Foutje. Ik was even vergeten dat we als klassendocenten hebben afgesproken in deze klas de toetsen niet meer te bespreken. Of slechts heel kort aan het einde van de les. Ze zijn nu al ruim een kwartier aan het emmeren over de schriftelijke overhoring die ze net van mij hebben teruggekregen: het cijfer is oneerlijk, ik ben gemeen, waarom krijgen zij nooit een herkansing, ik wist toch dat ze die dag ook een wiskunde repetitie hadden, hoe haal ik het in mijn hoofd te denken dat ze hadden kunnen leren, de berekening van het cijfer klopte niet en – o ja, hadden ze het al gezegd- ik ben heel erg gemeen. Meestal glijdt het van me af als waterdruppels van een eend. Grapje hier, kwinkslag daar, stevig ingrijpen waar nodig en met ferme hand teruggaan naar de orde van de dag, maar ik heb zonder ‘Het Moment’ gerekend.
 
Natuurlijk weet ik dat het komt, meestal ergens tegen het einde van het schooljaar. Door het schooljaar zakt mijn energiepeil langzaam. Meestal kan ik het onvermijdelijke nog op een afstand houden door extra bijslapen in het weekend, maar zodra ik merk dat lesideeën uitwerken me moeilijk afgaat, is het uur U nabij. Maar desondanks en vele jaren van onderwijs niettegenstaande, het moment dat het elastiekje knapt, komt toch nog altijd onverwacht.
 
“En nu is het genoeg,” bulder ik. “Mijn geduld is op.”
Er wordt gegniffeld maar ze weten nog niet dat het dit keer menens is.
“Jullie houding is flauw, kinderachtig en hoort eerder bij de kleuterschool thuis dan op het voortgezet onderwijs.”
“Ja maar …,” zegt er één nog.
“Niets te maren …,” bries ik. “…ik heb het hele jaar al naar dit gezeur geluisterd. Als je de overhoring niet geleerd hebt, dan is het jouw probleem, niet het mijne.”
“Ja maar, u …,”
“Nee, niets u. Jij.” Priemend wijst mijn rechterwijsvinger de klas in. “Neem verantwoordelijkheid voor je eigen leerproces. En gedraag je alsjeblieft wat volwassener,” snauw ik.
Als ik even later een afspraak met ze probeer af te maken en ik weer iets zogenaamd grappigs naar mijn hoofd krijg, klap ik de deur zo hard achter de eruit gestuurde leerling dicht dat de deuren in de hele school in de sponningen trillen. Het is ze nu wel duidelijk. De rek is er bij mij uit.
 
Sindsdien gaat het beter. De klas weet dat er op mijn voorhoofd “Behandel omzichtig” staat geschreven en ik houd me in, al weigeren mijn verdedigingswerken nog zeer regelmatig dienst. In de tussentijd, is er iemand van wie ik tussen nu en de vakantie een onsje energie kan lenen?

5 Reacties op “De rek is er uit”

  1. Karen zegt:

    Sorry, maar ook mijn energie is opperdepop!

  2. Margreet Feenstra zegt:

    Ah …..alsjeblieft ….(smeek) … het duurt nog zo lang tot aan de vakantie …

  3. Dorthe zegt:

    Oh, hoe herkenbaar. Ook ik vloog vrijdag uit de bocht!

  4. Margreet Feenstra zegt:

    Altijd hetzelfde, hè, zo tegen het einde van het jaar. Succes met de laatste loodjes!

  5. Christien van Gool zegt:

    Zeer herkenbaar – ik sleep me ook door het laatste stukje niet-examenklassen heen…

Reageer


zeven − = 1