Kent u ook dat probleem met de cultuurkaart? Lees wat Paul Goossen, community-manager Duits, erover schrijft in onderstaande gastcolumn.


Weg met de cultuurkaart

“Oh, nee, daar is ‘ie weer, DE envelop.” Ik herken hem uit duizenden. Het is de voorbode van een tweetal lesuren vol gedoe en vooral: bureaucratie ten top. En munitie voor al die bewindslieden in het kabinet die niets met cultuur hebben: de cultuurkaart. Een prachtige uitvinding zou je zeggen, deze CJP-pas nieuwe stijl. Een kaart met vijf Euro krediet en kortingen op allerlei culture dingen. Elke docent en elke leerling in Nederland een persoonlijke kaart, met daarop zelfs al een tegoed om te besteden, wát een luxe!

Klinkt leuk, maar daar moet je wel iets voor doen: de kaart even activeren. Dat wil je als school wel, want er is een voorwaarde aan verbonden: Pas als tenminste 75% van de leerlingen van een klas de cultuurpas activeert krijgt de school een budget van tien Euro per leerling. Die kunnen we goed gebruiken, dus hup, iedereen die kaart even snel activeren. Zou je denken. Het kostte onze school vorig jaar bijna 6.000 Euro aan misgelopen cultuurgelden.

Bij de Cultuurkaart hebben ze kennelijk een onbegrensd vertrouwen in de zelfstandigheid en motivatie van de leerling, al hebben ze toch wel geroken dat het niet vanzelf gaat: “Activeer de Cultuurkaarten klassikaal” is het advies. Dit vergezeld van de oproep om klassikaal aandacht te besteden aan de kaart en de voordelen er van. Een groot deel van de doorsnee tweedeklassers – waar ik toevallig mentor van ben – activeert die kaart inderdaad niet als vanzelf als je de envelop met kaart meegeeft, ook niet na jouw vlammende het-barst-van-de-kortingen-jongens-betoog. Sterker nog, een aantal enveloppen bereikt het thuisadres niet eens, of bij navraag leven kaart en brief met activatiecode al niet meer samen. En vorig jaar – zo bleek – weigerden een aantal activatiecodes hun dienst, ondanks verwoede pogingen.

De schoolleiding adviseert dan ook – zou ik ook doen – om dat in een computerlokaal klassikaal te doen, of desnoods in een lesuur telkens één leerling bij je computer. Ik kies voor de laatste optie. 27 leerlingen in de klas, een lesuur van 50 minuten, na binnenkomst, begroeting en toelichting wat we waarom doen (in Olympisch tempo: 5 minuten) blijven 111 seconden per leerling over om dat te doen in één lesuur. Als elke leerling aanwezig is dan. Allemaal tegelijk in een computerlokaal zou ook kunnen, maar ik vind het geen goed idee om als school 35 potentiële lesuren aldaar te blokkeren met zo’n actie.
Elke leerling dus bij mij als docent in mijn lokaal de envelop openen, kaart erbij pakken, naar de site, het achtcijferige kaartnummer intoetsen, de acht letters van de activatiecode en een zelf verzonnen wachtwoord. Dat laatste kan maar beter vooraf gebeuren, want dat wachtwoord moet aan vier eisen voldoen: “minimaal 1 hoofdletter, 1 vreemd teken (“Meneer, wat is een vreemd teken?”), 1 cijfer en 1 kleine letter”. Maar anders kom je daar wel achter als je wachtwoord telkens weer geweigerd wordt. Dus laat ik dat de leerlingen vooraf bedenken (“Meneer, maar ik wil liever een ander wachtwoord, dit kan ik nooit onthouden” – ook dat leg ik uit). Het moet ter controle twee keer ingetypt worden. Lukt niet iedereen meteen. Ook moet de profielnaam aangegeven worden. En je moet je bij het invoeren van kaartnummer, activatiecode, wachtwoord en nog een keer wachtwoord niet vergissen natuurlijk. Dat lukt statistisch een deel van de mensheid niet in één keer, en klas 2 maakt daarop – ook met de beste bedoelingen – geen uitzondering. Ook het aantal ADHD-ers en dyslectici in mijn klas is statistisch gemiddeld.

Je begrijpt: hier gaan simpelweg twee lesuren aan bureaucratie overheen. Hoeveel uren zou dat landelijk zijn? Denken ze bij de cultuurkaart dat dit nu een zinvolle lesbesteding is voor 927.000 leerlingen en hun docenten? Wat is er eigenlijk op tegen om de school een budget te geven voor culturele activiteiten (kan best via speciale schoolpassen, inderdaad, kwestie van aanvragen) en voor alle leerlingen die dat willen een simpele site waarop ze gratis zo’n pas kunnen bestellen voor privé gebruik? Of maak anders kaarten die je gewoon uit kunt delen, zonder registratie-toestanden. Ik vraag me af hoeveel kaarten landelijk ergens bij het afval beland zijn zonder dat ze ook maar één keer gebruikt zijn. Wat kost ons dat allemaal? Hoeveel cultuurgelden zijn de scholen misgelopen door deze zinloze bureaucratie met ingebouwde chantage? Op deze manier maak je het een kabinet dat niet veel op heeft met cultuur erg makkelijk…

8 Reacties op “Gastcolumn 15: Weg met de cultuurkaart”

  1. Albert zegt:

    Ja hoor. SUPER herkenbaar.
    Onze ckv-docent is digibeet. Of ik in mijn les de kaart maar even wil activeren (ik geef technologie en zit altijd in een computerlokaal).
    Dat koste een lesuur per klas.
    Inlogcodes die niet werken, leerlingen die niet (goed) lezen.
    De schol ontvangt de subsidie en aan het einde van de les liggen de eerste plasticjes al in de prullenbak, of ernaast.
    Wat kan hun die paar euro korting nou schelen? Ze hebben een baantje en/of voldoende zakgeld.

