Eindelijk zijn we van de nullijn af. We hebben – als de achterban akkoord gaat – een nieuwe cao-VO. De seniorenregeling (BAPO) en het entreerecht zijn afgeschaft, een levensfasebewust personeelsbeleid is er voor in de plaats gekomen. We krijgen 1,2 % loonsverhoging, maar aangezien het trekkingsrecht wordt afgeschaft, zou het me ten zeerste verbazen als ik er netto ook maar iets op vooruit ging. Niet dat ik het onderwijs in ben gegaan vanwege het geld.
 
Mijn keuze voor het docentschap was onbewust, eigenlijk toeval. Engelse taal- en letterkunde studeren vond ik leuk, maar wat ik er mee wilde was in nevelen gehuld. Echter, destijds volstond een half jaar vakdidactiek en algemene didactiek nog voor een aantekening van een eerste graads bevoegdheid. De banen waren dun gezaaid, dus ik dacht: waarom niet. Tot mijn eigen verbazing vond ik doceren leuk, afwisselend en de moeite waard. Het beginsalaris was bedroevend laag. Tegenwoordig zal het wat hoger zijn, maar beslist nog geen vetpot.
 
Een tijd lang heb ik lesgegeven op de politieacademie. In een klas zaten voornamelijk boomlange mannen in uniform die ik in de intro-les vroeg mij in het Engels te vertellen waarom ze voor het vak van politieman hadden gekozen. Het antwoord varieerde:  ze hielden van actie, ze wilden niet achter een bureau zitten, ze wilden hun hele leven al agent worden of wilden iets voor de wereld betekenen. Het woord ‘money’ viel echter nooit.
 
Iedereen zal het er mee eens zijn dat docenten en politiemannen belangrijke beroepen uitoefenen in onze maatschappij, maar heel veel salaris krijgen we niet. Dan hadden we een andere studie moeten kiezen en –belangrijker nog – een andere persoonlijkheid moeten hebben. Na lezing van het boek De Prooi van Jeroen Smit kwam ik tot de conclusie dat ik om superrijk te worden een autistische psychopaat had moeten zijn met schijt aan mijn medemens. Dat ben ik niet. Ik ben een betrokken docent die meer werk doe dan me lief is en mijn fte voorschrijft. Mijn bonus is de glimlach van een kind, zeg maar.  
 
Begrijp me niet verkeerd, ik doe dit beroep graag en ben blij met mijn onbewuste keuze van weleer maar dit is de kanttekening: geld is emotie en dus ook waardering. Ik zou tegen mijzelf zoals schoolbestuurders willen zeggen: “Because I am worth it.” en mezelf in mijn eigen collectieve arbeidsovereenkomst een hoger salaris willen geven in ruil voor minder senioren- en vakantiedagen, zodat ook mijn salaris oploopt tot een kleine twee ton per jaar. Waarom niet? Ik vind mezelf net zo onmisbaar of belangrijk als willekeurig welke schoolbestuurder.
 
Ach ja, het is fijn te dromen. Maar de harde realiteit zal zich weldra op mijn loonstrookje openbaren en ik verwacht er niet al teveel van.
 
Interessante link: Salaris schoolbestuurders verder aan banden gelegd

11 Reacties op “Omdat ik het waard ben”

  1. Teja Bodewes (secr. LIA) zegt:

    Laten we hopen dat de achterbannen van de ondertekenaars NIET akkoord gaan. Deze CAO is in meerdere opzichten een verslechtering van de huidige situatie. Inderdaad: leraren gaan niet voor het grote geld, maar een enigszins fatsoenlijk salaris en enigszins fatsoenlijke werkomstandigheden zijn toch niet teveel gevraagd?
    Zie de LIA-site voor een analyse van de voorgestelde CAO en voor de vele reacties.

  2. Christien van Gool zegt:

    Ik heb gekeken bij de uitleg van de VO-raad en bij LIA. Ik snap er niet veel van… teveel gegoochel met cijfers. Verder val ik onder de BVE omdat ik in het VAVO lesgeef. Wij geven met een volledige baan 30 lesuren met bijna alleen examenklassen. Wie biedt meer voor minder geld?

  3. Margreet Feenstra zegt:

    @ Teja: Mijn NEE-stem heb je in elk geval ;)

  4. Margreet Feenstra zegt:

    @ Christien: Lastige vraag zeg. Bijna alleen eindexamenklassen lijkt me loodzwaar, al houden de lessen vroeg in het jaar op. Maar ik neem aan dat men dan andere klusjes voor je in petto heeft?

  5. Chris zegt:

    Alleen maar dromen? Die berusting van jou en zovele andere collega’s is mij een gruwel. Wij – de docenten, de m.r.’s en de bonden lijken machteloos. Alleen deze eenzame Don Quichot probeert er echt wat aan te doen: http://www.iemanddoetiets.nl

  6. Margreet Feenstra zegt:

    @Chris: Ik ben natuurlijk blij dat je iets doet, maar qua barricaden hoef je (nog) niet op mij te rekenen. Daarvoor moet men het nog iets bonter maken namelijk. Misschien als schoolbestuurders zichzelf nog wat extra bonussen of schalen cadeau doen vanwege al het harde werk dat ze doen ;)

  7. Christien van Gool zegt:

    @Margreet
    Andere klussen: wat dacht je van elk jaar 400 nieuwe leerlingen aannemen en daar intakegesprekken mee voeren (de meeste in de eerste twee weken van juli als de uitslagen van het tweede tijdvak bekend zijn) – we zijn nog wel even bezig ;-)

  8. Margreet Feenstra zegt:

    @ Christien: Griebelse griezels, dat is niet mis. Sterkte!

  9. Christien van Gool zegt:

    @Margreet
    Och, we zijn het wel gewend dat niemand rekening met ons houdt (in het ROC zijn we natuurlijk al jaren een zeer vreemde eend in de bijt) en dat misverstand van examenklassen die eerder ophouden (o dan ben je al snel klaar…), dat leeft ook zeer breed. Ik weet ook niet bij welke vakbond ik dit moet melden.

  10. Margreet Feenstra zegt:

    @ Christien: Oei, dat zou ik ook niet weten. Misschien heeft iemand anders een idee?

  11. Denise zegt:

    De vakbonden doen er niets mee. waarom dat zo is weet ik niet. Ik probeer al een jaar met ze in contact te komen omdat ik er zeker van ben te weten hoe je met een minimum aan inspanning een maximaal resultaat haalt.

    Je leest op BON en iemanddoetiets.nl hoe de voorzitter van de AoB ermee omgaat dat ik geen lid ben: ik liep hem tegen het lijf tijdens de MBO bijeenkomst afgelopen donderdag.

    Waarom ik geen lid ben lees je ook op mijn website.
    Don Quichot voel ik me niet. Ik huldig het principe: als je niet begint gebeurt er niks. Dus ik begin gewoon.

    Lees mee en leef mee op iemanddoetiets.nl. Opmerkingen en ( kleine) bijdragen meer dan welkom.

    Denise Hupkens

Reageer


+ zes = 8