde ‘paddling’. Dat houdt in dat je bij ongepast gedrag met een houten plank op je achterwerk geslagen wordt.

Vorig schooljaar alleen al kregen zo’n 200.000 kinderen in de VS slaag met een stuk hout. Verontruste mensenrechtenorganisaties hebben er een dik rapport over geschreven. De schrijver van dit rapport, Alice Farmer, komt met een boeiende eindconclusie:

Maar kinderen slaan ontmoedigt de leerlingen om naar school te gaan, is geen remedie voor fout gedrag en kan zelfs meer misdragingen uitlokken.

Okay Alice, bedankt voor je inzicht en diepgaande analyse. Kinderen met hout tegen de reet rammen vermindert de motivatie om naar school te gaan. Van zulke pedagogische hoogstandjes kunnen wij hier in West-Europa alleen maar leren.

Vandaag ben ik een schrijfproject begonnen met mijn groep. Aan het einde van elke dag schrijven ze mij een kort briefje. Daarin mogen ze van alles kwijt: vragen, ervaringen, kritiek en complimenten. Het leuke is dat ze van mij de volgende ochtend een brief terugkrijgen. Misschien moet ik dit jongetje schriftelijk maar op de hoogte brengen van Alice Farmer’s rapport. Kijken of hij mij dan nog steeds streng vindt.

Overigens bleek dat het technisch niet mogelijk was om een reactie achter te laten op deze site. Dat is gelukkig inmiddels verholpen, dus u bent van harte uitgenodigd om uw reactie(s) achter te laten. Gaat uw gang. Doe maar hoor. Mag. Geen probleem. Graag zelfs.

*artikel IPS News, Joren Gettemans ‘Amerikaanse scholen moeten lijfstraffen stoppen

13 Reacties op “Lieve meester”

  1. Penny zegt:

    Lieve Meester,
    ik vind jou ook wel grapeg. En soms ook lief.
    Maar je hebt geen haar.

  2. Frank Jongbloed zegt:

    Dank je Penny en help me herinneren dat ik geen reclame meer voor deze site maak onder bekenden.

  3. Jeroen zegt:

    Prachtige omschrijving van “de meester” en de gang van zaken!

    Leuk initiatief trouwens deze website. Ga zo door!

  4. Elisabeth Roggeveen zegt:

    Frank, ze zouden speciale PABO’s alleen voor meesters moeten oprichten…ik vind het zo jammer dat er zo weinig van deze diersoort in het basisonderwijs zijn!
    Tja, en lijfstraffen…toch duidelijk een teken van onvermogen. Wat leven we toch in een mooi land.
    Groet, Elisabeth

  5. Natasja zegt:

    Lieve Juf,

    ik vind jou ook wel grapeg. En soms ook lief.
    Maar ook wel streng en slordig.

    (of was het nou kribbig en onvriendelijk, of …)

  6. Kleuterjuf zegt:

    Lieve kale, strenge maar wel grapege meester.
    Van harte gefeliciteerd met je verjaardag!
    Maak iets moois van je dag.

    P.S. Ga je nog trakteren?

  7. Frank Jongbloed zegt:

    Dank je Jeroen, we moeten als bedreigde diersoort toch een beetje voor elkaar opkomen. Ik zal zo eens op jouw site kijken.

    Bedankt voor je reactie Elisabeth. Speciale Pabo’s voor meesters… neh, doe maar niet. Een deel van mij vond het best leuk op die Pabo tussen al die meisjes. *knipoog*

    Streng en slordig Natasja, haha, dat zullen ze over mij niet zo snel schrijven. Ik ben veel, maar niet slordig. Kribbig en onvriendelijk… tja… *Frank gaat snel door naar de volgende reactie*

    Hallo kleuterjuf, ik ben inderdaad morgen jarig. En kaal. Ehm. Wat vond je van het stukje? (zie hoe sluw ik de aandacht naar deze website probeer te dirigeren in plaats van naar mij persoonlijk)

