Leerkracht PO

Even een woordje over de Eindtoets Basisonderwijs, also known as Citotoets of de cito-eindtoets (het vinden van de juiste naam is al een meerkeuzevraag studievaardigheden op zich). Hoe meer je over deze toets nadenkt, hoe meer je ervan in de war raakt. Laatst vond ik een leuke oefensite en deze plaatste ik op Twitter (misschien weet u niet wat Twitter is, in dat geval wijzen we u allemaal even aan en drijven we neerbuigend de spot met u). De reacties die ik kreeg waren… veelal hysterisch interessant. Veel leraren lieten enthousiast weten blij te zijn met het linkje. Ik neem aan dat ze de site gaan gebruiken. Andere leerkrachten lieten verontwaardigd weten dat oefenen voor de Citotoets “het beïnvloeden van het resultaat” genoemd mag worden. En sommige juffen en meesters begonnen moord en brand te krijsen, want de eindtoets is zoals we allemaal weten het werk van de duivel. Of van Marja van Bijsterveldt. Al ziet niet iedereen het verschil tussen die twee.

De ene groep 8 oefent dus hard voor de Citotoets. De andere doet dat in het geheel niet, maar werkt zich door de reguliere lesstof heen. Sommige leerkrachten worden van bovenaf aangesproken op de cito scores en bij andere scholen geven ze er a rat’s ass & some flyin’ shit om. Mijn globale conclusie over dit alles luidt dan ook voorzichtig; men heeft niet veel aan de gemiddelde cito scores, omdat de wegen ernaartoe verschrikkelijk uiteen lopen.En dat brengt mij op het Oud-Hollandsche Cito Stellingen Spel. Leuk! Lees maar even verder:

Lees door »

Ziet u de foto hierboven? Weinig stijlvol, hè? Drie jongetjes, waarvan er eentje hysterisch naar een ‘onderbaard’ wijst. De andere twee jongens grijnzen wat verlegen vanwege de onbeschaamdheid van de jongste. Die overigens helemaal niet wist wat hij aanwees en van schrik ongetwijfeld de hele avond heeft zitten wenen onder z’n smoezelige dekbed. Doet ‘ie overigens nog steeds. Als hij geen stukjes schrijft voor Digischool. Oh! Ik heb me verraden. Inderdaad, het schoffie met de vuile polo en semi-compleet gebit ben ik. In mijn basisschoolperiode. Gelukkig is er tegenwoordig geen leerkracht naar me op zoek die mij destijds heeft lesgegeven zodat we samen mee kunnen doen aan een nieuw televisieprogramma (‘De Klas van ‘81′), een combinatie van Spoorloos en Klasgenoten. Hee! Ik zie een bruggetje naar een oproep van televisiemakend Nederland. Lees maar mee:

Lees door »

Kent u die actiefilms met Matt Damon als Jason Bourne, een voormalig huurmoordenaar van de CIA en lijder aan retrograde amnesie? Nou, die films (of boeken, als u ouder dan dertig bent) zijn heel spannend. Als u ze niet kent moet u maar een plaatje van Matt Damon googelen en dan uw scherm heen en weer schudden en spannende muziek neuriën. Dat is het namelijk zo’n beetje. Maar. Wist u dat Matt Damon ook een uitgesproken felle tegenstander is van een onderwijssysteem gebaseerd op toetsen en testen? Ha! Dat wist u niet, hè!? De moeder van de acteur (Matt Damom), Nancy Carlsson-Paige, is een professor emeritus op het gebied van educatie. Professor emeritus heb ik puur gebruikt om dit stukje wat op te pimpen, maar in feite betekent het zoiets als gepensioneerde hoogleraar.

Zij en haar zoon waren door de vakbond genomineerd voor een prestigieuze Amerikaanse onderwijsprijs, de zogenaamde National Education Association’s Friend of Education Award. Maar toen kwam moeke erachter dat een hoge vakbondspief samenwerkt met een opleidingsorganisatie die, volgens ma, slechte leraren met een krakkemikkig diploma en vrijwel geen knowhow het werkveld instuurt. En nu wil ze de nominatie niet meer. Lees maar even mee:

Lees door »

Amerikaanse speelfilms over het onderwijs gaan vrijwel altijd over hetzelfde onderwerp; naïeve onderwijzer gaat lesgeven op ghettoschool, verliest gaandeweg enkele leerlingen aan het verval van de samenleving, maar triomfeert op het einde met een kudde geslaagde jongvolwassenen (waarvan er eentje zwanger is en een ander op het állerlaatste moment voor de juiste weg koos). Volgens deze verhalen is hedendaags onderwijs een warzone en is alleen een ludiek schrijfproject over Shakespeare de weg naar een diploma. Robin Williams, Michelle Pfeiffer, Hilary Swank, Morgan Freeman; ze kunnen je er van alles over vertellen. James Belushi niet, die schoot z’n leerlingen gewoon dood. Fuk passend onderwijs. Maar we leven niet in de Verenigde Staten. En Hollywood is nep.

