De kunst van het verliezen

De kunst van het verliezen beheers ik maar al te goed. Mijn schoolsleutels verlies ik het hele jaar door. Ze verdwijnen om vervolgens weer miraculeus op te duiken: in het toilet, naast de computer in de docentenkamer of in mijn tas, die ik al minstens vier keer grondig had doorzocht. Toetsen die ik net nog gekopieerd heb, verstoppen zich listig in mijn tas of in mijn kast. Gemaakte schriftelijke overhoringen en repetities vis ik hyperventilerend uit de papierbak waarin ik ze in een onverklaarbaar moment van verstrooidheid heb gegooid.

Lees verder »

I can’t get no satisfaction

 

Laatst zat ik in een restaurant in afwachting van het voorgerecht hongerig om mij heen te kijken. Iedereen behalve ik en mijn disgenoot was uitgebreid brood in de alioli aan het dopen. Blijkbaar waren wij in de brood-uitdeel-ronde overgeslagen. Wat te doen? De ober aanschieten? Op beleefde toon vragen of we vergeten zijn? Niets zeggen en onderhand andere klanten het brood uit de mond kijken? Maar in elk geval, zo nam ik mij knarsetandend voor, dit restaurant totaal afkraken bij vrienden en bekenden.

Mijn tafelgenoot vertelde me dat ons broodloze lot in de commerciële branche wordt aangeduid als een zogenaamde ‘dissatisfier’: de aanwezigheid van het brood wordt als volstrekt normaal ervaren maar leidt niet tot meer klanttevredenheid, de afwezigheid echter vindt de klant uitermate irritant en kan reden zijn tot afhaken. Oorspronkelijk komt de term ‘dissatisfier’  uit onderzoek naar werktevredenheid van Frederick Herzberg. Satisfiers en dissatisfiers zijn factoren die elk een verschillende rol spelen bij motivatie en werktevredenheid. Als dissatisfiers worden vervuld, ontstaat er een neutrale situatie (dus geen ontevredenheid), maar de aanwezigheid van dissatisfiers kan leiden tot serieuze ontevredenheid. Als satisfiers daarentegen niet worden vervuld, dan wordt de afwezigheid niet opgemerkt en leidt niet tot ontevredenheid, maar indien ze vervuld worden, kunnen ze substantieel bijdragen tot werktevredenheid.

Lees verder »

Toeschouwer

Michael draait zich om naar achteren.
“Boris is een kuteikel.”
Verstoord kijk ik naar de rug van het jongetje met zijn warrige bruine haar op een van de eerste rijen. 
“Michael,” zeg ik met stemverheffing.
“Boris krijgt klappen.”
“Laatste waarschuwing, Michael,” zeg ik.
“Boris moet dood.”
Zuchtend vul ik het eruitstuurbriefje in en overhandig het aan het jongetje voor mij.
Zijn ogen vullen zich met tranen. “Ik kan er niets aan doen, juf. Ik flip.”
 
Vaak denk ik aan mijn vak als het opvoeren in de klas van de zoveelste reprise van mijn ‘one-woman-show’, soms voel ik mij een doortastende regisseuse die besliste aanwijzingen geeft, maar even zovele malen voel ik me slechts een verwonderde toeschouwer die geen enkele rol van betekenis speelt.

Lees verder »

Correctie

Vorig jaar waren er wat berichten over in de media, was er stoere taal van onze staatssecretaris over die onvergeeflijke slordige tweede correctie maar verder heb ik nooit meer iets  gehoord over het onderzoek De praktijk van de eerste en tweede correctie, Samenvatting van onderzoek naar het functioneren van het CSE (Hans Kuhlemeier en Ed Kremers).
 
Als overbezette docent loop ik vanzelfsprekend hopeloos achter en had het onderzoek tot nu niet gelezen. Inmiddels ben ik volledig op de hoogte en in het kader van de examens heb ik een kleine toets gemaakt over de punten die mij opvielen.  
 
Test uw kennis over de eerste en tweede correctie door middel van dit ‘examen’.  Het correctievoorschrift zal ik over een week publiceren als reactie. ;)
Succes!

Lees verder »

De eerste vlucht

Nog even en ze vliegen weer uit. De opengesperde bekkies zijn dan dicht. Het gepiep is opgehouden. Straks verschijnen op hun beurt donsveren kopjes bij de uitgang van het nestkastje. Vaak durven ze eerst niet, moeten ze een paar keer angstig om zich heen kijken voor ze zich aan hun allereerste vlucht wagen. Toch storten ze zich allemaal uiteindelijk in het ongewisse, luidkeels aangemoedigd door vader, moeder, broertjes en zusjes op de takken van de boom tegenover. Daar fladderen de vleugeltjes, de eerste vlucht is vaak niet de moeite van het bekijken waard maar de meesten bereiken wel de tak waar hun familie hen blij en opgelucht verwelkomt.

