Gisteren waren er 22.000 leraren die staakten volgens de AOb, waarvan er ongeveer 10.000 in Utrecht waren (de rest was hopelijk niet aan het spijbelen?). In de media werd de nadruk gelegd op het inkorten van de vakantie zodat de publieke opinie niet echt warm liep voor de staking. Waar zeuren ze nu over? Dat ene weekje vakantie? Terwijl de ergernis een optelsom van jaren is, de bekende druppel. Wat ik trouwens wel een misser vond, is dat die staking gepland was in de week van de luistertoetsen.

Wat te weinig aandacht krijgt in de media is het historisch perspectief: hoe komt het dat docenten het zo zat zijn? En waarom heeft de politiek geen collectief geheugen? De meeste zaken die werkdrukverhogend hebben gewerkt de laatste decennia zijn namelijk zaken die (met een pennestreek vaak) door de Tweede Kamer zijn aangenomen en die in de praktijk niet werkbaar zijn gebleken:

  • de gratis schoolboekenoperatie (heel veel extra werk, geen verlaging van de schoolboekprijzen, meer macht bij de enkele grote boekverkopers, heel veel rompslomp op scholen, minder vrijheid van keuze van materiaal).
  • de instelling van de maatschappelijke stage (leuk idee, misschien op sommige scholen succesvol, brengt veel extra werk met zich mee en niet iedereen is er blij mee).
  • het competentiegerichte leren in het mbo onderwijs (heeft geleid tot minder parate kennis bij leerlingen en veel leerlingen lopen vaak stuurloos rond in het grote ROC gebouw) en het studiehuis in het vo (na een aantal jaren weer grotendeels teruggedraaid) 
  • de rugzakregeling die nu ter discussie staat maar wel door de politiek zelf indertijd is ingesteld (heeft geleid tot veel bureaucratie met allerlei instituten die moeten beoordelen).
  • de te grote scholen die hebben geleid tot een enorme groei aan management: salarisbureaus, roostermakers, coordinatoren, locatiemanagers, onderhoudsmanagers en dus aan salariskosten in de hogere schalen tot zelfs crimineel hoge bedragen voor bestuursvoorzitters van ROCs en grote conglomeraten van scholen.
  • de gedwongen fusies tussen mavo en havo/vwo scholen, later de nog grotere scholengemeenschappen, de fusies van lbo en mavo naar vmbo, de fusies tussen kleuteropleiding en PA, de fusies van alle beroepsopleidingen in grote ROCs inclusief het VAVO: dit zijn geen operaties die ook maar iemand in het onderwijs wilde (afgezien van de steeds beter betaalde bestuurders) maar die van bovenaf werden opgelegd.
  • de marktwerking in het onderwijs: concurrentie is sterk gestimuleerd door de Inspectierapporten waar vooral wordt gekeken naar zittenblijvers en slagingspercentages (dit heeft niet geleid tot kwaliteitsverbetering – eerder tot het feit dat scholen zwakkere leerlingen zijn gaan afschuiven naar lagere onderwijsvormen of speciaal onderwijs waardoor er daar weer teveel leerlingen zijn gekomen).
  • de bewegingen van minder parate kennis zijn historische ontwikkelingen waar met de kennis van nu naar wordt gekeken: ze leken zo goed maar ze hebben wel consequenties waar men nu van schrikt (realistisch rekenen, communicatief talenonderwijs ipv de grammatica-vertaalmethode, nadruk op vaardigheden en inzicht bij examens, de deelvaardigheden bij de talen). De overheid stuurt het onderwijs door de examens of door het ontbreken van landelijke examens (mbo).
  • het verlagen van de instroomeis voor pabo’s: de niveaudaling op de pabo is daar voor een groot deel op terug te voeren (naast ook daar de invoering van het competentiegerichte leren) – er is toen veel verzet geweest tegen het laten instromen van mbo’ers maar OCW wilde meer studenten naar de pabo laten gaan vanwege een dreigend tekort aan onderwijzers.

Ik denk dat er nog wel meer zaken zijn te bedenken om aan te tonen dat de politiek debet is aan de crisis in het onderwijs – die week vakantie, die telt mee maar in zeer geringe mate. Het gaat om het ontkennen van de stem van de docent: de roep vanuit de praktijk die keer op keer wordt genegeerd. Zo ook nu weer bij de invoering van de prestatiebeloning – de volgende misser die er aan dreigt te komen.

Filmpje vanuit de Jaarbeurs

5 Reacties op “Minister rommelt, wet rammelt”

  1. Marieke zegt:

    Precies. Ging het enkel om een weekje vakantie, dan was de opkomst lang niet zo hoog geweest. Jarenlang afbraakmaatregelen op elkaar stapelen echter brengt vroeg of laat diegenen, die het niet meer aan kunnen zien, op de been. In dat licht bezien vraag ik me af wanneer ook de ouders in actie gaan komen.

  2. Karien Heijtlager zegt:

    Goed artikel dat hopelijk door alle docenten gelezen wordt!

  3. Frances Heijmans-Go zegt:

    En dan hebben het nog niet eens over alle reflectie verslagen 2e fase die de leerlingen en wij niet zagen zitten en nog erger, de deelvakken die weer gelukkig weer afgeschaft werden, maar wat een werk voor niets!! De politiek, en dan denk ik nu even aan dhr Elias en de PVV weten totaal niet waar ze het over hebben. En de minister begrijpt er ook niet veel van. Ik vind het heel erg voor alle hardwerkende collega’s, oop en schoolleiders wat er nu gebeurt. Ik denk dat we tot er echt naar ons geluisterd wordt 1x per maand moeten staken en dan steeds op een andere dag van de week. Misschien dat het dan tot ze doordringt dat het zo niet kan.

  4. Christien van Gool zegt:

    @Frances
    Goeie aanvulling die deelvakken – ik ben zo vrij geweest die aan mijn tekst toe te voegen ;-)

  5. Ingrid Rouleaux zegt:

    Precies…zo hebben wij het verwoord in onze nieuwsbrief
    Afgelopen week hebben docenten massaal geprotesteerd tegen de nieuwe Wetswijzigingen. Duidelijk mag zijn dat het niet alleen om de extra 40 uren gaat, maar ook de wijzigingen in het passend onderwijs, maatregelen die het onderwijs, de kinderen van Nu, nog meer beknot in ruimte en creativiteit, de maat is vol…Onze steun hebben ze!

    Wat gaat 2012 ons brengen?

    In ieder geval 1 dag meer, want het is een schrikkeljaar.
    Een dag meer om te genieten, een dag meer om het kind in jezelf en alle kinderen om jou
    heen te koesteren, een dag meer om de hoop niet op te geven, een dag meer om elkaar
    te inspireren en lief te hebben, een dag meer om positief te denken,
    een dag meer vanuit je hart te verbinden.

    ..…heel veel lichtjes maken een groot vuur!

    Een fantastisch resultaat,meer dan 200 ouders,leerkrachten, zorgverleners e.a. hebben rond de jaarwisseling het landelijke burgerinitiatief Christoffel Appèl getekend en met ons allen verbonden!

    Teken ook! http://www.onzekinderenzijndetoekomst.nl

Reageer


vier × = 32