Voordat ik net begon te typen, ging ik even na wat ik allemaal al heb meegemaakt in het primair onderwijs aan agressiviteit. En schrok daar wel een beetje van. Ik ben geslagen, bedreigd, uitgescholden en beschuldigd. Mijn hemel, ik geef les in Gangsta’s Paradise! *steekt een joint aan en zingt: “been spendin’ most their lifes, livin’ in a gangsta’s paradise”* Afijn. Het “verval en verloederingsproces van de samenleving.” En dat is een citaat uit een onderzoek over ons onderwijs. Is het nu echt zo erg, collega’s? Lees het volgende onderzoek maar:

Lees door »

Een poosje geleden kwam er een vreemd kijkend kind bij mijn bureau staan. “Meester, de wc is een beetje vies.” Ik voelde nattigheid. Het kind had dat waarschijnlijk ook gevoeld. Letterlijk. Ik liep naar het betreffende toilet en deinsde achteruit door een oudtestamentische gruwellucht. Met tranende ogen keek ik ín de toiletpot en zag dat een kind de wc-rol in de pot had laten vallen. Om er vervolgens doodleuk overheen te kakken. Het leverde een schitterend stilleven op voor het artistieke oog, maar de bijbehorende walm was niet te harden. Gealarmeerd door mijn kreten van walging kwam er een juf aangesneld. “Wat is er aan d- LIEVE HEMEL! WIE HEEFT HIER ZO ZITTEN BEREN!?” Op kordate wijze greep ze een emmer uit het schoonmaakhok, trok een grimas en ging het riekende heuveltje te lijf. Ik grinnikte een beetje vanwege de kokhalsgeluiden die er uit het kamertje kwamen, maar alleen als ik zeker wist dat niemand me kon zien. Want zo ben ik. Op de Groningse basisschool De Petteflet zetten ze de overblijfmoeders aan het werk om de riekende remsporen van het glazuur te schrobben. Why didn’t I think of that? Lees maar even mee:

Lees door »

Schiet u als leraar bij het woord opvoeding ook zo in de stress? En bent u bang voor kritische vragen van ouders? Ik niet. Maar ik ben dan ook een jonge leerkracht zonder kinderen voor een klas met 30 pubers, aldus “moeder, Leeuwarden” in de reacties op het geciteerde artikel hieronder. En die leerkrachten hebben sowieso geen benul waar ze het over hebben. Blijkbaar. Afijn, over die stress, dat heeft schooldirecteur Hans Christiaanse niet helemaal correct. Waar hij wél een punt mee scoort is de constatering dat lerarenopleidingen bar weinig doen aan het onderwijzen in hoe je met ouders moet omgaan. Het is namelijk een feit dat ouders tegenwoordig vaker een verklaring bij de leerkracht komen halen naar aanleiding van iets dat ze van hun kind hebben vernomen, dan dat ze een verklaring bij het kind gaan halen naar aanleiding van iets dat ze van de leerkracht hebben vernomen. Leest u die zin gerust nog een keertje, ik wacht wel even.

*pompiedom, pompiedom, who put the bump in the bomp bah bomp bah bump?*

Yes? Zijn we er weer bij? Mooi. Dan gaan we nu het betreffende artikel lezen.

Lees door »

Ik zal het maar gelijk op tafel gooien; ik was vroeger erg bang voor de schooldokter. Nee, echt. Ze was oud, extreem gerimpeld, bewoog zich roofdierachtig traag door de gangen van het schoolgebouw en zag eruit alsof ze kleine jongetjes met blond piekhaar tussen de middag als lunch vermaalde tussen haar reusachtige, grijsgele tanden. En ze zat aan piemels. Ook niet onbelangrijk. En ik was destijds inmiddels “oud” genoeg dat ik niet eens meer kon herinneren of er ooit iemand behalve ikzelf aan mijn piemel had gezeten. Maar de schooldokter wilde er dus wel aanzitten. Om te kijken “of het vel nog goed naar achteren kon.Voor later.” Voor later? dacht mijn beperkte breintje onder dat blonde piekhaar. VOOR LATER!? De horror! De schande!

