Het Laatste Stukje

In 2008 zat ik in de weelderige achtertuin van de directeur van Digischool, dronk ijskoude cola light uit een flesje, vroeg om een laptop om op te schrijven, was verbaasd dat dit akkoord was maar alleen – alleen – als ik in staat zou blijken te zijn om scherpe satirische prikkelende stukjes te schrijven over het onderwijs. Ik zei “goed”, hij zei “mooi” en ik begon met een stukje over de onderwijsplannen van Ahmed Marcouch.

Inmiddels is het januari 2015 en heb ik voor Digischool 289 stukjes geschreven waarop 2382 reacties zijn gegeven waarvan er 2379 werden goedgekeurd. Die drie afgekeurde reacties zijn allemaal afkomstig van oudere “heren” wiens meningen over jonge jongens wat mij betreft ongelezen de prullenbak in mogen verdwijnen. Jak.

Dit is stukje 290 en het is ook de laatste. Leerkracht PO van Digischool houdt op te bestaan. Dat betekent niet dat ik ophoud met schrijven. Integendeel. Alleen niet meer via deze WordPress-site. Reden nummer 2 is dat ik er al een poosje over nadacht om te stoppen met Leerkracht PO en reden nummer 1 is dat ik er vanaf 2015 niet meer voor betaald krijg. En zoals elke jongeman van 36 met een rijk persoonlijk leven, een lieve vriendin, een baan als schoolmeester van 31 kinderen (en tevens de locatieleider van school) je kan vertellen; mijn vrije uren zijn kostbaar.

Dus, Trouwe Lezer, schrap de RSS-feed en tik me uit je bladwijzers; I’m outta here.

Ik heb met heel veel plezier geschreven voor Digischool. Nooit is er enige vorm van censuur toegepast op mijn stukjes, nooit is me gezegd dat ik iets niet kon schrijven. En als ik wel van buitenaf kritiek kreeg (en soms flink ook) dan kon ik rekenen op steun. Zo was het schrijven van de stukjes elke keer weer een groot plezierig voorrecht. Bedankt.

En natuurlijk bedank ik jou, Trouwe Lezer. Voor de vele reacties, mailtjes en andere manieren waarop je hebt laten weten dat mijn stukjes bijvoorbeeld herkenbaar, grappig of irritant waren. We komen elkaar vast nog wel eens tegen. In een tijdschrift, online of in het echt.

Tot gauw.
Frank.

In Een Klaslokaal Hier Ver, Ver Vandaan

Schoolkamp

Rites of passage. Overgangsrituelen in het Nederlands, maar zoals wel vaker in onze taal, het woord dekt de lading niet zo sierlijk als de Engelse beschrijving. William Golding gaf een van zijn boeken deze titel en zijn Lord Of The Flies kan gezien worden als één groot ‘rite of passage’. Het zijn bijzondere gebeurtenissen die de overgang van een bepaalde levensfase naar een ander markeren, vaak vergezeld door allerlei symboliek (handelingen, kleding, muziek, enzovoorts).

Enter schoolkamp.

 

Bij ons op school is het ‘recht van schoolkamp’ de laatste jaren alleen te claimen door groep 8. Na bijna een decennium van primair onderwijs worden er in de laatste weken allerlei ‘riten’ uitgevoerd die de omvorming van basisschoolleerling naar middelbareschoolleerling aanduiden. De Eindtoets, de aanmeldingsprocedure, de musical (of in ons geval; het afscheidsdiner) en, voor velen het absolute hoogtepunt, het schoolkamp. Drie dagen weg van huis, drie dagen in het gezelschap van je welbekende klasgenoten, twee nachten in een vreemd bed en alleen de juf en meester om naartoe te gaan als je even je hart aan een volwassene wilt luchten. ‘Heimwee’ is een woord dat allang voorbij is gekomen tijdens de spellinglessen, maar waarvan de betekenis zich pas tijdens het kamp in zijn benauwende omvang openbaart. Mobieltjes zijn verboden mee te nemen, want hoe aanlokkelijk is het om toch even naar mama of papa te bellen en hoe vertrouwd klinkt die lieve stem aan het andere einde van de lijn en hoe snel komen dan de waterlanders en hoe gezwind staat een bezorgde moeder dan voor het schoolkamphuisje, klaar om haar kroost mee te nemen, ook al is haar kind het gesprek al lang weer vergeten en rent het buiten vrolijk over het voetbalveld.