    En dat verplichte uurtje theater gaat mooi van de lestijd af.

    Geef de school gewoon geld. Deel die pasjes niet-gepersonifieerd uit en de leerlingen maken er gebruik van.

    Wat mijn leerlingen er nu vooral aan over houden is het gevoel dat je eerst over een flinke drempel moet stappen voordat je van cultuur mag ‘genieten’.

  2. Paul zegt:

    Kleine aanvulling: Van de schoolleiding begreep ik dat dit het laatste jaar was dat dit zo gebeurt. Dus nog één rondje volhouden…

  3. Assepoester zegt:

    Ach, het is hier al net zo als bij al die andere zaken die wel tijd kosten van docent en leerling, maar verder voor die twee groepen niets opleveren. Van die prachtig geautomatiseerde systemen zoals ook de absentenregistratie of de cijferinvoer. Het kost bakken met tijd, want het gaat “niet altijd” goed, maar dat doet er niet toe. Dat is allemaal onbetaalde tijd, dus lijkt het niets te kosten. Prachtig toch ?

  4. Christien van Gool zegt:

    @Assepoester
    Zou er nou niemand eens klagen over dit soort zaken? Of gaat dit als met alles: de schoolleiding krijgt iets binnen, het kan geld opleveren dus droppen ze het bij docenten en vervolgens moeten die maar uitzoeken hoe ze het doen. Bij klachten wordt verwezen naar het geld dat het oplevert – de tijd die docenten en leerlingen erin steken is niet van belang: onbetaalde tijd inderdaad (die wel afgaat van andere zaken!!!).
    Over automatisering gesproken: ik ben al vanaf begin september bezig om een programma geïnstalleerd te krijgen op het netwerk van de school. Na eindeloos mailen en bellen, heb ik er gisteren met een klas voor het eerst mee kunnen werken… Hoezo meer gebruik maken van ICT????

  5. Leonie zegt:

    Wat een geklaag. Geef je altijd zo’n inspirerend voorbeeld aan je leerlingen?
    Ik weet het, leerlingen ‘vergeten’ de kaart te activeren, tijdens de lessen klassikaal geeft veel organisatie en inbreuk op lessen. Een voor een op je computer duurt te lang.
    Wij hebben met enkele mensen van de administratie en ikzelf (cultuurcoördinator) de kaarten zelf geactiveerd. Profielnaam is de voornaam, wachtwoord ook iets met de naam erin voor iedereen op dezelfde manier opgebouwd en het schoolmailadres. Wij hebben voor de hele school 100%. Het heeft wat tijd gekost (bij blind typen 20 minuten per klas) maar je weet wel dat je alles kunt besteden. En het blijft een cadeautje. Zo breng ik het ook bij de leerlingen. Die reageren positief.

  6. Christien van Gool zegt:

    @Leonie
    Graag wil ik de schrijver van de column, Paul Goossen, verdedigen. Ik ken hem als een zeer gedreven docent met zeer veel hart voor zijn leerlingen, die heel veel vrije tijd steekt in het onderwijs aan zijn leerlingen en al jaren de community Duits van Digischool runt: als er iemand inspirerend bezig is met zijn vakgebied is het Paul wel.
    De procedure die u beschrijft is misschien een pragmatische oplossing om het geld te krijgen maar blijft dan toch redelijk omslachtig en niet zoals die door de organisatie is bedoeld. Leerlingen moesten toch eigenaar worden van de kaart, niet de school? Als het zo door alle scholen gebeurt, is dit een extra reden om de omslachtige activering af te schaffen want mensen op de administratie zitten hier toch ook niet op te wachten?
    Het ging in de column niet om wat leerlingen ermee kunnen doen en hoe positief je het brengt: het ging over de procedure!

  7. Paul zegt:

    @Leonie: Ik vind niet dat je iets kritiekloos als cadeau moet accepteren als het (op onze school met 43 klassen:) verplicht 14 manuren werk betekent om het te kunnen verzilveren. Dat is geen “geklaag”, dat is de realiteit. Ik heb dit ook met verschillende leerlingen besproken, die zulke bureacratie net zo goed onzin vinden. Is het niet onze taak om leerlingen op te voeden tot mondige burgers in plaats van tot kritiekloze uitvoerders van andermans plannen?

  8. Lili van Raan zegt:

    Bij ons op school wordt alleen in de bovenbouw (vanaf klas 4) de Cultuurkaart uitgedeeld aan de leerlingen.Het activeren gaat daar vrij gemakkelijk tijdens een mentorles. In de onderbouw wordt het geld klassikaal besteed. Scheelt een hoop gedoe……

Reageer


negen × = 45