En wat lees ik vandaag? Van een andere orde, maar in dezelfde categorie: “GGD staakt seksuele voorlichting op scholen.” Het eerste citaat van Laurent de Vries, directeur van GGD Nederland? “Bij vrijwel alle GGD’s wordt de komende tijd flink gesneden.” Gesneden? Ka-boem. Dank je, Laurent. Al dat jeugdtrauma, in één klap weer terug. Lees maar even mee:

Lees door »

Het is weer lachen met de onderwijsberichtgeving. Neem nu Ferry Haan in de Volkskrant. Over de vermeende jongenscrisis in het onderwijs. Nee, het gaat eens niet over het gebrek aan meesters (hoewel er in het stuk wel melding van wordt gemaakt), maar het betreft een nerveuze column over de slechte internationale prestaties van jongens in het onderwijs. Hoewel. “Zwitserland en Turkije zijn de enige van de 26 OESO-lidstaten waar meer jongens dan meisjes de hoogste niveaus in het voorgezet onderwijs volbrengen. Het is natuurlijk niet toevallig dat beide landen niet bepaald bekend staan als feministische bolwerken.”

Oftewel: zo slim zijn de jongens daar ook niet, het is alleen dat de meisjes er druk bezig zijn met het verbranden van hun vingers als ze de baklava, lahmacun of apfelkugeln uit de oven halen. Het stukje is aan de bovenkant versierd met een foto getiteld “Jongens op het schoolplein”, waarbij drie van de vier afgebeelde jongens grijnzend chips naar binnen zitten te kaggelen en de vierde eruitziet alsof hij aan het bijkomen is van een fiks pak puberrammel. Enfin, uw leesvoer voor vandaag:

Lees door »

Als kind was ik dol op spannende verhalen. Maar ik was ook vrij gemakkelijk bang te krijgen en dit maakte mij een probleemloos slachtoffer voor de pesterige praktijken van mijn broers en zus. Zo hebben ze eens – waargebeurd verhaal – een cassettebandje opgenomen met zachte mekkergeluiden van onze geit (ik woonde op een klein boerderijtje) en dit onder mijn bed gelegd. Toen ik ’s avonds sliep hebben ze  het bandje gestart en ging mijn broer op het dak zitten zodat hij aan mijn slaapkamerraam kon krabben. Ik schrok wakker en zeek in mijn bed. Ik zal jullie de rest van het verhaal besparen. Afijn. Kinderen zijn gek op grappige en enge verhalen.

Behalve als het over Harry Potter gaat natuurlijk. Want we weten allemaal dat hij een telg van de hel is, nazaat van Satan of des duivels descendent. Of leerling van een homoleerkracht (die vuige Perkamentus). Want we weten allemaal dat orthodox-christelijke scholen daar niets van moeten hebben. Expecto patronum! Da’s duivels voor: lees maar even mee:

Lees door »

Je moet eens weten hoe vaak mij wordt gevraagd naar mijn mening over het dalende aantal mannen dat zich aanmeldt voor een lerarenopleiding. Nou, ik zal het je vertellen; er wordt mij heel vaak gevraagd naar mijn mening over het dalende aantal mannen dat zich aanmeldt voor de lerarenopleiding! Zo’n vraag begint meestal met: “Frank, jij bent ook een man. Wat vind je van…” En dat vind ik vaak zo onnozel. Alsof ik op telepathische wijze in contact sta met alle mannen in Nederland en dat een gedeelte daarvan mij ’s avonds, voor het slapengaan, doorseint waarom zij niet gekozen hebben voor een toekomst als onderwijzer. Ik weet het niet, mensen. Ik wil best gokken. Het bescheiden salaris? Het zachtaardige imago van de dorpsonderwijzer met de witte baard en ronde bril?  De nieuwsberichten over pedo’s en pornosites? De vele juffen die alleen maar over kinderen en zwangerschappen kunnen praten?

Nogmaals; ik weet het niet. Het interesseert me ook vrij weinig. Ik heb namelijk voldoende mannelijke vrienden die niets van didactiek of onderwijs weten en die geregeld een sms’je beginnen met “ik vindt”. Heerlijk! Het is geen ‘continu klokslag onderwijs’ hier in Huize Frank Jongbloed. (Ook al typ ik dit stukje op zondagmiddag en ziet mijn woonkamertafel eruit alsof er een vette cijferregistratiemap op is overreden.) Afijn. Hier, nog wat paniekerige nieuwsartikelen vol vooroordelen. Voor uw amusement:

Lees door »