Lees verder »

Nieuws Uit De Koffiekamer

En terwijl de zon zichzelf vlijtig aan het werk heeft gezet langs het firmament en het weekeinde een dagje langer duurt dan gebruikelijk, hebben wij in onderwijsland eindelijk eens tijd om de multifocale leesbril op de neusbrug te plaatsen en geduldig doch ferm de nieuwsberichten door te spitten. Het rendement vindt u hieronder.

Texas. Een staat waarin de doodstraf geregeld wordt opgelegd en waarin de inhoud van leerboeken onder strenge controle staat van een (volgens sommigen niet geheel onafhankelijke – en vrij bijbelvaste) commissie. Een nieuw euvel heeft daar zijn smeerbare kop opgestoken in de gangen van de basisscholen: zonnebrand. Want “kinderen kunnen dat inslikken en dat is levensgevaarlijk.” Dat je er vanaf je achttiende vrij vuurwapens kunt kopen en je er zelfs mee kunt verdedigen ook al had je zonder geweld weg kunnen lopen (de zogenaamde wet van Stand Your Ground), doet er dan even niet toe. Lees maar mee:

Lees verder »

Ontschoold

 

Dat ‘onderwijzen’ blijft toch een opmerkelijk gegeven. Men neme een groep van ongeveer, wat zullen we zeggen, 25 kinderen. Deze stop je in een lokaal en je laat ze zitten op een stoel, aan een bureau. Dit doe je van ‘s ochtends vroeg tot laat in de middag. Er zijn pauzes, sommige van een kwartier, andere van een uur. De kinderen mogen tussendoor ook naar het toilet, hoewel ze dat in de meeste gevallen moeten vragen. Aan jou, want jij bent de onderwijzer. Dat betekent dat jij ervoor moet zorgen dat de kinderen van ‘s ochtends vroeg tot laat in de middag iets te doen hebben. Of beter gesteld; iets te leren.

Lees verder »

Stront In Je Koffie

 

“Ik heb nog nooit een wild dier ten onder zien gaan aan zelfmedelijden. Een klein vogeltje zal stijf bevroren van een tak af vallen zonder een greintje mededogen voor zichzelf.”

Dat schreef D.H. Lawrence ooit over mensen die iets te zeuren hebben. Dus we kunnen nog wat leren van de dieren om ons heen. Mij hoor je ook niet snel klagen, hoewel ik in principe mensen wantrouw die beweren dat je hen niet snel hoort klagen. Als schoolleider hoor ik ook niet graag leerkrachten zuchten en steunen over het werk dat ze verzetten. Een keertje stoom afblazen, dat mag natuurlijk altijd. Maar omvangrijke declaraties over ernst en ongemak van het dagelijks werk mogen wat mij betreft in de ochtend achtergelaten worden naast het bordje muesli en de half leeggedronken mok ontbijtthee. Gelukkig hoor ik weinig verzuchtingen binnen mijn school, dat mag gezegd worden. Dat gezegd hebbende, wil ik toch onderstrepen dat wij als leerkrachten veeleisend en omvangrijk werk hebben.

Lees verder »

Ergens Tussen Die Regels

(Onderstaand verhaal werd op 11 maart 2014 voorgelezen tijdens de eindpresentatie van het maatwerktraject Basisbekwaam Schoolleider.)

 

Afgelopen zaterdag zat ik bij mijn ouders en ik vertelde ze over deze dag. Mijn vader, inmiddels een paar maanden gepensioneerd, lag languit op zijn stoel en keek met één oog naar zijn laptopscherm terwijl zijn hand druk op het draadloze muisje aan het klikken was. Mijn moeder probeerde de aandacht van haar poedel te krijgen, een wantrouwend wezen met scherpe tanden en scheve ogen dat ze net uit het asiel hebben gehaald. De poedel, hè? Niet mijn moeder.