Lees verder »

Omdat ik het waard ben

Eindelijk zijn we van de nullijn af. We hebben – als de achterban akkoord gaat – een nieuwe cao-VO. De seniorenregeling (BAPO) en het entreerecht zijn afgeschaft, een levensfasebewust personeelsbeleid is er voor in de plaats gekomen. We krijgen 1,2 % loonsverhoging, maar aangezien het trekkingsrecht wordt afgeschaft, zou het me ten zeerste verbazen als ik er netto ook maar iets op vooruit ging. Niet dat ik het onderwijs in ben gegaan vanwege het geld.

Lees verder »

Klassiek klassikaal

Een aantal jaar geleden nog wees een goede vriendin naar een vierkanten apparaatje in haar hand en sprak plechtig: “Dit heeft mijn leven veranderd.” Toen glimlachte ik beleefd en dacht: ja hoor. Nu ik zelf ook iEmand ben, weet ik beter. De smartphone is in mijn leven gekomen. Maar is het onderwijs zoals ik dat tot nu toe geef essentieel anders geworden? Nee.
 
Maar dat is wel de bedoeling. En het liefst zo snel mogelijk. Eigenlijk moet de toekomst nu gebeuren, als ik het Trendrapport 2014-2015, Technologiekompas voor het onderwijs lees. Het toverwoord is ‘onderwijs op maat’ en het toverstafje is de tablet. Het gepersonaliseerd leren zou mogelijk moeten maken “dat elke leerling onderwijs krijgt dat past bij zijn individuele talenten, leerkenmerken en mogelijkheden.” Als docent zou ik de leerling meer centraal moeten stellen, leerresultaten goed monitoren en het onderwijsaanbod daarop aanpassen. Met andere woorden, ik moet differentiëren.

Lees verder »

Een verslag: IPON 2014

IPON staat voor ‘innovatie platform onderwijs Nederland’ en organiseert jaarlijks een congres voor iedereen die bij de ICT-les wil blijven. Veel mannen die ronddrentelen bij de stands van de exposanten. Zelf dwaal ik wat verloren rond en voel ik me voornamelijk aangetrokken tot de pennen, gummetjes en al die interessante goodies en bovenal de chocolade-eitjes die bij de stands staan uitgestald maar ik hou me keurig in. Per slot van rekening ben ik hier om me via workshops als professional op de hoogte te stellen van de laatste ontwikkelingen op het gebied van onderwijs innovatie, ICT-toepassingen en –diensten.
 
De workshopleidster grijpt de microfoon vast als was het een reddingsboei. Ze heeft nog geen woord gezegd, maar het geluidsniveau bereikt nu al kakofonische hoogte: de gesprekken van de vele IPON-bezoekers weerkaatsen in de enorme ruimte van de Jaarbeurs als duizenden stuiterballen, tel daarbij het versterkt geluid van het podium achter ons en ik ben benieuwd of  ik nog iets van deze workshop ga opvangen.

Lees verder »

Ik stem op het onderwijs

De gebeurtenissen in de Krim hebben me weer eens doen beseffen dat het heerlijk veilig wonen is in dit kleine kikkerland waar elke storm er een in een glas water is. En dat politiek best belangrijk is. Omdat ik geen oorlog heb meegemaakt, Mark Rutte het tegenovergestelde van een dictator is, de politiemannen hier over het algemeen goedaardige lobbessen zijn in plaats agressievelingen die buiten de wet staan, ben ik een goedlopende democratie volstrekt normaal gaan vinden. Ik ben onderhevig aan de wet van de hedonistische asymmetrie- goede dingen wennen, maar slechte dingen wennen nooit.

Lees verder »

Gaan we voor goud?

Wat is er gebeurd? Was Nederland niet het land waar je onverbiddelijk een kopje kleiner werd gemaakt als je het hoofd boven het maaiveld uitstak? Nu staan we al een dikke week in een Olympische medailleregen en excelleren we in het ‘speedskating’. In de krant lees ik paginalange verklaringen voor dit onbekende fenomeen  en wordt er angstig voorbeschouwd: Wordt het schaatsen niet onmiddellijk afgeschaft nu het podium oranje kleurt? En onze calvinistische levensbeschouwing weet met enige zekerheid te voorspellen dat over vier jaar de onvermijdelijke val na de hoogmoed komt.
 
Kunnen en willen we in Nederland excelleren zonder dat we er nachten van wakker liggen? Ja zeker, zegt de regering in Den Haag, graag ook op het onderwijsvlak. De politiek wil dat we tot de top vijf van de wereld gaan horen op de Olympische Spelen van het onderwijs, genaamd PISA (Programme for International Student Assessment), die elke drie jaar wordt gehouden. Dit grootschalig internationaal vergelijkend onderzoek geeft inzicht in de prestaties van 15-jarige leerlingen in 65 landen. Deelname aan dit onderzoek zal, als het wetsvoorstel wordt aangenomen dat nu bij de Tweede Kamer ligt, binnenkort verplicht zijn voor scholen.

Lees verder »