  8. Student zegt:

    Hey Frank,

    Ontzettend leuk idee deze site. Heb genoten van jouw stukje. Ik vind het trouwens een leuk idee wat je hebt bedacht met die briefjes aan het einde van de dag. Nog meer leuke ideeën :P

    Groetjes

  9. Frank Jongbloed zegt:

    Dat is een leuk idee he, Student? En het werkt ook nog goed. Laatst zei een leerling tegen me: “ik zat gisterenavond na te denken wat ik in de brief van vandaag wil zetten…” Dat is een goed teken. Blijf vooral de site lezen, leuke ideeën komen ongetwijfeld vaker voorbij.

  10. karen van staeyen zegt:

    Ik kwam hier voor de eerste maal voorbij. Het was prettig om je kritische maar ook grappige posts te lezen! Het is een hele uitdaging om anno 2008 in het onderwijs te staan. Zo te lezen doe je dat op een eigenzinnige maar effectieve wijze. Hoe zou je jezelf onderscheiden van andere leerkrachten?

  11. Frank Jongbloed zegt:

    Hallo Karen, bedankt voor je aardige woorden. Ik denk dat je jezelf als leerkracht niet moet proberen te onderscheiden van andere leerkrachten. Je moet gewoon jezelf zijn. Je moet jezelf in het onderwijs wel blijven ontwikkelen, dat doen niet alle leerkrachten. De maatschappij verandert, dus ook het onderwijs. Zie lesgeven maar als een dans, het ene moment zwierig en impulsief, het andere moment keurig in de maat. Een extra dansles is voor sommige leerkrachten misschien wel een goed idee. Door te weinig beweging zijn ze een beetje stram in de benen geworden.

    Nu moet je wel blijven terugkomen met je goede vragen, he?

  12. karen van staeyen zegt:

    Ik zal m’n best doen, meester Frank :-) Het is inderdaad een feit dat de samenleving snel verandert. Nog nooit tevoren grepen veranderingen zo snel en op zo’n grote schaal plaats. Je zou er angstig van kunnen worden. Angst leidt tot verstarring en belemmert de creativiteit. Dat laatste is nu net wat we nodig hebben om oplossingen te vinden voor de uitdagingen waarmee we geconfronteerd worden. De opdracht van leerkrachten (en opvoeders in het algemeen) is cruciaal en verdient respect en erkenning. De vergelijking met een dans vind ik zeer goed uitgedrukt. Dansen is een perfect voorbeeld van zowel structuur als uitwisseling van informatie. Praten en luisteren en er dan samen iets moois van maken. Ik wou dat ik het zelf bedacht had …
    Wat denk jij dat opvoeders nodig hebben om optimaal te kunnen inspelen op de groeiende behoefte aan creativiteit en flexibiliteit? Waaruit zou zo’n “extra dansles” kunnen bestaan?

  13. Frank Jongbloed zegt:

    Ik denk, Karen, de bereidwilligheid om verder te kijken dan wat je bekend is. Op een veilige manier het ‘zo kan het ook’-gevoel ervaren. Mensen zijn niet altijd zo dol op verandering als dat ze beweren.

    Laatst nog sprak ik met iemand die driftig beweerde zich ‘niet aan te willen sluiten bij de jeugd van tegenwoordig’. En ‘onderwijs hoeft niet altijd leuk te zijn’.

    Ik dacht bij mezelf; je hoeft je ook niet aan te sluiten bij de jeugd van tegenwoordig, maar je kunt er wel tussen gaan staan om een voorbeeldrol te zijn. Wel samen, maar niet hetzelfde.

    Opvoeders in het algemeen moeten openstaan voor ontwikkelingen, voor anderen, ze hoeven echt niet met alles mee te gaan, maar ze kunnen wel van elkaar leren.

    En dan is het alleen maar toe te juichen als je eens een ander danspasje doet dan de rest.

Reageer


7 × = drieenzestig