Pas toen ik het woord opleiding liet vallen, schrikte mijn vader op uit zijn Marktplaats-roes. “Opleiding?” knorde hij, “wat voor een opleiding?” “De schoolleidersopleiding, vader” zei ik, “die nu, na anderhalf jaar, afgesloten wordt.” Hier dacht mijn vader even over na. “Goed zo,” besloot hij, “je moet altijd doorgaan met leren. Mijn vader zei altijd ‘ik werk met de schop, iemand die geleerd heeft, gebruikt zijn kop’. Ik weet nog goed dat…” Maar ik luisterde al niet meer. Terwijl mijn vader zijn redevoering hield, zat ik met mijn gedachten elders. Het zit blijkbaar in de familie om goed naar elkaar te luisteren.

Lees verder »

Een Teken van Leven (max. 140)

Vrijdagavond, rond 21:30 uur. Ik zit in de keuken, slurp luidruchtig aan een espresso, negeer de zak chips die zachtjes naar mij zit te kraken in het keukenkastje en luister hoe Al Jarreau mij via de radio vraagt of ik zin heb om te gaan walsen in de tuin. Dit lijkt mij, Trouwe Lezer, hét perfecte moment om eens te struinen tussen de twitterberichtjes die ik onder mijn enigmatisch pseudoniem '@leerkrachtpo' in februari op het internet heb gekegeld. Lees maar mee, als het u schikt:

Over Wat Ik Wil

Oké, ik durf het hier toe te geven. Ook ik had goede voornemens voor 2014. En ja, amper een maand verder en nu al jammerlijk mislukt. Eén van mijn voornemens was minder kleding kopen. Het schaamrood staat me op de wangen. Dat weet ik want ik zie mijzelf weerspiegeld in de glimmende handgemaakte schoenen die ik vanmiddag gekocht heb en die nu op mijn bureau staan. Een ander voornemen was minder online zijn en mijzelf vaker bewegen tussen familie en vrienden. Laat ik dit zeggen, ik schrijf dit stukje niet met pen en papier. En ook niet naast Tante Alie. Dat kan ook niet, want zij ligt in het ziekenhuis met een nieuwe heup. Afijn, ik dwaal af.

Iets voor de kerstvakantie vroeg ik de kinderen uit mijn klas om goede voornemens op papier te zetten. Dat deden ze, we lazen er een paar tijdens het kerstdiner en vervolgens belandden de papiertjes thuis op mijn bureau waar ze – inmiddels een paar weken later -  net mijn aandacht trokken terwijl ik naar mijn nieuwe handgemaakte schoenen keek. En die kinderen hè, die buigen graag mijn hart. Lees maar even mee:

Lees verder »

In Het Land Der Blinden

 

Het is alweer een poosje geleden dat we de kranten hebben doorgespit op zoek naar onderwijsnieuws. Dus ik zeg; laten we de kranten doorspitten op zoek naar onderwijsnieuws.

Scholen moeten in hun onderwijs meer aandacht besteden aan homoseksualiteit, biseksualiteit en zogenaamde transgenders (“mensen die zich niet thuisvoelen bij de uiterlijke kenmerken van hun geslacht”). Dat is recentelijk wettelijk vastgelegd. Maar de VVD en D66 vinden dat scholen extra gecontroleerd moeten worden op de uitvoering van deze nieuwe plicht. De meerderheid van de Tweede kamer steunde dit.

Grappig eigenlijk, Rusland veroordeelt homoseksualiteit openlijk en Nederlandse politici struikelen over elkaar om sussende woorden te spreken over onze deelname aan de Olympische Spelen, maar LATEN WE ER IN GODSNAAM VOOR ZORGEN DAT JUF ANNIE HAAR LESSEN BISEKSUALITEIT WEL NAAR BEHOREN GEEFT.  Politici moeten maar niet zo hard roepen om ‘extra monitoring van verplichte kerndoelen’ als ze elkaar een ‘zielig, miezerig, hypocriet mannetje’ in de Tweede Kamer kunnen noemen en daar ongestraft mee weglopen. Dat lukt je namelijk niet in de klas van juf Annie.

Lees verder »